Η άλλη όψη του κίβδηλου νομίσματος της τρομοκρατίας

Το οξύ πρόβλημα της ύπαρξης τρομοκρατικού φαινομένου ολοκληρώνεται από την εργαλειοποίηση αυτού και την ιδιότυπη τρομολαγνεία, που αποτελούν την άλλη όψη του ιδίου κίβδηλου νομίσματος της τρομοκρατίας. Ήδη η ΝΔ, μέσω του απαίδευτου και προπέτη γραμματέα αυτής, Κωνσταντίνου Κυρανάκη, επιχειρεί, ρίχνοντας «βενζίνη στη φωτιά», να πολώσει στο έπακρο το πολιτικό κλίμα, επιστρατεύοντας άθλιους ισχυρισμούς, μεταξύ άλλων ότι το όνομα του κόμματος της ΕΛΑΣ επαναφέρει την χώρα στην εμφυλιοπολεμική περίοδο, ενώ την ίδια ώρα υπάρχει ισχυρή και πάνδημη καταδίκη των τυφλών εμπρηστικών επιθέσεων από σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Πρόκειται για επικίνδυνο, δημόσιο πολιτικό λόγο από το πολιτικό προσωπικό της κυβερνώσας παράταξης, που χαρακτηρίζεται από επιφανειακότητα και πολιτική υποκρισία.  Αυτές οι εξελίξεις σε συνδυασμό με την διόγκωση της βίας και της εγκληματικότητας, που οξύνονται τον τελευταίο καιρό αποτελούν αναμφισβήτητα ένα εκρηκτικό και απειλητικό συνδυασμό για την Ελλάδα.

Μετά την εξάρθρωση της 17Ν και του ΕΛΑ, που υπήρξαν οι κύριες εκφράσεις του φαινομένου της τρομοκρατίας καθόλη την Μεταπολίτευση, μια νέα φουρνιά παραμένει στο παρασκήνιο, έτοιμη να επαναλάβει τον προηγούμενο αιματηρό κύκλο. Όλα, δε, αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο μιας βαθιάς και γενικευμένης κοινωνικής και πολιτικής παρακμής της χώρας, που κινείται στον αυτόματο πιλότο της «μεταμνημονιακής ψευδοκανονικότητας» και της γιγάντωσης του νοσηρού και παρασιτικού πολιτικού – οικονομικού εποικοδομήματος. 

Γιατί, παρά την τραυματική χρεωκοπία της χώρας το 2010 και τον δεκαετή «μνημονιακό χειμώνα», επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε ως προς το εύθραυστο της οικονομίας, με κίνδυνο στην πρώτη σοβαρή κρίση να πέσει η χώρα ξανά στα βράχια. Ενώ η κεντρική στόχευση της πολιτικής εξουσίας, του Κράτους και των ενδιάμεσων θεσμών θα έπρεπε να είναι η θεμελίωση με κάθε τρόπο μιας σοβαρής ενδογενούς ανάπτυξης και ενός ανταγωνιστικού παραγωγικού μοντέλου, αντιθέτως από το 2019 έως σήμερα ενισχύεται αδιάκοπα ο παρασιτικός χαρακτήρας της οικονομίας και η παρασιτική ολιγαρχία με τις μεγάλες ρίζες της διαπλοκής της με την εξουσία και το πελατειακό κράτος. 

Η κοινωνία σε αδιέξοδο

Αυτό έχει ως βαθύτερο αποτέλεσμα την απώλεια της ελπίδας σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, όπου έχουν διογκωθεί με δραματικό τρόπο οι ανισότητες, επιφέροντας αντιστροφή του μοντέλου των 2/3, που κυριαρχεί στις δυτικές καπιταλιστικές χώρες, όπου το 1/3 βρίσκεται στο περιθώριο και στα όρια της φτώχειας, «συντηρούμενο» από δομές κράτους πρόνοιας. Στην Ελλάδα αντιστρόφως σταδιακά μόνο το 1/3, γύρω από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, τη θεραπαινίδα αυτής, που είναι το πολιτικό προσωπικό και οι κομματικοί χρυσοκάνθαρες γύρω από την εξουσία, καθώς και τα κοινωνικά στρώματα που ευνοούνται από τις πελατειακές δομές, ζει άνετα, σπουδάζει επαρκώς και έχει πρόσβαση στην υγεία-παιδεία κλπ, με επαρκείς και αξιοπρεπείς όρους.

Αντίθετα τα υπόλοιπα 2/3 με τη συνεχιζόμενη συντριβή των μεσαίων στρωμάτων συνωστίζονται στα όρια της φτώχειας και του περιθωρίου και ζουν με το άγχος της καθημερινής επιβίωσης αποτελώντας την ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, αφού άμεσος αποδέκτης της κατάστασης αυτής είναι η νέα γενιά, στην οποία σε μεγάλο τμήμα της κυριαρχεί το πνεύμα αβεβαιότητας και ψυχικού αδιεξόδου. 

Συνέπεια αυτών είναι η επικράτηση ενός ιδιότυπου μηδενισμού και της βαθιάς απονομιμοποίησης της πολιτικής, της διανόησης, του κράτους δικαίου και η κυριαρχία του κυνισμού. Η ανυπαρξία, δε, συλλογικών οραμάτων οδηγεί αργά και σταθερά στη δημιουργία μιας «δυστοπικής» κοινωνίας με αποδόμηση της ζωής, αλλά και των ηθικών αξιών. Η έλλειψη προτύπων, αλλά και της απαραίτητης πολιτικής ηγεσίας στη χώρα, που είναι δραματικά κατώτερη των περιστάσεων τα τελευταία επτά χρόνια, όπου η μετριότητα έχει μετατραπεί σε ενδημικό φαινόμενο, συνιστούν πηγές ανατροφοδότησης του μηδενισμού για τη νέα γενιά, που πρωταγωνιστεί στα σοβαρά επεισόδια στα γήπεδα, αλλά και στα σχολεία. 

Τα «τυφλά» τρομοκρατικά χτυπήματα, ανεξαρτήτως ιδεολογικών επικλήσεων ή επικαλύψεων, που τα συνοδεύουν, είναι βέβαιον ότι επιβαρύνουν δραματικά το, ήδη, βαριά τραυματισμένο δημοκρατικό πολίτευμά μας. Ως εκ τούτου, το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να αναλυθεί ενδελεχώς, να τονισθούν οι μύθοι και οι αλήθειες, που το συνοδεύουν ως «σκοτεινό είδωλο» και να αναδειχθούν οι διαχρονικές αλήθειες περί αυτού και του δίδυμου ειδώλου, που είναι η εργαλειοποίηση του τρομοκρατικού φαινομένου και η ανάπτυξη της τρομολαγνείας.

Η τρομοκρατία στην Ευρώπη

Το φαινόμενο της τρομοκρατίας στις Δυτικές Χώρες, παρά την λεκτική αριστερίστικη φρασεολογία, που συνήθως χρησιμοποιείται (πολλές φορές και ως «προκάλυμμα»), δεν έχει καμία σχέση ιδεολογική ή οργανική με το Αριστερό Κίνημα και τους αγώνες των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα. Ως προς το θέμα αυτό, απαντήσεις έδωσε με επαρκή τρόπο, ο μαρξιστής Ιταλός Καθηγητής Λουίτζι Φεραγιόλι στο βιβλίο του «Βία και Πολιτική», όπου εξηγεί, ότι το φαινόμενο της ατομικής τρομοκρατίας δεν έχει καμία ιδεολογική σχέση με την μαρξιστική θεωρία και το αριστερό κίνημα και τον αγώνα των λαϊκών στρωμάτων για θεμελίωση της σοσιαλιστικής κοινωνίας απέναντι στο Αστικό Κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα, αφού εντάσσεται στο «λεύκωμα» της αστικής θεωρίας και πολιτικής.

Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι: «Ο πολιτικός γιακωβινισμός και η ηθικοϊστορική τελεολογία, που αποτελούν αντικειμενικά τον κοινωνιολογικό χαρακτήρα της τρομοκρατίας, αντιστοιχούν εξίσου σε ακλόνητα αρχέτυπα της αστικής πολιτικής σκέψης και ακριβέστερα του αυταρχικού ανελεύθερου ρεύματός της.

Το πρώτο απ’ αυτά είναι παράδοση του πολιτικού ρεαλισμού και του πραγματιστικού βολονταρισμού από τον Μακιαβέλλι μέχρι τον Carl Schmitt: Η ιδεολογία, δηλαδή, της αυτονομίας της πολιτικής σαν επιστήμη και σαν τεχνική εξουσία, ξεχωριστή από την ηθική και πιστή μόνο στη λογική της ιστορικό – πρακτικής επιτυχίας, καθώς και η ενσάρκωσή της σε ένα «πολιτικό υποκείμενο», κράτος, κόμμα, ηγεμόνα, η ελίτ στην εξουσία, ως «εκτελεστή», για λογαριασμό και αντιπροσώπευση της κοινωνίας. Το δεύτερο, είναι η αστική ηθική της θυσίας (στις δύο παραλλαγές της Χριστιανο-Ιδεαλιστικής Ηθικής και ωφεληματικής και υστερόβουλης), που όμως, και στις δύο περιπτώσεις, χαρακτηρίζεται από το γεγονός, ότι αναβάλλει την άμεση ηδονή, εν όψει της πραγματοποίησης των ιστορικών ή μετα-ιστορικών σκοπών και της ακόμα μεγαλύτερης ηδονής στο μέλλον». 

Τρομοκρατία και τρομολαγνεία

Η σύζευξη αυτών των δύο παραδόσεων γέννησε την μοντέρνα αστική πολιτική σαν τεχνική της μεσολάβησης και, συγχρόνως, της διαφοροποίησης των σκοπών από τα μέσα, ακριβώς γιατί είναι υποτελή από ιδεολογική άποψη στους σκοπούς, που δεν επιδέχονται ούτε αξιολόγηση, ούτε πραγματικό έλεγχο.

Η πολιτική βία, συνεπώς, ηθικού και ψυχρού ορθολογικού τύπου, όπως εμφανίζεται στις ακραίες μορφές της τρομοκρατίας των ενόπλων ομάδων, με κυρίαρχο ιδεολογικό στοιχείο τους την αντίληψη της βίας ως «μέσου – εργαλείου» για το σκοπό τους, τοποθετείται μέσα σε αυτό το αλλοτριωμένο σύμπαν της αστικής πολιτικής.

Ανεξαρτήτως, όμως, της ιδεολογικής προσέγγισης και ερμηνείας, η ιστορική εμπειρία δείχνει, ότι αυτά τα χτυπήματα, όχι μόνο δεν αποσταθεροποιούν το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά, αντίθετα, λειτουργούν ως ισχυρός νομιμοποιητικός παράγοντας για την λήψη και ενίσχυση των πιο σκληρών κατασταλτικών μηχανισμών και λειτουργιών, μέσα από την προώθηση και νομιμοποίηση του αυταρχισμού και της κρατικής τρομοκρατίας, στο όνομα της κοινωνικής ασφάλειας.

Όπως αναλύθηκε εύστοχα από τον Καρλ Μαρξ και άλλους θεωρητικούς, αλλά και αποδείχθηκε διαχρονικά στην πράξη τα αποτελέσματα της ατομικής τρομοκρατίας είναι η μεγέθυνση της αυταρχικοποίησης των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Τόσο στην Γερμανία, όσο και στην Ιταλία, όπου στις δεκαετίες ’70 και ’80 γιγαντώθηκε το φαινόμενο αυτό με τις οργανώσεις Μπάαντερ – Μάινχοφ και Ερυθρές Ταξιαρχίες, για την αντιμετώπισή του ανασύρθηκαν οι πιο αντιδραστικοί νόμοι από το ναζιστικό και φασιστικό ποινικό «οπλοστάσιο» των Χωρών αυτών, προς όφελος του Αστικού Κράτους και των ιδεολογικών και κατασταλτικών μηχανισμών του.

Θα πρέπει, τέλος, να επισημανθεί, ότι η μορφή του «τρομοκρατικού φαινομένου» στην Ελλάδα έχει διαφοροποιηθεί πλήρως. Από τον πολιτικό συμβολισμό και την στοχοποίηση «εκπροσώπων» της εκμεταλλευτικής «ελίτ» στις δεκαετίες 1970-2000, έχει διολισθήσει στα μαζικά «τυφλά» χτυπήματα. Αυτό παραπέμπει περισσότερο σε στοιχεία της τρομοκρατικής δράσης των φασιστικών οργανώσεων στην Ιταλία την δεκαετία του ’90 (που εντάσσονται και αυτά στο φαινόμενο της ατομικής τρομοκρατίας) ενισχύοντας, έτσι, περισσότερο την αντίληψη, ότι μπορεί να αποτελούν χρήσιμο «εργαλείο» στα χέρια διαφόρων κέντρων – παρακέντρων, μυστικών υπηρεσιών και μη. 

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, απαιτείται κριτικός λόγος και σκέψη απέναντι, τόσο, στο φαινόμενο της τρομοκρατίας, όσο και της τρομολαγνείας και η προσέγγισή τους με ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους, για την απομυθοποίησή τους, καθώς και αποκάλυψη του ρόλου των φορέων αυτής, που είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «σωτήρες» της Χώρας, μέσα από το σύνθημα της «τάξης και ασφάλειας».

Γιατί, είναι το ίδιο επικίνδυνη για τους δημοκρατικούς θεσμούς της και την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του Λαού, τόσο η τρομοκρατία, όπως αυτή εμφανίζεται σήμερα, όσο και η εκμετάλλευση και η εργαλειοποίηση αυτής, μέσω κλίματος τρομολαγνείας, για ανομολόγητους σκοπούς από διάφορα στεγανοποιημένα κέντρα του σκληρού πυρήνα του Κράτους και των ξένων κέντρων, δεδομένου ότι αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου κίβδηλου νομίσματος του φαινομένου της ατομικής τρομοκρατίας.