Ιράν: Η τραγωδία ενός ιστορικού έθνους

Η πύκνωση της Αμερικανικής αρμάδας στον Περσικό Κόλπο μάλλον σκοπό έχει να διατηρήσει τα διεθνή Στενά του Ορμούζ ανοικτά και το πετρέλαιο στα 60 δολάρια το βαρέλι, παρά να επαναφέρει τις ελευθερίες του ιρανικού λαού. Απλώς θα εντείνει την καταστολή και θα πολλαπλασιάσει τα θύματα, εάν επαναληφθούν οι βομβαρδισμοί της Ισραηλινής αεροπορίας.

Η απομόνωση του κληρικοδιαίτου Ιράν δεν απέδωσε μέχρι τούδε. Αντί να ανατρέψει το καθεστώς, το ριζοσπαστικοποίησε άνευ ελέγχου. Η απονομιμοποίηση δεν κατάφερε την ανατροπή του και η επάνοδος του Ρεζά Παχλεβί δεν τυγχάνει αποδοχής της πλειοψηφίας, υπαγορεύεται από το εξωτερικό, αλλά αυτό δεν αρκεί.

Το Ιράν χρειάζεται διαφορετική μεταχείριση διεθνώς και άλλη προσέγγιση στο εσωτερικό. Το ιδεώδες θα ήταν η αποκληρικοποίηση, μετά από 30 χρόνια, αλλά οι αδίστακτοι μουλάδες προτιμούν “να φονεύουν τα παιδιά τους”, παρά να εγκαταλείψουν την νομή της εξουσίας. Απομένει ο στρατός ως μία λύση, αλλά θα προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο, καθώς την κατάσταση ελέγχουν οι “Φρουροί της Επανάστασης”, δηλαδή εαυτοί με τους μουλάδες. Δύσκολα παραιτείται κανείς απ’ τα προνόμια του.

Τι επιβάλλεται για την απελευθέρωση του Ιράν από τα εγχώρια δεσμά του; Στο ρητορικό αυτό ερώτημα απαντά η κοινή λογική. Αφού η μέχρι τούδε πολιτική του αποκλεισμού και απομόνωσης του Ιράν απέτυχε, επιβάλλεται να δοκιμαστεί η αντίθετη: Η αποκατάσταση της επικοινωνίας του Ιράν με τον υπόλοιπο κόσμο και η άρση των κυρώσεων, πλην εκείνων που σχετίζονται με τα πυρηνικά. Εάν ανακάμψει η οικονομία του Ιράν και ανακτήσει κάποια ευημερία ο Ιρανικός λαός, η Ιστορία έχει δείξει ότι υποχρεωτικά η καταστολή θα υποχωρήσει, νέες πολιτικές δυνάμεις θα αναπτυχθούν και η ανατροπή θα έρθει σιγά-σιγά εκ των έσω. Την βία θα διαδεχθεί η μεταρρύθμιση, χωρίς αίματα και αντεκδικήσεις.

Το Ιράν δεν χρειάζεται “διάδοχο του θρόνου του Παγωνιού”, μήτε την εφαρμογή του Κορανίου του μίσους, αλλά την πλήρη αυτοδιάθεση των 90 εκατομμυρίων πληθυσμού του. Χωρίς έξωθεν επεμβάσεις και εσωτερική νοσταλγία. Ο πολιτικός χρόνος ουδέποτε επιστρέφει. Έτσι ενώθηκε η Γερμανία στην δεκαετία του 1990, καταργήθηκε το Χαλιφάτο στην Τουρκία το 1923 και απηλλάγη η Ρωσία του Μπολσεβικισμού το 1989.

Η Ελληνική εμπειρία παρά τα σκαμπανεβάσματα της πρωθυπουργικής “δημοκρατίας”, μετά την ήττα του Ζαχαριάδη το 1947 στον Γράμμο και το Βίτσι, απέδειξε ότι η ρήσις του Λεωνίδα Κύρκου “σύντροφοι ευτυχώς ηττηθήκαμε” ήταν σωστή. Σήμερα, ο Ελληνικός λαός ζει περισσότερο από ποτέ στην μακραίωνα ιστορία του. Πάνω από τα ογδόντα… Αυτό κάτι φανερώνει για την υπεροχή της ελευθερίας, εναλλακτικής του θανάτου, κατά τους ελεύθερους-πολιορκημένους του Μεσολογγίου το 1824.