Καίτη Μπελίντα: Ένα αηδόνι που σίγησε νωρίς…

Ο σύζυγός της δεν είχε σκεφτεί ποτέ να την βγάλει στο τραγούδι, ωστόσο αυτή μάθαινε ακούγοντας τις φορές που έρχονταν στο σπίτι τους γνωστοί τραγουδιστές για να κάνουν πρόβα μαζί του. Ήταν πάνω σε μια τέτοια πρόβα που ο Τώνης Μαρούδας την άκουσε να σιγοτραγουδά, καθώς ετοίμαζε κάτι στην κουζίνα και έπεισε τον Βέλλα να την αφήσει να δοκιμάσει μαζί του στην δισκογραφία. Έτσι κι έγινε. Στην πρώτη της δισκογραφική παρουσία κάνει δεύτερη φωνή στον Μαρούδα στο τραγούδι του Μιχάλη Σουγιούλ “Ήταν όνειρο η αγάπη μας”, που το ηχογραφήσανε το 1948:

Ήτανε όνειρο η αγάπη μας ας πούμε,

μιας ανοιξιάτικης βραδιάς,

γι’ αυτό ας κάνουμε κι οι δυο πως δεν ακούμε

τα χτυποκάρδια της καρδιάς…

 

Στην ετικέτα του δίσκου εμφανίζεται ως Καίτη Βέλλα. Το Καίτη Βέλλα στην πορεία έγινε Καίτη Βελλίντα και όταν χωρίσανε με τον Βέλλα το έκανε Καίτη Μπελίντα. Πολύ σύντομα όλοι την ξέρανε Μπελίντα σκέτο. Το Καίτη τους ήταν περιττό, ίσως και άγνωστο. Αυτό ήταν το ξεκίνημά της στο τραγούδι. Παράλληλα, σπούδασε στο Ωδείο Καλλιθέας και εργάστηκε σε χοροδιδασκαλείο. Η πρώτη της εμφάνιση ως Καίτη Μπελίντα έγινε το καλοκαίρι του 1951 στις επιθεωρήσεις του θεάτρου Ακροπόλ “Γαλανός ουρανός” και “Σκάνδαλα γυναικών”.

Εκεί ερμήνευσε “Το τραγούδι που σού έγραψα” του Μ. Σουγιούλ, αντικαθιστώντας την Κούλα Νικολαϊδου. Σε εκείνο τον θίασο την είχε φέρει ο Κώστας Μανιατάκης, δημοφιλής τραγουδιστής του ελαφρού τραγουδιού, με τον οποίο εκείνο τον καιρό ήταν ζευγάρι. Όμως, καθώς όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος, έτσι και η σχέση της με τον Μανιατάκη κάποια στιγμή τελείωσε, όταν μπήκε στη ζωή της ο θεατρικός επιχειρηματίας του Ακροπόλ, Βασίλης Μπουρνέλλης. Ο Μπουρνέλλης μπορεί να θεωρείτο δικτάτορας στο θέατρό του, αλλά όσο κράτησε ο δεσμός τους, οι κακές γλώσσες του σιναφιού λέγανε δικτάτορα εκείνη…

Οι επιθεωρήσεις του Ακροπόλ

Ο Μπουρνέλλης κατάφερε να την επιβάλει ως πρώτο όνομα στις επιθεωρήσεις που ανέβαζε. Και είναι αλήθεια, ίσως λίγο παρατραβηγμένη, πως οι συγγραφείς, οι συνθέτες και οι σκηνογράφοι ασχολούνταν πρώτα με τα νούμερα και τα τραγούδια της και ύστερα με τον υπόλοιπο θίασο. Αν και μάλλον το έκαναν με δική τους πρωτοβουλία, για να τον ευχαριστήσουν μια που ήταν το μεγάλο αφεντικό. Θεωρήθηκαν κλασικές οι μεγαλοπρεπείς εμφανίσεις που έκανε με ανθοστόλιστες κούνιες, που κατέβαιναν από την οροφή του Ακροπόλ, ενώ στις αποθεώσεις των επιθεωρήσεων ακουγόταν από τα μεγάφωνα “Κυρίες και κύριοι, ο θίασος του Ακροπόλ και η κυρία Μπελίντα…” κι ας ανήκαν στον θίασο μεγάλα ονόματα, όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο Ορέστης Μακρής.

Από τα πρώτα της βήματα στο θεατρικό σανίδι είχε την τύχη να τραγουδήσει μια σειρά από ανεπανάληπτες επιτυχίες πολλών συνθετών του ελαφρού τραγουδιού. Οι περισσότερες από αυτές ήταν του Γιώργου Μουζάκη. “Το μονοπάτι”, το υπέροχο αυτό αρχοντορεμπέτικο σε στίχους των Αλέκου Σακελλάριου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, το πρωτοτραγούδησε το 1952, στο Θέατρο Παπαϊωάννου, σε ένα νούμερο της επιθεώρησης “Βρε Μανώλη Τραμπαρίφα”. Άλλη μεγάλη επιτυχία του, που τραγούδησε τότε, ήταν το “Μαρία”, που ο συνθέτης το έγραψε για τη μητέρα του.

Το καλοκαίρι του 1952 ήταν και η πρώτη συνάντησή της με την Ρένα Βλαχοπούλου, στην επιθεώρηση του θεάτρου Ακροπόλ “Η βασίλισσα της νύχτας”. Η Ρένα, μεγάλο όνομα του ελαφρού τραγουδιού της εποχής είχε επιστρέψει πρόσφατα από τη μεγάλη της περιοδεία στο εξωτερικό (από το 1946 ως το 1951) και είχε κάπως “ψιλοξεχαστεί”. Παρ’ όλα αυτά, στους θεατρικούς κύκλους έκανε αίσθηση το γεγονός ότι “κοτζάμ Βλαχοπούλου” έκανε σεγόντο στην Μπελίντα, την μέχρι χθες άγνωστη!

Η συνεργασία με τη Βλαχοπούλου

Εκείνο το καλοκαίρι οι τρεις τραγουδίστριες του Ακροπόλ γνωρίζουν ιδιαίτερη επιτυχία. Βλαχοπούλου και Μπελίντα σμίγουν με τη Σπεράντζα Βρανά για μια εντυπωσιακή τριφωνία: Στο πρώτο μέρος της παριστάνουν τρεις συντηρητικές κυρίες, σεμνά ντυμένες, με γυαλιά που δεν τις πλησιάζουν οι άντρες… Εκτός από την τριφωνία, η Βλαχοπούλου και η Μπελίντα, ντυμένες σαν… σιορ Διονύσιος με φράκο και Αντζουλίνα, αντίστοιχα, τραγουδούσαν ντουέτο το “Αυτός ο έρωτας” του Γιώργου Μουζάκη και στη συνέχεια εμφανιζόταν και η Μάγια Μελάγια με το αρχοντορεμπέτικο “Της γυναίκας η καρδιά” και οι τρεις τραγουδίστριες κλείναν μαζί την παράσταση.

Πέρα όμως, από τις εμφανίσεις της στο μουσικό θέατρο, βρέθηκε εκείνη την εποχή κι ένα φεγγάρι στο πάλκο του Τσιτσάνη, δίπλα στην Δούκισσα και την Σεβάς Χανούμ. Στα χρόνια του ’50 συναντήθηκε άλλη μια φορά με την Ρένα Βλαχοπούλου στο θέατρο Ακροπόλ, την σεζόν 1956-57, στις επιθεωρήσεις “Σιγά και με το μαλακό” και “Αλήθειες και ψευτιές”. Πλέον ήταν και οι δυο πρωταγωνίστριες, η καθεμιά με τα δικά της τραγούδια, αλλά και τα δικά της νούμερα: Κωμικά νούμερα η Ρένα Βλαχοπούλου και δραματικά νούμερα η Μπελίντα.

Στα χρόνια του ’60 θα δεθούν με την Ρένα περισσότερο καλλιτεχνικά, με τις κοινές τους εμφανίσεις σε θέατρα και κέντρα. Μετά από τη σύντομη συνεργασία τους το 1961-62 στον “Θίασο Γυναικών”, που συγκροτούν οι αδελφές Καλουτά για να παρουσιάσουν στο θέατρό τους την πρωτότυπη παράσταση “Της φυλακής τα σίδερα” των Γιώργου Γιαννακόπουλου – Γιώργου Κατσαρού, που δυστυχώς ατύχησε στα ταμεία και κατέβηκε άδοξα, θα βρεθούν και στο τέλος του ’62 στην “Παλιά Αθήνα”.

Μεγάλη στιγμή στην καριέρα της ήταν όταν πήρε το 1962 το πρώτο βραβείο στο 1^ο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, που διοργάνωσε το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας μαζί με την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Είπε τότε το τραγούδι “Οι αλυσίδες” σε μουσική του Κώστα Γιαννίδη και στίχους του Στέλιου Χριστοφίδη. Το 1962 έκλεισε και τον σύντομο κύκλο των συμμετοχών της σε κινηματογραφικές ταινίες, που ξεκίνησε το 1955. Ήταν μόλις τέσσερις: “Το φιντανάκι”, “Η φτώχεια θέλει καλοπέραση”, “Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας” και το “Ήρθες αργά”…

Η “Παλία Αθήνα”

Είχε ήδη αρχίσει τις εμφανίσεις της στο γνωστό κέντρο της Πλάκας “Παλιά Αθήνα” από τον Οκτώβριο, με τον Γιάννη Βογιατζή και τον Γιώργο Μουζάκη. Ήταν τότε που έπεισε τον Γιάννη Βογιατζή να αλλάξει ρόλο και από τραγουδιστής ορχήστρας να γίνει τραγουδιστής πίστας, ένα είδος που ανέδειξε τις ικανότητές του στο σόου… Στο σχήμα του κέντρου ανήκαν ακόμα η Άντζελα Ζήλεια, το χορευτικό ζευγάρι Γιάννη Φλερύ – Λίντα Άλμα και ο Βάσος Σεϊτανίδης, σύζυγος της Σμάρως Στεφανίδου.

Εκείνο τον καιρό, η Ρένα Βλαχοπούλου είχε υποβληθεί σε εγχείρηση για ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζε στις φωνητικές της χορδές, που έγινε και η αιτία να διακοπεί για έναν περίπου μήνα το γύρισμα του πρώτου μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη “Μερικοί το προτιμούν κρύο” – αν προσέξει κανείς την φωνή της Ρένας σε κάποιες σκηνές της ταινίας, αντιλαμβάνεται ότι είναι λίγο βραχνή… Όταν όμως ανάρρωσε, την κάλεσε η Μπελίντα να συμμετάσχει στο πρόγραμμα της “Παλιάς Αθήνας” και έτσι από την 1η Δεκεμβρίου έγραφαν οι διαφημίσεις: «Σε λίγες μέρες η μόνη που λείπει στους εκλεκτούς του Αθηναϊκού κοινού, Ρένα Βλαχοπούλου». Έτσι, από τις 22 Δεκεμβρίου και ως το τέλος της σεζόν, τραγουδούσαν μαζί με την Ρένα στο πλακιώτικο κέντρο.

Η επιτυχία που γνώρισαν σε αυτήν την σύμπραξη ήταν τεράστια και έτσι αποφασίσανε να ενώσουν τις δυνάμεις τους ξανά, το καλοκαίρι του 1963. Αυτή τη φορά βρέθηκαν στη “Σπηλιά του Παρασκευά” με τον μεγάλο τροβαδούρο Τώνη Μαρούδα. Το σχήμα “Μαρούδας-Βλαχοπούλου-Μπελίντα” ενισχυμένο από το χορευτικό ζευγάρι Σειληνός – Προκοπίου και την ορχήστρα του Γιώργου Κατσαρού, με τον οποίο η Μπελίντα ήταν ζευγάρι και στη ζωή εκείνη την περίοδο, ήταν ίσως ένα από τα τελευταία επιτυχημένα καθαρόαιμα προγράμματα ελαφρού τραγουδιού που παρουσιάστηκαν στη νυχτερινή Αθήνα.

Στα επόμενα χρόνια οι ρεβί πίστας έδιναν όλο και περισσότερη σημασία στο σόου, καθώς υπήρχε έλλειψη ρεπερτορίου ελαφρού τραγουδιού και άλλαζαν οι προτιμήσεις του κοινού. Τα μπουζούκια είχαν αρχίσει, πλέον, να παίρνουν επάνω τους… Παρ’ όλα αυτά, την σεζόν 1963-64 συνεχίσανε με την Βλαχοπούλου στην “Παλιά Αθήνα” και παράλληλα συμπράξανε και στην σκηνή του Ακροπόλ, όπου παρουσίασαν μαζί με τον Γιώργο Οικονομίδη, τον Θανάση Βέγγο και τον Γιώργο Δάνη δυο επιθεωρήσεις.

Παρόλο που και οι δυο τους δεν θέλανε να συνεχίσουν την συνεργασία τους με τον Μπουρνέλλη για να ξεκουραστούν, αυτός ο δαιμόνιος επιχειρηματίας τις έπεισε, τελικά, να εμφανιστούν το καλοκαίρι του 1964 στο θέατρο του Εθνικού Κήπου. Ο θίασος “Χρήστου Ευθυμίου – Ρένας Βλαχοπούλου – Καίτης Μπελίντα – Γιάννη Γκιωνάκη και Σπεράντζας Βρανά” γνώρισε μεγάλη επιτυχία με την επιθεώρηση “Γυναίκες και λουλούδια” και με το παραμυθόδραμα “Η ηλιογέννητη και ο βασιλιάς”, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Ντόρα Γιαννακοπούλου και έτσι συνέχισε με μικρές αλλαγές στη σύνθεσή του να παρουσιάζει επιθεωρήσεις μέχρι και την άνοιξη του ’66, στο Ακροπόλ, ξανά στον Κήπο και ξανά στο Ακροπόλ.

Η δύση του ελαφρού τραγουδιού

Ταυτόχρονα, την σεζόν 1965-66 συνεργάστηκαν για τελευταία φορά με την Βλαχοπούλου σε νυχτερινό κέντρο, στις ρεβί πίστας που παρουσιάσανε στου “Μοστρού” και πάλι με την ορχήστρα του Γιώργου Κατσαρού. Το ελαφρό τραγούδι ήταν πια στην δύση του, αλλά αυτή συνέχισε να δισκογραφεί στις 45 στροφές. Δυστυχώς, δίχως βέβαια την επιτυχία που είχαν οι δίσκοι της στα χρόνια του ‘50. Ωστόσο, ήταν ένα από τα λίγα “τυχερά” ονόματα του ελαφρού τραγουδιού που δισκογράφησαν τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και συγκεκριμένα τα τραγούδια “Ο ταχυδρόμος πέθανε” και “Το μαντολίνο”.

Με το κλείσιμο της δεκαετίας του ’60 η Καίτη Μπελίντα συνέχισε τις εμφανίσεις σε κοσμικά κέντρα και σε θεατρικές παραστάσεις (επιθεωρήσεις και μουσικές κωμωδίες). Όλα, όμως, έχουν ένα τέλος. Έτσι το 1970, αισθανόμενη πως δεν υπάρχει θέση γι’ αυτήν μέσα στην καινούργια ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί, με το λαϊκό τραγούδι να έχει πλέον επικρατήσει παντού, αποφασίζει να αποσυρθεί από το τραγούδι.

Τον Ιούνιο του 1976, αν και έξω πλέον από τα φώτα της ράμπας, βρέθηκε στην τηλεοπτική εκπομπή “Μουσικές Βραδιές” (ΕΡΤ) του Γιώργου Παπαστεφάνου, στην οποία τραγουδά μαζί με τον Γιάννη Πάριο, πρώτο όνομα τότε του τραγουδιού, την παλιά της επιτυχία “Το μονοπάτι”, με την συνοδεία του Λυκούργου Μαρκέα στο πιάνο. Την ίδια χρονιά, μετά την επιτυχία που γνωρίζει το “ρετρό” του θεάτρου Μινώα και την επιστροφή στη μόδα όλων των εκπροσώπων του ελαφρού τραγουδιού, ο Γιώργος Λαζαρίδης την πείθει να εμφανιστεί στο “Δελφινάριο” το καλοκαίρι του 1977. Ήταν, δυστυχώς, το κύκνειο άσμα της.

Το τέλος της Μπελίντα

Τον επόμενο χρόνο της βρίσκουν καρκίνο. Ταλαιπωρήθηκε με θεραπείες κάμποσους μήνες, όμως τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Ο Σεπτέμβριος του 1978 την βρίσκει κατάκοιτη στο νοσοκομείο. Μια εβδομάδα πριν τα “Νέα” δημοσίευσαν μια συνέντευξή της, όπου εξέφραζε την επιθυμία να τελειώσει τον δίσκο που ετοίμαζε πριν αρρωστήσει, σε μουσική του Δώρου Γεωργιάδη και στίχους της Σώτιας Τσώτου.

Ήταν πολλοί αυτοί που της παραστάθηκαν σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές. Που της κράτησαν το χέρι να της δώσουν δύναμη. Η Ρένα Βλαχοπούλου πρώτη. Κι από κοντά πρώτα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού. Ο Στράτος Διονυσίου, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Μιχάλης Μενιδιάτης κι άλλοι πολλοί. Έλειψε όμως ένας Μαρούδας, ένας Παναγόπουλος… Σταθερά δίπλα της βρισκόταν, σε όλη αυτή την δοκιμασία, η ηθοποιός Πόπη Κόντου, πιστή φίλη της για περισσότερα από 20 χρόνια, από την εποχή των επιθεωρήσεων του Ακροπόλ, όπου η Πόπη, ως κομπέρ με φράκο, την παρουσίαζε στις μεγαλοπρεπείς της εμφανίσεις…

Έφτασε η 21^η του Σεπτεμβρίου, που ήταν μια ξεχωριστή μέρα γι’ αυτήν. Στο 17ο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, επρόκειτο να την τιμήσουν ως την πρώτη νικήτρια του θεσμού. Κολλημένη στο ραδιοφωνάκι, που είχε στον θάλαμο, περίμενε να ακούσει την αναγγελία της βράβευσης… Με την αναγγελία της βράβευσης η Καίτη Μπελίντα ψέλλισε “ευχαριστώ” και… έσβησε, με ένα μειδίαμα στο γαληνεμένο της πρόσωπο. Την επόμενη μέρα, στην κηδεία της, την αποχαιρέτησαν η Ρένα Βλαχοπούλου, η Άννα Καλουτά, η Μαρινέλλα, η Τζένη Βάνου, ο Γιώργος Κατσαρός και πλήθος θαυμαστών και θαυμαστριών της, που την ώρα της ταφής τραγουδούσαν την παλιά της επιτυχία: “Κόσμος πάει κι έρχεται…”