Στα ύψη οι τιμές! – Και που να αρχίσει η τουριστική σεζόν…

Τα καλιφορνέζικα διυλιστήρια υπολειτουργούν και η μεγάλη ζήτηση καυσίμων της Πολιτείας επιτρέπει την ανατίμηση στους σταθμούς ανεφοδιασμού αυτοκινήτων, ενώ στην υπόλοιπη Αμερική υπάρχει επάρκεια βενζίνης και ο ανταγωνισμός συγκρατεί τις τιμές. Στην Ελλάδα, προτού καν αρχίσει η τουριστική “σεζόν”, φέτος, οι τιμές και υπηρεσίες στους καταναλωτές – Έλληνες και ξένους – έχουν εκτοξευθεί στα ύψη, από τους αετονύχιδες. 

Με επιχείρημα την αύξηση των τιμών του πετρελαίου, οι τιμές στα τουριστικά καταλύματα και εστιατόρια έχουν αφηνιάσει. Οι προμηθευτές υπηρεσιών προσπαθούν σε τρείς μήνες (όσο διαρκεί η “σεζόν”) να βγάλουν το εισόδημα του 12μήνου. Τα ξενοδοχεία και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια ανά την χώρα ανέβασαν φέτος τις τιμές 25% από πέρυσι, ενώ η πληρότητα εμφανίζεται υποδυέστερη λόγω της οικονομικής κρίσεως από δύο πολέμους – Ουκρανίας και Κόλπου. Οι υπηρέτες ζητούν 20 ευρώ την ώρα από 15 πέρυσι.

Τα εκτός κατοικίας γεύματα κοστίζουν σήμερα ανά την επικράτεια όσο προηγουμένως μόνο στην… Μύκονο και τα ναύλα είναι 25% υψηλότερα. Δεν μπορεί μία χωριάτικη σαλάτα, ένα ποτήρι κρασί και ένα Εσπρέσο να τιμάται 36,5 ευρώ σε εστιατόριο νησιωτικού ξενοδοχείου! Δύο ευμεγέθη μπαρμπούνια, μία σαλάτα αγγούρι-ντομάτας και ένα τσίπουρο να κοστίζουν 42 ευρώ σε παράλια ταβέρνα και μία μερίδα γίγαντες, μία γεμιστές ντομάτες και ένα εμφιαλωμένο νερό 45 ευρώ σε μαγέρικο της συμφοράς. Κάτι δεν πάει καλά!

Η ντομάτα, οι γίγαντες, η φέτα, τα φρέσκα ψάρια και η Μαλαγουζιά – όλα είναι εγχώρια προϊόντα και, πλην της ενέργειας του μαγειρέματος, ουδεμία σχέση έχει πόσο κάνει το πετρέλαιο στα Στενά του Ορμούζ: 100 ή 120$ το βαρέλι, που μεταδίδουν οι τηλεπερσόνες στα δελτία μαζοχιστών!

Ούτε η εγχώρια στεγαστική κρίση δικαιολογεί την αύξηση 50% των ενοικίων, όταν τα μισά σπίτια είναι ξενοίκιαστα και κλειστά. Η υψηλότερη αύξηση παγκοσμίως, με την χαμηλότερη γεννητικότητα! Τα δημογραφικά κίνητρα αφήνουν αδιάφορα τα νέα ζευγάρια, που ψάχνουν εναγωνίως να βρουν ένα δυαράκι να στεγαστούν και οι συνεχείς κυβερνητικές ανακοινώσεις, που επαίρονται για αύξηση του κατωτάτου μισθού στα 900 μηνιαίως, δεν εξηγούν πώς οι εργαζόμενοι επιβιώνουν. 

Όταν το αφορολόγητο “μεροκάματο” έχει φθάσει τα 120 ευρώ, αφού οι φόροι είναι 30% στα εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ ετησίως, οι επίσημες ανακοινώσεις εξάπτουν απλώς την φαντασία εργαζομένων και τα βάρη των εργοδοτών (ΦΠΑ, ΕΦΚΑ, κλπ). Υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ της (μαύρης) αγοράς εργασίας στην Ελλάδα και των επισήμων ανακοινώσεων. Η ασυδοσία τιμών στα νησιά έχει προηγούμενο την Μύκονο και η φετινή επιδρομή τους μαυραγορίτες της γερμανικής κατοχής. 

Συνεπώς, καλόν θα ήταν, αντί ο κ. Δούκας και η κα Κεφαλογιάννη να τσακώνονται “για το μέλλον του  Ελληνικού Τουρισμού”, να ελέγχεται κάπως η κερδοσκοπία, γιατί τον δυσφημεί. Ο Κικίλιας να διερωτάται πώς ο επιβατηγός ναύλος στον Σαρωνικό κοστίζει πιο ακριβά από το εισιτήριο του “φέρρυ”, για Μρίντιζι ή την Αγκόνα; Πρέπει να υπάρξει κάποια ορθή “αντίληψη των τιμών” (Price perception) και όχι παρανόηση του καταναλωτή από τα εγχώρια καρτέλ, με έωλα επιχειρήματα, όπως η κρίση στον Περσικό.