Ο Τσίπρας φοβάται…

Απόστολος Αποστολόπουλος
11

του Απόστολου Αποστολόπουλου  – 

Από όταν ξεκίνησε την κεραυνοβόλο πορεία του προς την εξουσία το 2012, είναι η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας έδειξε ένα δείγμα φόβου για την επόμενη μέρα, για τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν. Η αναφορά του στον Ανδρέα, η αναφανδόν διεκδίκηση της κληρονομιάς του ΠΑΣΟΚ, έδειξε ότι ο πρωθυπουργός φοβάται πως από δω και πέρα τελείωσε ο περίπατος και άρχισε η κατηφόρα, χωρίς μάλιστα επιστροφή.

Ο κόσμος αποφασίζει τι θα ψηφίσει πολύ πριν στηθούν οι κάλπες. Ο κ. Τσίπρας π.χ. είχε ενημερωθεί από τον Γενάρη του 2012 ότι στις επερχόμενες εκλογές (έγιναν πέντε μήνες αργότερα) ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 16%, αν και δεν το πίστεψε όταν του το είπαν. Τώρα, λοιπόν, ένα μεγάλο μέρος όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές τον έχει εγκαταλείψει. Αυτό τουλάχιστον καταγράφουν σταθερά οι δημοσκοπήσεις.

Ο κ. Τσίπρας και το περιβάλλον του, όμως, διατηρούσαν την ελπίδα ότι οι ψηφοφόροι στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» θα γύριζαν στο μαντρί από φόβο για τα χειρότερα. Η ελπίδα τους αυτή δεν ήταν αδικαιολόγητη. Είναι ενδεικτικό ότι η ΝΔ έπεσε πολύ εύκολα στην παγίδα να βγάλει από τη ναφθαλίνη τη σημαία του αντικομμουνισμού.

Απομάκρυνε έτσι δημοκρατικούς ψηφοφόρους που έχουν μεν μπουχτίσει από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, από την αμετροέπεια στελεχών του, από την ασχετοσύνη ή την αλαζονεία άλλων, αλλά με τίποτα δεν θέλουν να ξαναγυρίσουμε στις παλιούς διχασμούς, ξεπερασμένους πια από τα πράγματα.

Ο νεοφιλελευθερισμός του Κυριάκου

Επιπρόσθετα ο ίδιος ο αρχηγός της ΝΔ επιδεικνύει έναν τυφλό νεοφιλελευθερισμό, μιλώντας για μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο εν ονόματι υποτίθεται της εξυγίανσης του Κράτους. Ο φόβος ότι μπορεί να χάσεις τη θέση σου για να «εξυγιανθεί το Δημόσιο» και ότι αν γλυτώσεις από αυτό ίσως σε φάνε για φρονήματα(!) μπορεί να τρελάνει και τον πιο ψύχραιμο. Ο κ. Τσίπρας είχε, λοιπόν, λόγους να ελπίζει.

Ο άλλος λόγος ελπίδας ήταν ότι το λεγόμενο «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ παραμένει άφωνο μεν αλλά δεν δείχνει να μετακινείται προς άλλες κατευθύνσεις. Όχι ομαδικά, τουλάχιστον. Ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ (του 3-4%) επέλεξε να κρατήσει εκτός κόμματος τους «ξενόφερτους» από το ΠΑΣΟΚ και άλλους δημοκρατικούς πολίτες.

Η καθαρότητα του κομματικού μηχανισμού εξασφάλιζε ότι οι λυσσαλέες μάχες για τις καρέκλες θα ήταν μεταξύ των γνωστών κομματικών στελεχών. Το μειονέκτημα αυτής της τακτικής είναι ότι όταν πιάσει φωτιά ένα σπίτι που ποτέ δεν τους δέχθηκε και που ποτέ δεν το ένοιωσαν δικό τους, οι «φιλοξενούμενοι», αντί να παλέψουν για να την σβήσουν, μάλλον θα το εγκαταλείψουν για να σωθούν. Αν έχουν που να πάνε.

Επιχείρηση «συγκόλληση»

Στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν προσχωρήσει και οι πιο καπάτσοι εκσυγχρονιστές. Τέτοια έλεγε και ο Αντρέας, σκέφτηκαν, κι ο Τσίπρας δικός μας είναι. Αυτοί, όμως, με την «Κεντροαριστερά» θα έχουν που να πάνε και θα δώσουν το καλό παράδειγμα σε όλους τους παλιούς συντρόφους. Κανονικό ξήλωμα δηλαδή.

Το σκορποχώρι των μικρών, μεγαλύτερων, μικρομέγαλων ηγετών του «κεντροαριστερού χώρου», των εντός-εκτός παιχνιδιού, των περιθωριακών, συμφώνησε σε μια προσπάθεια συγκόλλησης. Για να σώσουν τον εαυτό τους εν ονόματι της χώρας. Είδε φως, εμφανίστηκε κι ο Λαλιώτης, ο επιλεγόμενος και «θείο βρέφος». Και με το θάρρος της ες αεί νεότητος ανέλαβε τον αγαπημένο ρόλο του ταλαντούχου συμβούλου για να πει το αυτονόητο αλλά όχι απαραιτήτως κατανοητό από όλους, ότι οι έριδες πρέπει να εκλείψουν.

Δηλαδή δεν εξέλιπαν; Ο διαπρεπής και αξιοπρεπής κ. Αλιβιζάτος (επικεφαλής της επιτροπής συμφιλίωσης) είχε εξομολογηθεί κάποτε ότι το πιο δύσκολο είναι να «τους» πείσεις να λένε ο ένας στον άλλον καλημέρα. Τα κατάφερε με την καλημέρα, ο ικανός κ. Αλιβιζάτος, αλλά τι; Θα χωρίσουν μαλωμένοι χωρίς να πουν καληνύχτα, φοβάται ο κ. Λαλιώτης;

Αλήθεια είναι ότι άλλο να διαφωνούν στην προδικτατορική Ένωση Κέντρου ο Γεώργιος Παπανδρέου με τον Τσιριμώκο και άλλο να τρώγονται σήμερα μεταξύ τους οι «μοιραίοι», μη ξέροντας αν φταίει το κεφάλι το κακό τους ή το κρασί. Ο κ. Παντελής Οικονόμου δεν αμφισβητεί απλώς τη δυνατότητα ομόνοιας, αλλά και την ύπαρξη πολιτικής, Οπότε, λέει, ευχαριστώ δεν θα πάρω, επιβεβαιώνοντας ότι η ομάδα έχει πυρετό.

Ο φόβος του Τσίπρα

Παρ’ όλα αυτά ο κ. Τσίπρας έδειξε να φοβάται. Προφανώς επειδή γνωρίζει άριστα δυο πράγματα: Πρώτον ότι μια σημαντική μερίδα ψηφοφόρων δεν ξαναψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ, απόφαση οριστική. Και δεύτερον ότι, με την υπογραφή του, τα χειρότερα μέτρα θα σκάσουν προ των εκλογών, του χρόνου και το μεθεπόμενο έτος.

Δεν μπορεί παρά να εμφανιστεί πάλι αισιόδοξος γεμάτος υποσχέσεις αλλά η ψυχούλα του το ξέρει ότι ένα λιτό, χαμηλό προφίλ τύπου Καμίνη, είναι πλεονέκτημα για ένα κόσμο μπαϊλντισμένο από τις σάλτσες. Οι πάσης φύσεως κεντροαριστεροί παρηγοριούνται ακόμα με την αυταπάτη μιας λύσης ανώδυνης και προ παντός ευρωπαϊκής.

Αν, λοιπόν, οι Συριζαίοι δεν τους ήθελαν μια στο κόμμα, είναι ευκαιρία να τους απαντήσουν ότι αυτοί δεν τους θέλουν δέκα, δεν αντέχουν πια ούτε τη μυρωδιά τους. Αρκεί να βρουν μια απανεμιά, όχι ακρότητες και εξάψεις. Ασθενείς για ηγεσία, ελπίζουν σε ρόλο μπαλαντέρ, δεκτή και η στολή στρατηγού, στην υποδοχή. Για την πατρίδα ασφαλώς.

Ο Τσίπρας ανησυχεί και φοβάται. Δεν φρόντισε ούτε να συγκροτήσει με τον Καμμένο σώμα πατριωτικό και συμπαγές ούτε, αντίστροφα, να ενσωματώσει τους οπαδούς της πολιτικής που εφάρμοσε, τους δεξιούς της παγκοσμιοποίησης, σημιτικούς καθεστωτικούς, περιφερόμενους με το ιμάτιο της «κεντροαριστεράς». Ο κ. Μητσοτάκης δείχνει ατάραχος. Ποιος ξέρει γιατί;

Υ.Γ. Για την Ευρώπη και όχι για τα Έθνη-Κράτη που την αποτελούν μίλησε ο Μακρόν. Δηλαδή για την κυριαρχία της Γερμανίας με ακόλουθο τη δική του χώρα, τη Γαλλία. Κατά τα άλλα γη και ύδωρ. Πνύκα και ΕΥΔΑΠ!

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η διακίνηση του άρθρου με την προσθήκη ενεργού link.