Το ψηφοθηρικό “παραγάδι” της ΕΛΑΣ στους εκπαιδευτικούς…

Μετά την υπόσχεση, στο πλαίσιο της “Ηθικής Επανάστασης” και της “Νέας Μεταπολίτευσης”, για δωρεάν μετακίνηση ΟΛΩΝ με τα ζημιογόνα και επιχορηγούμενα από τους φορολογούμενους με εκατοντάδες εκατ. ευρώ μέσα μαζικής μεταφοράς Αθηνών και Θεσσαλονίκης, η τομεάρχης Παιδείας της ΕΛΑΣ Ιωάννα Λαλιώτου ανακοίνωσε, πάλι στο πλαίσιο της “Ηθικής Επανάστασης” και της “Νέας Μεταπολίτευσης”, την ένταξη και των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε καθεστώς ειδικού μισθολογίου (σήμερα 15 κατηγορίες “πατρικίων” δημόσιων υπαλλήλων αμείβονται διαφορετικά από τους άλλους “πληβείους”!), «με ουσιαστικές αυξήσεις και αποδοχές αντάξιες του έργου και της ευθύνης τους», όπως τόνισε.

Και για να δικαιολογήσει και το ψηφοθηρικό αυτό “παραγάδι”, δηλαδή αυτά τα παραδοσιακά πολυάγκιστρα αλιευτικά εργαλεία που ρίχνουν οι ψαράδες μας σε σημεία της θάλασσας όπου γνωρίζουν ότι βόσκουν πολλά κοπάδια ψαριών (το διδακτικό προσωπικό στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανέρχεται σε περίπου 150.000!) είπε πολλά καλά λόγια για τους εκπαιδευτικούς, όπως ότι «πίσω από κάθε παιδί που προχωρά, υπάρχει ένας εκπαιδευτικός», ότι «ένας άνθρωπος που διδάσκει, εμπνέει, ακούει και στηρίζει» ότι «σήμερα η Πολιτεία του ζητά να επιτελεί ένα λειτούργημα, με μισθό επιβίωσης», ότι «χιλιάδες εκπαιδευτικοί υπηρετούν μακριά από τον τόπο τους», ότι «πολλοί αλλάζουν κάθε χρόνο σχολείο και σπίτι, πληρώνουν πανάκριβα ενοίκια, ζουν μέσα στην ανασφάλεια».

Ύστερα απ’ αυτά, μην εκπλαγείτε αν, στη διάρκεια της υψηλής αυτής προεκλογικής ρητορείας, ο κ. Τσίπρας εφαρμόσει στην κυριολεξία τη “σεισάχθεια” (σείω= αποτινάσσω και άχθος=βάρος, χρέος) που συνεχώς επικαλείται, δηλαδή την ιστορική νομοθετική ρύθμιση που εισήγαγε ο Αθηναίος νομοθέτης και ποιητής Σόλων γύρω στο 594 π.Χ., με σκοπό την αντιμετώπιση της σφοδρής κοινωνικής και οικονομικής κρίσης στην αρχαία Αθήνα, διαγράφοντας οφειλές 113 δις. ευρώ και 50 δις. ευρών 5.000.000 οφειλετών της εφορίας και του ΕΦΚΑ, βλέποντας ότι οι μπαταξήδες δεν συγκινούνται καθόλου από τις γνωστές ρυθμίσεις των 48 δόσεων ή 72 δόσεων ή των 120 δόσεων που προτείνονται ή των 1.200 δόσεων που ίσως προταθούν προεκλογικώς! 

Υποτιμάται ο δάσκαλος… 

Όμως φρονώ ότι όλα αυτά υποτιμούν ακόμα περισσότερο τον δάσκαλο, υποτιμούν, όπως έλεγε ο Λιαντίνης, τη φωτεινή λειτουργία του κάνοντάς την επάγγελμα ρουτίνας, μια ψηφίδα σαν όλες τις άλλες σε ένα ψηφιδωτό αγοράς και επιδοτήσεων  και ειδικών μισθολογίων. Αλλά, ο δάσκαλος, όπως τόνιζε, δεν είναι ψηφίδα, είναι ο καλλιτέχνης που φιλοτεχνεί ολόκληρο το ψηφιδωτό. Με αυτά δίνουν την εντύπωση στον ελληνικό λαό ότι δεν είναι λειτουργός, αλλά μόνο ένας επαγγελματίας που πληρώνει τον δάσκαλό του σαν να είναι βάρος.

Ύστερα από όλα είμαι σίγουρος ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, πλην ίσως των συνδικαλιστών τους (υπενθυμίζω ότι το 2013, αν θυμάμαι καλά, η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης είχε προχωρήσει τότε σε έντονες απεργιακές κινητοποιήσεις), δεν ζητεί ειδικά μισθολόγια, ειδική μεταχείριση (πιο ίσοι από τους ίσους) από τους άλλους θνητούς εργαζόμενους στη Δημόσιο. 

Ζητεί να μη συνεχίζεται αυτό που είχε ραπίσει με τον δικό του τρόπο ο Λιαντίνης, την υποβάθμισή του από την Πολιτεία, που είναι το πρώτο ολέθριο λάθος της παιδείας μας, το οποίο συνεχίζεται και το ζούμε σήμερα πιο έντονα από ποτέ. Ο δάσκαλος στην Ελλάδα πληρώνεται σαν να παράγει χαρτιά, ενώ παράγει ανθρώπους. Το κράτος τον αντιμετωπίζει σαν κόστος προς περικοπή ή ψηφοθηρία, ενώ αυτός είναι η μόνη επένδυση (μεταμορφώνει έναν εγκέφαλο σε νου) που δεν ταξινομείται, όπως έγραφε ο ίδιος ο Λιαντίνης, διότι  όποιος τη λογαριάζει σαν απλή επένδυση ανάμεσα στις άλλες, μπερδεύει το ψάρι με τον ψαρά που το ψάρεψε (για να μην ξεχάσουμε και τα  κομματικά παραγάδια που ανέφερα στην αρχή)

Παρά τις μηδαμινές παροχές, παρά την απαξίωση, υπάρχουν ακόμα δάσκαλοι, εκτός από τους χιλιάδες αποσπασμένους τήδε κακείσε (το σχολικό έτος 2023/2024  ανέρχονταν σε 11.915 επί συνόλου148.110 διδασκόντων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, από τους οποίους 18.387 είναι … αναπληρωτές, δηλαδή … δεσμώτες!) που κρατούν το φως αναμμένο σε τάξεις που έχουν εξελιχθεί σε … χαβαλέ, χωρίς  να τηρούνται οι γνωστές παιδαγωγικές αρχές από τον φόβο παρεξήγησης ή χαρακτηρισμών των δασκάλων από μαθητές και … γονείς με τον κίνδυνο πειθαρχικής δίωξης  από τους υπουργούς Παιδείας!

Το παραμύθι του Ενιαίου Μισθολογίου!

Αλλά, πέρα από κομματικό παραγάδι η ανακοίνωση για ένταξη και των εκπαιδευτικών σε ειδικό μισθολόγιο αποτελεί χλεύη του κατ’ ευφημισμόν Ενιαίου Μισθολογίου, της ελληνικής γλώσσας και των άλλων, πολλών κατηγοριών, κοινών θνητών δημόσιων υπαλλήλων, που δεν είναι, όπως εκείνοι του παρατιθέμενου πίνακα, πιο ίσοι από τους ίσους! Η πρόκληση γίνεται ακόμα πιο έντονη όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει, παρά την παράλληλη εφαρμογή του ειδικού μισθολογίου για τις εμφανιζόμενες στον πίνακα κατηγορίες “προνομιούχων”, λεπτομέρειες για το πώς αμείβονται  από την Ιανουαρίου κάθε έτους οι δημόσιοι υπάλληλοι βάσει του … ενιαίου μισθολογίου, το οποίο  στηρίζεται στα τυπικά χαρακτηριστικά του εργαζομένου και οι υπάλληλοι είναι χωρισμένοι σε τέσσερις κατηγορίες, ανάλογα με την εκπαίδευσή τους, αναλόγως της  εκπαιδευτικής βαθμίδας στην οποία ανήκουν!

Πρόκειται για ένα “παραμύθι” το οποίο από το 1984 το έχω διηγηθεί σε άρθρα μου και σε βιβλία μου και το οποίο παραθέτω για να γελάσετε: «Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από …42 περίπου χρόνια, το Μάϊο του 1984, ο τότε αρμόδιος υπουργός Προεδρίας  Απόστολος Λάζαρης έστειλε στην ΑΔΕΔΥ για να κάνει τις παρατηρήσεις της το πρώτο, τάχα, “ενιαίο” μισθολόγιο – βαθμολόγιο. Με το νομοσχέδιο αυτό, όπως είχε τότε ανακοινωθεί, επιχειρείτο να δημιουργηθεί μια ιεραρχική κατάσταση, η οποία, όπως τονιζόταν, θα βοηθούσε στην ελαστικότερη και ταχύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων της Δημόσιας Διοίκησης».

«Δεν είναι  στόχος η κατάργηση της ιεραρχίας , αλλά η ιεραρχία έχει λειτουργική σημασία, δηλαδή είναι κάτι που έχει σχέση με το σύστημα και όχι κατ΄ανάγκην με τα πρόσωπα», είχε τονίσει τότε ο Απόστολος Λάζαρης. Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Δημήτρης Τσοβόλας χαρακτήρισε τότε το ενιαίο μισθολόγιο των δημόσιων υπαλλήλων ως «επαναστατικό, διότι, πρώτη φορά στηρίχθηκε σε θεσμικές και οικονομικές θέσεις που λειτουργούν υπέρ του υπαλλήλου».

Η πραγματικότητα με το ενιαίο μισθολόγιο

Το 2013, ύστερα από 29 χρόνια από τότε, προωθήθηκε ένα άλλο “ενιαίο”, τάχα, μισθολόγιο με τις γνωστές αντιδράσεις μερικών που βάσει νόμων και κυβερνητικών αποφάσεων στο παρελθόν και σήμερα είναι πιο ίσοι από τους ίσους. Με αφορμή την επανάληψη, για μιαν ακόμα φορά της ιστορίας ως …. κωμωδίας, όπως έλεγε ο μέγας Μαρξ, παρέθετα μερικά “κουφά” “του επαναστατικού” αυτού πρώτου ενιαίου μισθολογίου στον δημόσιο τομέα προς τέρψιν και … ψυχαγωγίαν, προς μειδιάματα και υπομειδιάματα  και έντονους γέλωτες:

• Κατ’ αρχάς, δεν ήταν καθόλου “ενιαίο”, αφού είχαν εξαιρεθεί οι στρατιωτικοί και οι δικαστικοί, ενώ η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης είχε προχωρήσει τότε σε έντονες απεργιακές κινητοποιήσεις (όπως και των εργαζομένων στο  Αττικό Μετρό), υπογραμμίζοντας την αντίδρασή τους στην ένταξη στο “επαναστατικό” αυτό ενιαίο μισθολόγιο!
• Η εφαρμογή του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου εκτιμάτο ότι όχι μόνο δεν θα ελάφρυνε, αλλά θα επιβάρυνε τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τους Έλληνες φορολογουμένους με ένα πρόσθετο ποσό 17 δις. δραχμών (50 περίπου εκατ. ευρώ)!
• Το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο είχε αποχωριστεί από το ενιαίο βαθμολόγιο, δηλαδή αποδεσμευόταν ο μισθός από το βαθμό με πολλά σπαραξικάρδια αποτελέσματα!
• Για πρώτη φορά, με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο, γινόταν .. αυτόματη μισθολογική εξίσωση όλων των υπαλλήλων, οι οποίοι, για διάφορους λόγους έμεναν … στάσιμοι, δηλαδή … επιβραβεύονταν!
• Με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο καθορίζονταν οι κατώτατες αποδοχές σε 32. 000 δραχμές.
• Με το “ενιαίο” και “επαναστατικό” αυτό μισθολόγιο υπερδιπλασιαζόταν ο βασικός μισθός των δημόσιων υπαλλήλων, ενισχυόταν ο θεσμός των οικογενειακών επιδομάτων κλπ.
• Με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο συντριβόταν η παραγωγικότητα, ενισχυόταν η αδιαφορία των δημόσιων υπαλλήλων και θεοποιούνταν η  ισοπέδωση, όπως σχολίαζα σε άρθρο μου που δημοσιεύθηκε το “Οικονομικό Ταχυδρόμο” (24 Μάϊου 1984).
• Με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο, όπως επισήμαινα στο ίδιο άρθρο, κονιορτοποιούνταν και τα τελευταία στοιχεία άμυνας του πολίτη και των εκάστοτε διοικήσεων, εξαφανίζονταν και τα  τελευταία ψήγματα αξιοκρατίας και ιεραρχίας και ισοπεδώνονταν ανηλεώς τα πάντα στο δημόσιο τομέα.
• Από όλες τις ρυθμίσεις του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου προέκυπτε ότι η ελληνική Δημόσια Διοίκηση και ο επιχειρηματικός δημόσιος τομέας (κράτος επιχειρηματίας),  δεν χρειάζονταν  πια τους πτυχιούχους των ανωτάτων σχολών. Δηλαδή, το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο διαπνεόταν από ένα έντονο αντιπτυχιακό πνεύμα!

Σε επίρρωση της διαπίστωσης αυτής επικαλέσθηκα την έντονη αντίδραση τότε της Ομοσπονδίας Διοικητικού Επιστημονικού Προσωπικού Δημόσιων Υπηρεσιών και του Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους , που με επιστολή τους προς τον τότε εμπνευστή του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου αρμόδιο υπουργό Προεδρίας Απόστολο Λάζαρη, τον παρέπεμπαν στο καθεστώς που εφαρμοζόταν τότε στη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τα ΕΛΤΑ και στις τράπεζες για να πληροφορηθεί τα απίστευτα αποτελέσματα του ενιαίου μισθολογίου.

Οι αποδοχές 

«Έγινε επιλογή 16 υπαλλήλων για ανώτερες θέσεις (προϊστάμενοι)», τόνιζαν στη σχετική ανακοίνωση,  από τους οποίους μόνο ένας ήταν πτυχιούχος, ωσάν τα πανεπιστήμια καθιστούν πνευματικά υποδεέστερους τους πτυχιούχους από τους αποφοίτους της μέσης εκπαίδευσης και ανίκανους να αναλάβουν ιθύνουσες θέσεις. Αυτή η διαπίστωση επιβεβαιωνόταν λίγο αργότερα από νοσοκομειακούς γιατρούς, οι οποίοι με στοιχεία καταδείκνυαν ότι οι αποδοχές ενός γιατρού και, φυσικά, διευθυντή – γιατρού υπολείπονταν σημαντικά μιας … καθαρίστριας!!!

Μια ακόμα ρύθμιση του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου που τίναξε στον αέρα το δημόσιο τομέα ήταν εκείνη που αφορούσε στις προσλήψεις και τις  μεταθέσεις με … μόρια. Η ρύθμιση αυτή ανάγκασε τότε τον Απόστολο Λάζαρη να δηλώσει ότι «για τους αριστούχους και τους κατόχους διδακτορικών διπλωμάτων και πτυχίων “μάστερς” που αδικήθηκαν στις πρόσφατες προσλήψεις με το σύστημα των μορίων έχω καταλήξει σε μια λύση για την αξιοποίησή τους…».

Ύστερα από τρία χρόνια από την εφαρμογή του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου αποκαλύφθηκε ότι είχε πολλές  αδικίες και ότι … ενισχύθηκαν οι εισοδηματικές ανισότητες στο δημόσιο τομέα. Για τον λόγο αυτό, ο τότε υπουργός Οικονομικών Δημήτρης Τσοβόλας υποσχέθηκε στους συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ τον Φεβρουάριο του 1998 ότι «θα άρει τις αδικίες αυτές!».

Και, ήρθησαν, με υποσχέσεις, όπως η τωρινή του κ. Τσίπρα, για την ένταξη συνεχώς σε ειδικά μισθολόγια 15 κατηγοριών δημόσιων υπαλλήλων, σαν όλοι οι άλλοι να ήταν και να είναι ανίκανοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες για τις οποίες προσλήφθηκαν και πληρώνονται… 

Πίνακας 1: Ιδού πώς κατάντησε το … “Επαναστατικό Ενιαίο Μισθολόγιο” του 1984

Α/Α	Μερικές κατηγορίες δημόσιων υπαλλήλων που υπάγονται σε ειδικά μισθολόγια
1	Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων
2	Στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας
3	Στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος
4	Στελέχη του Λιμενικού Σώματος
5	Στελέχη της Ελληνικής Ακτοφυλακής
6	Δικαστές
7	Εισαγγελείς
8	Το κύριο προσωπικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ).
9	Ιατροί και οδοντίατροι του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ).
10	Μέλη Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού (ΔΕΠ) των Πανεπιστημίων και των Ανώτατων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΣΕΙ),
11	Ερευνητές σε κρατικά ερευνητικά κέντρα
12	Διπλωματικοί υπάλληλοι
13	Αρχιερείς της Εκκλησίας
14	Καθηγητές καλλιτεχνικών σχολών
15	Ειδικό επιστημονικό προσωπικό σε ορισμένες Ανεξάρτητες Αρχές