Αρχέτυπες μορφές σε αναζήτηση ταυτότητας – Εκθεση μεταξοτυπίας της Π. Μπενάκη

Στα εγκαίνια της έκθεση της εικαστικού-χαράκτριας, Πολυτίμης Μαρίας Μπενάκη, στην πινακοθήκη του δημαρχείου Παπάγου- Χολαργού, το κοινό δεν ταξίδεψε μόνο στο έργο της σεμνής δημιουργού, αλλά γεύθηκε τη ζωντανή μουσική παρέμβαση της αντιδημάρχου πολιτισμού, γνωστής σολίστ πιάνου και καθηγήτριας μουσικής, Μιμής Ρουφογάλη, που λειτούργησε ως ένας ιδιαίτερος διάλογος μεταξύ των δύο τεχνών.

Το μίνι κονσέρτο που έδωσε χάρισε ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στα εγκαίνια, συνδέοντας τις οπτικές εικόνες των μεταξοτυπιών με τον ήχο. Ως πρακτική, αυτή η “συνομιλία” των τεχνών τέρπει και μετατρέπει την απλή επίσκεψη σε μια έκθεση, σε μια ολοκληρωμένη πολιτιστική εμπειρία!

Το κοινό χειροκρότησε την εκτέλεση των απαιτητικών κομματιών και ταξίδεψε στα έργα της έκθεσης, μιλώντας με την ζωγράφο για την εστίασή της σε γυναικεία και όχι μόνο πρόσωπα και στα μηνύματα της έκθεσης με το θέμα “Έξι και περισσότερα πρόσωπα ζητούν συγγραφέα“, κατά το πρότυπο Πιραντέλλο.

Η αντιδήμαρχος Πολιτισμού Μιμή Ρουφογάλη με την ζωγράφο Πολυτίμη Μαρία Μπενάκη στα χθεσινά εγκαίνια της έκθεσης "έξι και περισσότερα πρόσωπα ζητούν συγγραφέα".

Στη χθεσινή εκδήλωση στο Δημαρχείο Παπάγου-Χολαργού, ο Αλεξανδρος Αξιώτης ανέλαβε να διευρύνει στο κοινό τις τεχνικές λεπτομέρειες της μεθόδου της μεταξοτυπίας, η οποία αποτελεί το βασικό μέσο έκφρασης στα έργα της Πολυτίμης-Μαρίας Μπενάκη. Ανέφερε πώς η εικόνα μεταφέρεται μέσω ενός τεντωμένου πλέγματος μεταξιού, χαρτιού στην συγκεκριμένη περίπτωση, πάνω στην επιφάνεια εκτύπωσης, εξηγώντας την πολυπλοκότητα αυτής της διαδικασίας, όπου κάθε χρώμα που βλέπουμε στο έργο απαιτεί ένα ξεχωριστό “τελάρο” και μια ξεχωριστή στρώση μελανιού, κάτι που κάνει την όλη προσπάθεια εξαιρετικά χρονοβόρα και ακριβή.

Υπογράμμισε δε ότι η μεταξοτυπία δεν είναι μια απλή “φωτοτυπία”, αλλά μια αυθεντική μέθοδος χαρακτικής, όπου το τελικό αποτέλεσμα έχει μοναδική υφή και ένταση χρωμάτων. Η ομιλία του -παρέμβαση- βοήθησε τους επισκέπτες να κατανοήσουν ότι τα έργα που έβλεπαν στην έκθεση “Έξι και Περισσότερα” δεν ήταν απλές ζωγραφιές, αλλά το αποτέλεσμα μιας σύνθετης χειροποίητης εκτυπωτικής διαδικασίας.

Ο θεατής της έκθεσης στην πινακοθήκη “Αλέκος Φασιανός” βλέπει μέσα από διαφορετικές χρονικές περιόδους και δομές στη ζωγραφική και τη χαρακτική ότι αναδύονται αρχέτυπες μορφές σε μια διαρκή αναζήτηση ταυτότητας. Πρόσωπα με βλέμμα ευθύ, σκοτεινό ή απλανές, σώματα σε καρέκλες, σε θάλασσες, ή με βηματισμό που έρχονται να σε συναντήσουν… «Όπως οι ήρωες του Πιραντέλλο οι μορφές αυτές διεκδικούν τον δικό τους χώρο και στέκονται μπροστά στον θεατή, προτρέποντας τον να γίνει ο συγγραφέας της δικής τους μοναδικής ιστορίας», όπως αναφέρει η πρόσκληση-πρόκληση.