Η ανορθόδοξη συγκρότηση υπονομεύει το μέλλον του ΚΙΝΑΛ

Γιώργος Σωτηρέλης
16
Η ανορθόδοξη συγκρότηση υπονομεύει το μέλλον του ΚΙΝΑΛ, Γιώργος Σωτηρέλης

Γράφει ο Γιώργος Σωτηρέλης  - 

Ανήκω σε αυτούς που είχαν έντονες ιδεολογικοπολιτικές επιφυλάξεις για τον ανορθόδοξο τρόπο με τον οποίο επιχειρήθηκε η συγκρότηση του ΚΙΝΑΛ, του επίδοξου ενιαίου φορέα της «κεντροαριστεράς». Ωστόσο, μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα να συμβάλω στο όλο εγχείρημα, αναλαμβάνοντας τον οργανωτικό συντονισμό της εκλογικής διαδικασίας, προκειμένου να δοθεί σε αυτόν τον χώρο μια νέα ευκαιρία αναστοχασμού, υπέρβασης των πολλαπλών μεταλλάξεών του και εκλογικής ανάκαμψης.

Παρότι, όμως, η διαδικασία υπήρξε πράγματι αδιάβλητη –σε πείσμα όσων δεν είχαν ξεχάσει τις παλιές συνήθειες– και η προσέλευση ξεπέρασε κατά πολύ τα στενά όρια των επί μέρους συνιστωσών, η συνέχεια στο πρόσφατο Συνέδριο δεν υπήρξε ανάλογη. Η μεν εκλεγείσα επικεφαλής δεν σηματοδότησε με τις εν γένει επιλογές της –αλλά και με την αδικαιολόγητη εμμονή της σε «φθαρμένα υλικά»– την πολιτική κεφαλαιοποίηση της νέας δυναμικής. Τα δε υπόλοιπα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου είτε επέβαλαν είτε ενέδωσαν σε ανεπίτρεπτους συμβιβασμούς, που εμφανίζουν προς τα έξω την εικόνα ενός θολού και αβέβαιου εγχειρήματος, χωρίς ξεκάθαρα οργανωτικά και αξιακά χαρακτηριστικά.

Η ιδεατά ορθότερη λύση ήταν η αυτοδιάλυση των κομμάτων (με απόφαση των μελών τους και όχι εξ υφαρπαγής) και η δημιουργία ενός πραγματικά νέου κόμματος δεν έχει ακόμη ωριμάσει. Ως εκ τούτου, η μόνη ρεαλιστική επιλογή που είχε το συνέδριο, με βάση τα σημερινά δεδομένα, ήταν να διατηρηθούν μεν οι συνιστώσες (κόμματα και «σχήματα»), αλλά να λειτουργήσουν σε μια σφικτή ομοσπονδιακή δομή, με ισχυρά αποφασίζοντα όργανα, που θα διαθέτουν διπλή δημοκρατική νομιμοποίηση.

Αφ’ ενός μεν έμμεση από τα συνιστώντα μέρη (Συμβούλιο Αρχηγών), αφ’ ετέρου δε άμεση, από το σύνολο του εκλογικού σώματος του νέου φορέα (Κεντρική Επιτροπή). Με την πρόβλεψη, όμως, συγκεκριμένων εκλογικών εγγυήσεων για αντιπροσώπευση και των μειοψηφιών (πχ περιορισμοί ως προς τις υποψηφιότητες και την σταυροδοσία, ασυμβίβαστο για τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ανάμεσα στα επί μέρους σχήματα και τον νέο φορέα κοκ).

Διορισμός συνέδρων

Απαρέγκλιτη, βέβαια, συνέπεια αυτής της επιλογής θα ήταν η συναπόφαση, για όλα τα κρίσιμα θέματα, των δύο οργάνων και στη συνέχεια η ενιαία έκφραση προς τα έξω. Αντί αυτού, όμως, αποφασίσθηκε τελικά μια χαλαρή εκλογική συμμαχία κομμάτων και «σχημάτων» (που εξωθούνται και αυτά, εν τέλει, να γίνουν κόμματα). Κι όλα αυτά στο παρασκήνιο, με μεθοδεύσεις που κάθε άλλο υπηρετούν την αναγκαία εσωκομματική δημοκρατία, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό της νέας δομής είναι η έλλειψη άμεσης δημοκρατικής νομιμοποίησης σε οποιοδήποτε άλλο όργανο, πλην της επικεφαλής.

Οι σύνεδροι στο σύνολό τους διορίσθηκαν, στην συνέχεια δε κατάλαβαν ότι συμμετείχαν στην πραγματικότητα σε Συνδιάσκεψη και όχι σε Συνέδριο. Στην συνέχεια δε εκχώρησαν, εκόντες άκοντες, στα κόμματα και τα «σχήματα», το δικαίωμα να αναδείξουν εκείνα, μόνα τους, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, με βάση μια περίεργη ποσόστωση, την λογική της οποίας δεν κατάλαβε κανείς, εκτός από τους εμπνευστές της. Αλλά τα παράδοξα δεν τελείωσαν εδώ.

Δεν υπήρξε ούτε καν δέσμευση για μια στοιχειωδώς δημοκρατική ανάδειξη από τα επί μέρους κόμματα, με αποτέλεσμα μόνο η ΔΗΜΑΡ να διεξαγάγει εκλογές και όλοι οι άλλοι να επιλεγούν, όπως φαίνεται, από τις ηγεσίες τους. Οι εγγενείς αδυναμίες της νέας δομής δεν άρχισαν να εμφανισθούν. Το έναυσμα δόθηκε με την ξεχωριστή συνάντηση (διαπραγμάτευση;) Τσίπρα-Θεοδωράκη. Εκεί όμως που φάνηκαν ανάγλυφα τα προβλήματα είναι στην πρόταση για την συνταγματική αναθεώρηση, που εξελίχθηκε εν τέλει σε πεδίο αναμέτρησης ποικίλων μικροκομματικών ή καθαρά προσωπικών στρατηγικών.

Βαβέλ για τη συνταγματική αναθεώρηση

Υποτίθεται ότι θα υπήρχε μια μόνο πρόταση, με βάση την απόφαση και την όλη συζήτηση του Συνεδρίου (στο οποίο, προσωπικά, δεν συμμετείχα, λόγω των προαναφερθεισών επιφυλάξεών μου). Τελικά υπήρξαν, στην πραγματικότητα, τέσσερις, που καλύπτουν, με ετερόκλητες αιτιολογίες και πρακτικές, όλη την γκάμα των δυνατών εκδοχών. Έχουμε την πρόταση για μίνι αναθεώρηση του Νίκου Αλιβιζάτου, μια ευρύτερη, της Επιτροπής (η επίσημη), μια ακόμη ευρύτερη, του «Ποταμιού» (λες και δεν μετείχε στο Συνέδριο) και τέλος μια εντελώς αρνητική (μη αναθεώρηση), ενταγμένη μεν στην προσωπική ιδεολογικοπολιτική ατζέντα του Ευάγγελου Βενιζέλου αλλά με δικαιολογημένες, μάλλον, διαμαρτυρίες γιατί δεν ρωτήθηκε.

Πλήρης αδυναμία, δηλαδή, να εκφρασθεί ενιαία άποψη και μάλιστα σε ένα θέμα προνομιακό για την διατύπωση εναλλακτικής και πράγματι προοδευτικής πολιτικής, που δεν θα ταυτίζεται ούτε με την αμήχανη, συντηρητική (ψοφοδεή απέναντι στο κρατικοεκκλησιαστικό κατεστημένο) στάση της ΝΔ, αλλά ούτε και με τις συνεχιζόμενες αμετροέπειες του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να καλλιεργεί αυταπάτες περί «προοδευτικής» και «ταξικής» αναθεώρησης, σε συνεχή αντίφαση με την εξαιρετικά προβληματική στάση του απέναντι στο ισχύον Σύνταγμα. Αλλά και με πλήρη παραγνώριση τόσο των σημερινών συσχετισμών όσο και των τεράστιων ευθυνών του, λόγω της συνεργασίας του με τους ΑΝΕΛ.

Είναι φανερό, με βάση τα ανωτέρω, ότι με φέουδα και βιλαέτια δεν μπορεί να είναι κανείς αισιόδοξος για το μέλλον αυτού του χώρου. Πράγματι, θα μπορούσε με τις αναγκαίες πολιτικές και ιδεολογικές συνθέσεις, να εξελιχθεί σε μια νέα –αξιόπιστη και ρηξικέλευθη– εκδοχή του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Δεν υποτιμώ τις δυσκολίες ούτε αγνοώ τα ειδικότερα προβλήματα. Ωστόσο, όταν οι στιγμές είναι τόσο κρίσιμες για το μέλλον του τόπου οι αποφάσεις πρέπει να είναι ανάλογες. Και αν δεν ληφθούν σύντομα, το νέο σχήμα είτε δεν θα φθάσει καν μέχρι τις εκλογές είτε θα φθάσει, θα αποτύχει και θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.