ΠΑΣΟΚ για κακοκαιρία: Η πρόληψη μένει πίσω

Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία του 2026 μάς θυμίζει, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν είναι πια «σπάνια γεγονότα». Η σφοδρή κακοκαιρία που έπληξε χθες την Αττική, με ποτάμια δρόμους, «βουλιαγμένα» αυτοκίνητα, εκατοντάδες κλήσεις στην Πυροσβεστική και δύο ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν, δεν ήταν ένα τυχαίο φαινόμενο. Ζούμε σε μια εποχή όπου ισχυρές καταιγίδες και έντονες βροχοπτώσεις προβλέπονται επανειλημμένα, όπως είχαμε δει και κατά την κακοκαιρία Adel τον Νοέμβριο του 2025 που προκάλεσε σοβαρά πλημμυρικά φαινόμενα στο Μοσχάτο, με το νερό να φτάνει σε υψηλά επίπεδα έξω από τον σταθμό ΗΣΑΠ στην οδό Θεσσαλονίκης και τους πολίτες να μεταφέρονται με αγροτικά και κλαρκ για να περάσουν απέναντι.

Μιλούμε για καταιγίδες που είχαν ανακοινωθεί με κόκκινα δελτία κινδύνου, για πλημμυρικά φαινόμενα που μετατρέπουν δρόμους σε ποτάμια και για περιοχές όπως η Άνω Γλυφάδα, όπου οι εικόνες από τα ορμητικά νερά και τα φερτά υλικά θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο. Όσο κι αν οι πολίτες ενημερώνονται εγκαίρως, όσο κι αν τα μέσα ενημέρωσης δείχνουν εικόνες από «χαοτικές» συνθήκες, όπως αυτές που είδαμε σε Βύρωνα, Χαλάνδρι, και Παπάγου όπου καταγράφηκαν ύψη βροχής πάνω από 100–146 mm, χωρίς ουσιαστική πρόληψη, οι απώλειες και οι ζημιές επαναλαμβάνονται.

Πρώτη μας σκέψη είναι στους ανθρώπους που επλήγησαν, στις οικογένειες που αγωνιούν, και σε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, πυροσβέστες, διασώστες, εθελοντές, εργαζόμενους των Δήμων και της Περιφέρειας, που καλούνται να «μαζέψουν» τις συνέπειες μιας πολιτικής που δεν επενδύει όσο πρέπει στην πρόληψη.

Ας το πούμε καθαρά, τα συστήματα προειδοποίησης είναι χρήσιμα, κανείς δεν τα απαξιώνει. Όμως η προειδοποίηση δεν είναι πολιτική αντιπλημμυρικής προστασίας. Όταν το 112 μετατρέπεται σε υποκατάστατο έργων, συντήρησης και θεσμικού συντονισμού, τότε λειτουργεί ως άλλοθι: «σας ειδοποιήσαμε, άρα κάναμε το καθήκον μας». Αυτό δεν είναι σχέδιο. Είναι διαχείριση εντυπώσεων.

Η Αττική είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η τρωτότητα της Αττικής δεν είναι θεωρία. Κάτω από την Αθήνα «τρέχουν» περίπου 700 ρέματα, από τα οποία σήμερα φαίνονται ελάχιστα, ενώ στο λεκανοπέδιο έχουν μπαζωθεί/τσιμεντοποιηθεί περίπου 550 χλμ. ρεμάτων και χειμάρρων. Το αποτέλεσμα είναι ένα αστικό περιβάλλον που αποστραγγίζεται βίαια προς τον Σαρωνικό μέσω του Κηφισού και του Ιλισού, με δεκάδες μικρότερα ρέματα να έχουν εγκλωβιστεί σε υπόγειους αγωγούς και τεχνητά κανάλια. Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να γίνει «ρουτίνα».Η πραγματική πρόκληση δεν είναι η έκδοση περισσότερων SMS, αλλά η αντιμετώπιση της τρωτότητας της κοινωνίας μας…

Η ανακοίνωση εδώ

Anakoinwsi_kakokairia