“Πικρές Γιορτές” (κυριολεκτικά) του παρηκμασμένου Αλμοδόβαρ

1. Η αυτοαναφορικότητα έχει -κι αυτή- τα όριά της, όσο περίτεχνη κι αν είναι.
2. Όταν ειρωνεύεσαι τις cult ταινίες (μέσα στο σενάριο της ίδιας της δικής σου εξεζητημένης ταινίας) διαπράττεις ύβριν.
3. Η εποχή μας αντέχει τραγικωμωδίες με την απαραίτητη σύνθεση των αντιθέτων κι όχι μονόχορδες-μονότονες ναρκισσιστικές περιαυτολογίες και αυτομαστιγώσεις.
4. Μπορεί η Αγάπη να είναι η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα, το κινηματογραφικό μελό όμως δεν σώζει τα προσχήματα.
5. Γιατί δεν έπαιζε ο ίδιος και οι καλλιτέχνες που (δήθεν) τον ενέπνευσαν σε αυτό το χαοτικό κι αν-έμπνευστο έκτρωμα;
6. Κάθε νοητικό εξάμβλωμα δεν συνιστά Τέχνη ένεκα (και χάριν) της υπογραφής του.
7. Ο Γούντυ Άλλεν κι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ δεν είναι μήτε ο Φελλίνι, μήτε ο Μπέργκμαν. Ο ένας το έχει αποδεχθεί ήδη, ο Ισπανός Αλμοδόβαρ φλερτάρει ακόμη με τις ψευδαισθήσεις του.

Εν τέλει, παράνοια μεγαλείου συνιστά αυτό το άκομψο α-τεχνούργημα, που απογοητεύει κάθε θαυμαστή του πάλαι ποτέ σαρκαστή-χιουμορίστα-ειρωνευτή της κοινωνίας… τόσο που θα ευχόταν – λέω, υποθέτω – να μην ξαναπροβεί σε τέτοιο αυτοκαταστροφικό απονενοημένο διάβημα σε κοινή θέα [συμπεριλαμβάνω και τον… Δημιουργό και τον συνδημιουργικό “επαρκή” θεατή].

Θα ευχόμουνα να μην το είχα δει, αλλά η επαγγελματική συνήθεια και η ερευνητική περιέργεια είναι -ως φαίνεται- αδάμαστες. Καλά τα μουσικά στοιχεία τα αναφερόμενα στη μεσογειακή παράδοση του υπερχειλίζοντος αισθήματος: το μόνο θετικό στοιχείο της ταινίας (κατά την ταπεινή μου γνώμη, πάντα…).

Οι “Πικρές Γιορτές” του Αλμοδόβαρ

Amarga Navidad, 2026, Έγχρωμη, Διάρκεια: 111′, 2,5, Δραματική, Ισπανική ταινία

Ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης προσπαθεί να ολοκληρώσει το τελευταίο σενάριό του, το οποίο αφορά μια σκηνοθέτρια που προσπαθεί να γράψει το δικό της. Η αληθινή ζωή, όμως, θα επέμβει στα σχέδια και των δυο τους.

Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ

Με τους: Αϊτάνα Σάντζεζ Χιχόν, Μπάρμπαρα Λένι, Βικτόρια Λουένγκο, Λεονάρντο Σμπαρά