9+1 απαντήσεις στους ισχυρισμούς Μητσοτάκη

Θριαμβολογούν στη κυβέρνηση για το γεγονός ότι η ΝΔ μετράται (προς το παρόν τουλάχιστον) πρώτη στις δημοσκοπήσεις, δέκα μονάδες πάνω από την αξιωματική αντιπολίτευση. Όμως, το 20-25% που δίνουν οι περισσότερες δημοσκοπήσεις στην κυβέρνηση δεν είναι λόγος θριάμβου. Το ποσοστό αυτό περιγράφει ένα μεσαίο κόμμα με πτωτική τάση χωρίς καμμία προοπτική αυτοδυναμίας ή εξουσίας. Προς τι οι πανηγυρισμοί και ο αέρας «νίκης» των υποστηρικτών της κυβέρνησης;

Η ΝΔ το 1981 ηττήθηκε κατά κράτος αλλά έλαβε 35,88%. Έχασε ξανά την εξουσία το 1985 με 40,85%.Το ΠΑΣΟΚ έχασε την εξουσία το 1989 λαμβάνοντας 39,13%. Η ΝΔ ηττήθηκε το 1993 με 39,30%. Ηττήθηκε ξανά το 1996 με 38,12% και πάλι το 2000 με 42,74%. Το ΠΑΣΟΚ έχασε την εξουσία το 2004 με 40,55%. Έχασε ξανά το 2007 με 38,1%. Η ΝΔ έχασε τις εκλογές του 2009 με 33,47%. Συμπέρασμα: όλα τα κόμματα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, ακόμα και όταν ηττώντο, δεν έπεσαν ποτέ κάτω από  33% και κατά κανόνα εκινούντο γύρω στο 39-40%. Η κατάρρευση της σημερινής κυβέρνησης είναι πρωτοφανής, χωρίς ιστορικό προηγούμενο και προφανώς χωρίς πλέον καμμία πιθανότητα ανάκαμψης.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απαξιώσει τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, βλέποντας σε αυτόν την προσωπικότητα που μπορεί να αποσπάσει την (χαμένη προς την σημερινή κυβέρνησης) εμπιστοσύνη της Κεντροδεξιάς και όχι μόνον. Επικαλείται τα ποσοστά που έλαβε η ΝΔ επί ηγεσίας Σαμαρά. Ας εξετάσουμε λοιπόν τα ποσοστά αυτά αναλυτικά, ξεκινώντας από την περίπτωση των διπλών εκλογών του 2012. Σε αυτές η χώρα είχε χρεωκοπήσει και βίωνε μία έκρυθμη κατάσταση. Η εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ προειδοποιούσε  πρωτοσέλιδα για κίνδυνο εκτροπής. Τα δύο κόμματα εξουσίας πλήρωσαν, φυσικά, ακριβά την χρεωκοπία. Στις εκλογές του Μαΐου 2012 το μεν ΠΑΣΟΚ, υπό τον Ευάγγελο Βενιζέλο, εξαερώθηκε στο σοκαριστικό 13,18%, ενώ η ΝΔ υπό τον Αντώνη Σαμαρά διασώθηκε ως πρώτο κόμμα με 18,85%. Στις αμέσως επόμενες εκλογές του Ιουνίου 2012,  το ΠΑΣΟΚ υπό τον Ευάγγελο Βενιζέλο κατέρρευσε περαιτέρω στο 12,28%, καθιστάμενο πλέον ένα μικρό κόμμα, ενώ η ΝΔ υπό τον Σαμαρά ανέβηκε στο 29,66% (πολύ μεγαλύτερο από τα δημοσκοπικά ποσοστά της σημερινής κυβέρνησης), παρά το γεγονός ότι τότε η χώρα βίωνε μία βίαιη κατάρρευση ενώ σήμερα βιώνει σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα μία «πρωτοφανή ευημερία και σταθερότητα». Στις δε εκλογές του 2015, εν μέσω έκρυθμης κατάστασης, η ΝΔ υπό τον Σαμαρά ήρθε δεύτερο κόμμα και έλαβε 27,81%, με το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ στο 4,68%.

Σε απόλυτους αριθμούς, όμως, τα ποσοστά της (τότε συρρικνωμένης ποσοστιαία) ΝΔ υπό τον Α.Σαμαρά ήταν πολύ μεγαλύτερα από τα σημερινά υπό τον Κ.Μητσοτάκη. Ας συγκρίνουμε την τελευταία φορά που καταμετρήθηκαν επισήμως οι ψήφοι προς την ΝΔ, ήτοι στις ευρωεκλογές του 2024. Σε αυτές η ΝΔ υπό την ηγεσία Μητσοτάκη έλαβε ποσοστό 28,31% μεταφραζόμενο σε 1.125.510 ψήφους, λιγώτερους από τις 1.192.103 ψήφους που έλαβε ο Σαμαράς στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012 με ποσοστό 18,85% και ακόμα λιγώτερες από τις 1.298.948 ψήφους των ευρωεκλογών του 2014. Το επιχείρημα της σημερινής μεγάλης αποχής είναι άτοπο, διότι η συμμετοχή προκαλείται από το αίσθημα εμπιστοσύνης, ενώ η αποχή από την έλλειψή του. Και την εμπιστοσύνη την προκαλεί η ηγεσία και το σχέδιό της για την χώρα. Επομένως και η αποχή είναι μέρος της αποτυχίας μίας κυβέρνησης και της έλλειψης κοινωνικής στήριξης προς αυτήν. Αυτό δηλαδή ακριβώς που συμβαίνει σήμερα με την κυβέρνηση της ΝΔ.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης περί ακυβερνησίας είναι εντελώς άκυρο, διότι την ακυβερνησία την έχει ήδη προκαλέσει η ίδια η κυβέρνηση με την σταδιακή απώλεια της εμπιστοσύνης της εκλογικής της βάσης, που η ίδια με τις επιλογές της προκάλεσε. Επομένως, πράγματι από την ΝΔ βιώσιμη κυβερνητική λύση δεν θα προκύψει. Αναζητείται λοιπόν άλλο, πλέον βιώσιμο σχήμα εξουσίας, που να αποσπάσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν δεν υπάρξει νέο κόμμα που να δώσει λύση στον επισειόμενο κίνδυνο της ακυβερνησίας, το Σύνταγμα προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας ή οικουμενικής κυβέρνησης. Η Ελλάδα κυβερνήθηκε από πολυκομματικές κυβερνήσεις το 1989 (δικομματική κυβέρνηση Τζαννετάκη), το 1989-90 (τρικομματική κυβέρνηση Ζολώτα), το 2011-12 (τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου), το 2012-15 (τρικομματική και μετά δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά), το 2015-2019 (δικομματική κυβέρνηση Τσίπρα). Στις δε προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες, οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι ο κανόνας. Γιατί επισείει λοιπόν η κυβέρνηση το φόβητρο της «ακυβερνησίας»;

Η ΝΔ διατείνεται ότι κυβέρνηση συνεργασίας θα σχηματισθεί μόνον υπό την προϋπόθεση ότι πρωθυπουργός θα είναι ο επικεφαλής του πρώτου κόμματος. Πέραν της περιπτώσεως να μην είναι πρώτο κόμμα η ΝΔ, είναι εντελώς ακατανόητη η αξίωση του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει τίποτε σχετικώς με το πρόσωπο του πρωθυπουργού κυβερνήσεως συνεργασίας. Αυτό αποφασίζεται από κοινού από τα συμμετέχοντα κόμματα. Το 1989 στην κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ πρωθυπουργός δεν ήταν ο τότε αρχηγός της ΝΔ Κ.Μητσοτάκης αλλά ο βουλευτής Τζ.Τζαννετάκης. Το 1989-90 στην τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ πρωθυπουργός ήταν ο καθηγητής Ξενοφών Ζολώτας. Το 2011-2 στην τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ πρωθυπουργός ήταν ο εξωκοινοβουλευτικός τραπεζίτης Λ.Παπαδήμος. Η πρωθυπουργία Σαμαρά και η πρωθυπουργία Τσίπρα υλοποιήθηκαν κατόπιν συμφωνίας των ενδιαφερομένων μερών. Εάν πχ ο Καμένος δεν δεχόταν τον Τσίπρα ως πρωθυπουργό, θα επελέγετο τρίτο πρόσωπο. Είναι εντελώς αστήρικτη, και πολιτικά και συνταγματικά, η εκ των προτέρων αξίωση να είναι ο αρχηγός της σημερινής ΝΔ πρωθυπουργός κυβερνήσεως συνεργασίας. Σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας κάποιου κόμματος, λύση θα υπάρξει και όχι κατ΄ανάγκην με τους όρους που θα θέσει ένα κόμμα που δεν επέτυχε αυτοδυναμία.

Η πιθανότητα (ορατή πλέον λόγω ευρύτερης λαϊκής απαίτησης) δημιουργίας κόμματος Σαμαρά ως λύση στο πολιτικό αδιέξοδο έχει προκαλέσει έκρυθμα αντανακλαστικά στο κυβερνητικό περιβάλλον.  Αυτά όχι μόνον προδίδουν πανικό, αλλά και θα επιφέρουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Η προσπάθεια φιλοκυβερνητικών αρθρογράφων κλπ. να αποδοθεί η πρωτοβουλία Σαμαρά σε προσωπικά κίνητρα εμπάθειας έναντι του σημερινού πρωθυπουργού απλά είναι κωμική. Βασική αρχή της Πολιτικής Επιστήμης είναι ότι νέα πολιτικά κινήματα εμφανίζονται όταν υπάρχει κάποιο κενό εκπροσώπησης, σαν κι αυτό που υφίσταται σήμερα στην μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων της Κεντροδεξιάς και ευρύτερα. Η κοινωνία αναζητά πρόσωπο και κόμμα που να συμμερίζεται τις αξίες και την ταυτότητά της. Η σημερινή κυβερνητική ομάδα υιοθέτησε πλήρως την πολυπολιτισμικότητα, την ατζέντα woke κλπ. που την αποξένωσαν από την κοινωνία. Δεν είναι διαπροσωπικό το ζήτημα αλλά βαθειά πολιτικό και αξιακό.

Οι δημοσκοπήσεις που εμφανίστηκαν το φθινόπωρο του 2025 έδιναν σε πιθανό κόμμα Σαμαρά 5%. Σήμερα, έναν χρόνο μετά, του δίνoυν από 12 έως 20% (δημοσκόπηση INTERVIEW). Αυτό, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία, φανερώνουν την ευρεία δυναμική που συνοδεύει ένα ακόμα τυπικά ανύπαρκτο αλλά υπαρκτό ως απαίτηση της κοινωνίας πολιτικό κίνημα. Με αυτήν την έννοια, και εφ΄όσον η δυναμική αυτή συνεχισθεί, και εάν τελικώς οι εκλογές πραγματοποιηθούν την άνοιξη του 2027, είναι εξαιρετικά πιθανό το κόμμα Σαμαρά να απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του συνόλου της Κεντροδεξιάς και του πατριωτικού (δηλαδή του μη ψευδο-εκσυγχρονιστικού) ΠΑΣΟΚ και να καταστεί πρώτη δύναμη, αλλάζοντας πλήρως τις ισορροπίες.