Η παραδοχή ήττας από το ΔΗΣΥ και οι κατασκευασμένοι μπαμπούλες

Από συναγερμικά στελέχη ακούγονται, στη δημόσια σφαίρα, πολλά, που δείχνουν και την αμηχανία αλλά και τα προβλήματα, που παραπέμπουν στο 2023. Μεταξύ άλλων, διατυπώθηκε η θέση πως «εάν δεν περάσει ο υποψήφιός μας (σ.σ. του ΔΗΣΥ) στο δεύτερο γύρο, δεν θα υποστηρίξουμε Νίκο Χριστοδουλίδη».

Πρόκειται για τοποθέτηση που, ανεξαρτήτως τι θα ισχύσει στο τέλος, είναι πολιτικά λανθασμένη. Πρώτο, πρόκειται για παραδοχή ήττας, που γίνεται δεκαεπτά μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές. Εάν το πρώτο κόμμα θεωρεί ότι δεν θα περάσει στο δεύτερο γύρο και ξεκινά τους αποκλεισμούς, αυτό είναι θέμα. Βεβαίως, το 2023, για πρώτη φορά, υποψήφιος του ΔΗΣΥ δεν πέρασε, έμεινε στην τρίτη θέση και το κόμμα υπέστη μεγάλη ήττα. Θα επαναληφθεί το 2023;

Από τη στιγμή που δεν έγινε, όπως φαίνεται, το πάθημα μάθημα, είναι πολύ πιθανόν να επαναληφθεί. Γιατί από τότε μέχρι σήμερα μπορεί να έχουν διαφοροποιηθεί τα δεδομένα, καθώς τίποτε δεν μένει στατικό, αλλά εκείνο που είναι ξεκάθαρο είναι ότι το κόμμα παραμένει τριχοτομημένο και αυτό δεν αντιμετωπίζεται και εδραιώνεται. Και πέραν από αυτό, οι προσωπικές ατζέντες στελεχών, δημιουργούν νέα βαρίδια.

Δεύτερο, στην πολιτική τα δεδομένα αλλάζουν και δεν μπορεί τόσο νωρίς να γίνονται τοποθετήσεις, που μοιάζουν με τελεσίδικες. Δεν είναι τα συλλογικά όργανα, που αποφασίζουν; Ή η απόφαση για το δεύτερο γύρο θα ληφθεί σε σουβλατζίδικο, καθώς οι ψαροταβέρνες αποδείχθηκαν -πολιτικά- προβληματικές.

Η «θυσία» της Αννίτας Δημητρίου δεν φαίνεται, στην παρούσα φάση, να έχει βοηθήσει. Και δεν είναι ορατό πόσο θα αλλάξει τα δεδομένα και εκτονώσει την κρίση. Πολλές φορές η άρνηση αναζήτησης των αιτιών μιας κρίσης, οδηγεί στην κατασκευή αφηγημάτων. Πολλές φορές κατασκευάζονται σκοπίμως και «αποδιοπομπαίοι τράγοι» (κι αυτό δεν αφορά την πρόεδρο), για να μην ασχοληθεί το σύστημα με τα πραγματικά προβλήματα, την κρίση. Τα δήθεν ιδεολογικά στοιχήματα, το κοστούμι του μπαμπούλα που σκοπίμως φορούν στο αντίπαλο δέος, είναι εν πολλοίς παιχνίδια περιορισμένης εμβέλειας. Τέτοιες προσεγγίσεις αφήνουν ανέπαφο το δομικό πρόβλημα, που είναι ενίοτε και υπαρξιακό.

ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ σε προεκλογικούς ρυθμούς

Αλλά δεν είναι μόνο ο Δημοκρατικός Συναγερμός, που μπήκε στη λογική της προεδρολογίας. Και τα άλλα κόμματα εισήλθαν σε αυτές τις συζητήσεις. Κάποια επιλέγουν τη σιωπηρή οδό και σε αυτό βοηθούν και οι θορυβοποιοί στον ΔΗΣΥ. Από τη στιγμή κατά την οποία ένα κόμμα, το μεγαλύτερο, μπήκε για καλά στην προεκλογική, εκ των πραγμάτων ακολουθούν και τα υπόλοιπα.

Και η προσοχή στρέφεται στο ΑΚΕΛ. Είναι, λένε στο κόμμα, νωρίς και δεν έχουν μπει σε συζητήσεις. Αυτό ισχύει σε κάποιο βαθμό και αφορά τα συλλογικά όργανα. Γιατί σκέψεις γίνονται και συζητήσεις επίσης. Ενδεχομένως σε πιο κλειστό κομματικό κύκλο. Τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τα ονόματα, που συζητούνται, το κόμμα ακολουθεί την πεπατημένη. Διαχρονικά οι επιλογές, πλην αυτής του 2008, που κατήλθαν με τον ηγέτη του ΑΚΕΛ, η προσοχή ήταν (και είναι) στραμμένη στην επιλογή δεξιού υποψήφιου. Αυτή την πεπατημένη θα ακολουθήσουν, όπως φαίνεται, και τώρα. Οι λόγοι είναι πολλοί. Συνδέονται και με την κρίση ταυτότητας, που ταλανίζει για πάρα πολλά χρόνια το κόμμα και αφήνεται στο χρόνο να διαιωνίζεται. Αλλά αυτό το θέμα δεν είναι της παρούσης.