“Club Kid”: Μία ταινία για το κόστος των επιλογών μας

Μια ταινία για την ελευθερία τής έκφρασης, για την αυτοδιάθεση, για την ελεύθερη βούληση, αλλά και για το κόστος των επιλογών μας. Η αναζήτηση αδιόρατων ορίων, αλλά η ύπαρξή τους τελικά, που αποκαλύπτεται μόνον μετά την πρόσκρουση επάνω τους.

Υπάρχουν φραγμοί: ηθικοί, κοινωνικοί, ψυχικοί, συμπαντικοί… «Πόλις εστί νόμω». Από το ρήμα «νέμω»: μοιράζω/μοιράζομαι, κατανέμω, διαμοιράζω, διαχωρίζω, διακρίνω. Ορμέφυτα χωρίς κριτική Σκέψη οδηγούν στην υπερβολή, στην τραγικήν Ύβριν, ακόμα και στην κτηνωδία.

Νοσηρή, θλιβερή η ατάκα «δοκίμασα το fist-fucking γιατί οδηγεί στην πνευματικότητα» (που ξεστομίζει αληθοφανέστατα ένας πειστικός δευτεραγωνιστής) μπορεί να εκληφθεί μόνον ως παραδοξολογία (εκτός εάν μπερδέψουμε τα …τσάκρα). Όμως και να έχει όμως, ο κάθε ένας, η κάθε μία, το κάθε ένα νηφάλιο έλλογο όν μπορεί να συμφωνήσει με έναν άλλον ενήλικα για το πώς θα διασκεδάσουν το σαββατόβραδο. Όμως ακόμα και η καβαφική «πόλις» έχει όρια.

Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί έτσι είναι. Ζούμε σε ένα ά-Πειρο Σύμπαν. Το γεγονός όμως ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τα όριά του δεν εξυπακούεται ότι αυτά δεν υπάρχουν. Μπορεί να μας μοιάζει στην απεραντοσύνη του ως «σύμπαν Αφθονίας», όμως δεν είναι. Όλοι, οι φυσικοί και ανθρώπινοι πόροι, εξαντλούνται κάποια στιγμή. Η Abundantia (Αφθονία) είναι ρωμαϊκή θεότητα. Οι Έλληνες πρέσβευαν το μέτρο, την μετριοπάθεια, τη σωφροσύνη, απέφευγαν (ως τερατώδη, αντιαισθητική και ανήθικη) κάθε υπερβολή.

Ο ήρωας σωφρονίζεται επιλέγοντας να περάσει μέσα από την εύκολη οδό. «Τω πάθει μάθος». Επιλέγει, όχι χωρίς κάποια νοσταλγία (όπως φαίνεται στην τελική σκηνή), να γίνει ένας υποδειγματικός, καλός πατέρας για το γιο του, ένας “model citizen”. Περνάει μέσα από τον πόνο, κλαίει, τρυφερεύει και λυτρώνεται. Οι άλλες «χαμένες ψυχές» τον ξεπροβοδίζουν χωρίς μνησικακία ή φθόνο και ο δεσμός του, το ταίρι του, συμπαραστέκεται με θεραπευτική καλοσύνη, με υποστηρικτική κατανόηση, με συγκινητική ενσυναίσθηση (κι όχι μόνον γιατί είναι επαγγελματίας θεραπευτής, αλλά γιατί είναι άνθρωπος, ομοιοπαθής, συμπαθητικός, αλληλέγγυος)…

Θα πρότεινα να μην δείτε αυτή την ταινία με παιδιά και εφήβους. Απαιτεί μια κάποια ωριμότητα, μια πείρα ζωής, γιατί είναι σκληρή. Και δεν πιστεύω ότι όλα θεραπεύονται με την Ψυχανάλυση χωρίς να αφήνουν βαθιά σημάδια, ανεξάλειπτα… Ευτυχώς που ζούμε στη Δύση κι απολαμβάνουμε το προνόμιο να βλέπουμε και να συζητάμε παρόμοια έργα Τέχνης. Ίσως γι’ αυτό ο Πολιτισμός μας αυτορυθμίζεται εξελισσόμενος.

“Club Kid”

2026

Έγχρ.

Διάρκεια: 122′

3

Δραματική

Aμερικανική

Η ξέφρενη και γεμάτη καταχρήσεις ζωή του Πίτερ, ενός γκέι διοργανωτή διάσημων πάρτι στη Νέα Υόρκη, διακόπτεται απότομα όταν μαθαίνει ότι έχει έναν δεκάχρονο γιο, τον Άρλο, τον οποίο καλείται ξαφνικά να μεγαλώσει.

Σκηνοθεσία

Τζόρνταν Φέρστμαν

Με τους

Ρέτζι Άμπσολομ

Τζόρνταν Φέρστμαν

Κλάρα Ντελεβίν