Αναζητείται ο μετεκλογικός ένοικος του Μαξίμου

Ένας σοβαρός λόγος που ο Μητσοτάκης αντέχει, δεν παραβιάζω κάποιο μυστικό, είναι ότι τους υποψήφιους διαδόχους, ο κόσμος τους θεωρεί ανάξιους να κυβερνήσουν τη χώρα. Ιδίως στην εποχή μας με τις υψηλές απαιτήσεις εσωτερικά και τις κρίσιμες και ιδιαίτερα απαιτητικές εξωτερικά. Φυσικά, δεν είμαι ο μόνος που κάνει αυτή τη διαπίστωση. 

Το νέο αστέρι στην πολιτική ζωή ήταν η κ. Καρυστιανού. Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι δεν της λείπει απλώς η “στόφα” του ηγέτη. Λείπει, το χειρότερο, και από το περιβάλλον της η συναίσθηση των πραγμάτων. Γι’ αυτό και θρυμματίζεται σε “ψιλή άμμο”. Γίνεται καθημερινά όλο και πιο αμφίβολο αν η κ. Καρυστιανού θα επιβιώσει στις επόμενες εκλογές. Αλλά αυτό, πλέον, είναι προσωπικό της θέμα. 

Το πιο σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό: Ο Δυτικός Κόσμος πάσχει σοβαρά και βαθιά. Ο ιμπεριαλισμός, για να θυμηθούμε ξεχασμένες λέξεις και έννοιες, τα καταφέρνει ίσα-ίσα με τον Μαδούρο αλλά όχι με την Κίνα ούτε καν με τη Ρωσία. Θα μείνω στην Ελλάδα, αλλά αν δεν χωνέψουμε τι σημαίνει ότι το “σκοταδιστικό” Ιράν στέκεται νικηφόρα απέναντι στην Αμερική, δεν θα καταλάβουμε ποτέ τι ζούμε και τι μας περιμένει. Ούτε πόσο σοβαρό και βαθύ είναι το πρόβλημα. Ναυαγοί, θα ψάχνουμε για “σανίδα σωτηρίας”.  

Ο Μητσοτάκης πιέζεται, το Αιγαίο αλλάζει

Ο Μητσοτάκης, λοιπόν, καίγεται από την ακρίβεια αλλά δεν τολμάει ούτε να αγγίξει τους υπαίτιους. Οι συσχετισμοί “πρωθυπουργός (κυβέρνηση) / Οικονομικοί παράγοντες” έχουν αλλάξει εναντίον των κυβερνώντων. Ωστόσο, οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει αλλά δεν πρέπει να κλονιστούν κρίσιμοι σχεδιασμοί που εξελίσσονται ικανοποιητικά πχ η αθόρυβη απώλεια του ελέγχου στο Αιγαίο.

Αυτές οι ρυθμίσεις δεν αφορούν μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και άλλους, τώρα στην αντιπολίτευση. Το καταλαβαίνει κανείς από την αιδήμονα σιωπή τους. Θα φωνασκούν εκ των υστέρων, όταν κλείσουν οι δουλειές. Έτσι ή αλλιώς, το γκουβέρνο κάποια στιγμή θα αλλάξει. …Α! ο κ. Τσίπρας. Να κάνει τι; Εμφανίστηκε ως ο εκλεκτός  Αρχόντων της Θάλασσας πλαισιωμένος από “πεινώντες και διψώντες”, (κοινώς θα λέγαμε, λιγούρια χωρίς διέξοδο) δεδομένου ότι η Αριστερά στη χώρα ούτε ως φάντασμα του Μαρξ δεν σαλεύει. Το ΚΚΕ κάνει ευχέλαια να μην του κολλήσουν ρετσινιά αντάρτικου. 

Η φασαρία για τα διάφορα “σκάνδαλα” από τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως τις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ είναι από τα καλύτερα ανέκδοτα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ σώζει την τιμή των όπλων. Μαζί τα τρώμε.

Όταν έφτασα στο Παρίσι το φθινόπωρο του 1967 η πόλη έβραζε από τον ξεσηκωμό των αγροτών-από τους αγρότες είχε ξεκινήσει η “Γαλλική Επανάσταση“… Έκτοτε οι αγρότες “ξεσηκώνονται” (όπως και οι δικοί μας), σώζουν την τιμή των όπλων και η ζωή συνεχίζεται. Η αστική τάξη έχει πλέον τα λεφτά να τους πληρώνει για να κοιμάται ήσυχη και στο Παρίσι και στην Αθήνα. Λίγο Θέατρο δεν βλάπτει. 

Θα καταλάβουμε ότι χάσαμε τον έλεγχο του Αιγαίου όταν είναι αργά. Αλλά μας νοιάζει; Τι μας νοιάζει;