Όταν ο μισθός δεν φτάνει για τον μήνα η συμπόνοια Μητσοτάκη περισσεύει!

“Λυπάμαι και θυμώνω βλέποντας την ακρίβεια να ροκανίζει το εισόδημα, παρά τη συνεχή αναβάθμιση. Ναι, είναι παγκόσμιο φαινόμενο, πλαγιοκοπεί την εθνική προσπάθεια, αλλά μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν και δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν που ακολουθεί η κυβέρνηση. Η μόνη λύση: Mειώσεις φόρων και μόνιμες αυξήσεις αποδοχών”, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Βέβαια η εν λόγω τοποθέτηση του πρωθυπουργού δεν συγκίνησε κανέναν, καθώς μοιάζει περισσότερο με μια πολιτικά αναγκαία φράση διαχείρισης φθοράς, παρά με μια ουσιαστική πολιτική παραδοχή ή εξαγγελία. Είναι το είδος της δήλωσης που επιχειρεί να δείξει ενσυναίσθηση, χωρίς να παράγει κάποια πολιτική ουσία. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα, τόσο για τον ίδιο, όσο και τους βουλευτές της ΝΔ, που σε λίγο χρονικό διάστημα θα προχωρήσουν στο δύσκολο για τους ίδιους βήμα των περιοδειών στις εκλογικές τους περιφέρειες.

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία από το 2019 και η κρίση ακρίβειας έχει παγιωθεί ήδη από το 2022, το να δηλώνει ο πρωθυπουργός «λυπάμαι και θυμώνω» ακούγεται περισσότερο ως διαπίστωση αδυναμίας, παρά ως μήνυμα αποφασιστικότητας. Όταν βρίσκεσαι στη πηδάλιο της χώρας επτά συναπτά έτη αυτοδύναμος, τότε οι πολίτες δεν αξιολογούν πλέον προθέσεις ή συναισθήματα. Αναπόφευκτα πλέον αξιολογούν αποτελέσματα. Και στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, η ακρίβεια παραμένει σταθερά το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της κοινωνίας, πάνω ακόμη και από υποθέσεις που προκάλεσαν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη βαθύ πολιτικό και θεσμικό τραύμα, όπως τα Τέμπη ή οι υποκλοπές.

Ο οικονομικός παράδεισος Μητσοτάκη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει επικοινωνιακά στην εικόνα της οικονομικής σταθερότητας και της «αναβάθμισης της χώρας». Όμως για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αυτή η «αναβάθμιση» δεν μεταφράζεται στην καθημερινότητα. Όταν το σουπερμάρκετ, η ενέργεια, το ενοίκιο απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, οι μακροοικονομικοί δείκτες χάνουν πολιτική αξία. Ο πολίτης δεν μετρά spreads και επενδυτικές βαθμίδες. Μετρά αν βγαίνει ο μήνας. Και το διαθέσιμο εισόδημα ολοένα και λιγοστεύει.

Γι’ αυτό και η επίκληση της δικαιολογίας του «παγκόσμιου φαινομένου» έχει αρχίσει να εξαντλεί τα όριά της πολιτικά. Πράγματι, η πληθωριστική κρίση ήταν διεθνής. Όμως επτά χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης και τέσσερα χρόνια μετά την έκρηξη της ακρίβειας, η κοινωνία περιμένει κάτι περισσότερο από περιγραφές του προβλήματος. Περιμένει παρέμβαση. Περιμένει μόνιμες πολιτικές που θα περιορίσουν τις στρεβλώσεις της αγοράς, θα ενισχύσουν πραγματικά το διαθέσιμο εισόδημα και θα δώσουν την αίσθηση ότι υπάρχει κράτος που συγκρούεται με τις αιτίες της ακρίβειας. Όχι απλώς κυβέρνηση που αναγνωρίζει ότι αυτή υπάρχει…