Γιατί είναι αναγκαία η σεισάχθεια και στο ιδιωτικό χρέος

Oι κυβερνήσεις και τα μέλη της κεντρικής διοίκησης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (γνωστοί πλέον σ’ όλους) οδήγησαν την οικονομία και τη χώρα στον γκρεμό και ανάγκασαν τον λαό να καταστεί υπό πτώχευση, υπόδουλος των “χρεοκοπιδών”, εν προκειμένω των δανειστών-εταίρων (σ.σ.: για όσους δεν γνωρίζουν τον όρο, είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται τους χρεοκοπούντες).

Στο πλαίσιο αυτής της κατάστασης αχρεωστήτως και ανυπαιτίως πολλάκις με βιαίως μεταβληθείσες τις οικονομικές συνθήκες ζωής στην Ελλάδα (άρθρο 388 ΑΚ) ο λαός βρέθηκε σε δεινή θέση λόγω χρεών, όταν για ν’ αποκτήσει στέγη, είχε ήδη υποθηκεύσει μέρος του μισθού του ή της σύνταξής του, για να εξασφαλίσει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι των παιδιών του, με την προτροπή μάλιστα πολλές φορές και των τραπεζών και άλλων “σειρήνων”.

Έτσι, αυτά τα χρέη των νοικοκυριών, ένεκα της αναφερθείσης παραπάνω χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κρίσης του κλεπτοκρατικού συστήματος της πολιτικής ελίτ της χώρας μας και των γνωστών πλέον φοροφυγάδων, έχουν φέρει σε απόγνωση σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού.

Καθεστώς ανομολόγητης δουλείας

Η Ηθική πλευρά, δε, αυτή της κρίσης των θεσμών, ως το μεγαλύτερο ζήτημα της σύγχρονης πολιτικής στην Ελλάδα, απαιτεί ειδική αντιμετώπιση, εν παραλλήλου με την αναθέσμιση του κράτους και της πολιτικής εξουσίας. Γιατί, εκτός των άλλων, επισημαίνεται ότι η έννοια “μεταρρύθμιση”, που όλως εντέχνως προβάλλεται από πολλές πολιτικές πλευρές, έχει καταστεί συνώνυμη με το ξεπούλημα, τόσο της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής περιουσίας. Πέραν των ανωτέρω αξίζει να σημειωθεί ότι:

• Η μερίδα των Ελλήνων που δανείστηκε για να κτίσει ή να αγοράσει στέγη, συνέβαλλε επί τω τέλει στην ανάπτυξη της οικονομίας και των παραγόντων της σε μεγάλο βαθμό και δημιούργησε μεγάλο οικονομικό εμβαδόν στην οικονομία της χώρας.
• Όπως έχουμε ήδη τονίσει, η επιβληθείσα άνωθεν και αυθαιρέτως συρρίκνωση του εισοδήματος των ελληνικών νοικοκυριών, τα οδήγησε σε καθεστώς ανομολόγητης δουλείας (!), το οποίο σε συνδυασμό με την εφαρμοζόμενη σκληρή λιτότητα, αλλά και την -μερική ή πλήρη- αδυναμία αποπληρωμής των αυτοχθόνων ειλημμένων βαρών, εκτός των άλλων, οδήγησε και σε απόλυτη στασιμότητα της οικονομικής ζωής και μεγιστοποίηση της ύφεσης με είσοδο σε τούνελ, που δεν μπορεί ποτέ κανείς να δει πού βρίσκεται η έξοδος.

Όλα τα ανωτέρω τεκμηριώνονται απολύτως τελευταίως από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (2016), σύμφωνα με την οποία το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών έχει συρρικνωθεί κατά 20% τουλάχιστον. Επίσης, το ΑΕΠ της Ελλάδος σε σχέση με άλλες χώρες της ευρωζώνης, όπως της Γερμανίας που έχει αύξηση κατά 21%, έχει μειωθεί κατά 27%. Η συρρίκνωση αυτή οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στη μείωση κατά 40-45% των αποδοχών των εργαζομένων, στη μείωση των κοινωνικών δαπανών και παροχών, στην υπέρμετρη αύξηση των φόρων στο εισόδημα και στην περιουσία, τα οποία πληρώνουν τα νοικοκυριά. Έτσι, τεκμηριώνεται και εξηγείται απόλυτα, η αδυναμία των πολιτών να πληρώσουν τους φόρους, τις επιβαλλόμενες εισφορές και τα βάρη.

Επαχθείς όροι και νέα Σεισάχθεια

Κατά συνέπεια, η χώρα μας απέφυγε δήθεν τη χρεοκοπία διά των νέων δανεισμών, των οποίων οι επαχθείς όροι εξασφάλισης των δανείων οδήγησαν σε χρεοκοπία τους Έλληνες, τη ζωή σε ακινησία, σε απραξία, με γεωμετρική μείωση του ΑΕΠ και τελικώς τους Έλληνες σε πλήρη αδυναμία ύπαρξης, με αχαρτογράφητες βεβαίως και τις συνέπειες αυτής της κατάστασης σε πάρα πολλούς τομείς της Ζωής, όπως είναι η Υγεία, η Παιδεία, η ασφάλεια της χώρας, το Δημογραφικό και τον σκληρό πυρήνα της ίδιας της μελλοντικής ύπαρξης της χώρας!

Ένα μόνο παράδειγμα προς επιβεβαίωση των ανωτέρω είναι οι περί τις 600.000 αποδημήσαντες νέοι, μορφωμένοι με χρήματα του ελληνικού λαού. Από την αποδημία τους κερδίζει η χώρα υποδοχής των, η δε Ελλάδα, πέραν των άλλων, ζημιώνεται από την έλλειψη της συνεισφοράς τους σε υψηλό επίπεδο και οικονομικά περί τα 50 δισ. ευρώ, ενώ θα της λείπουν αύριο αυτοί και οι οικογένειές τους. Καταληκτικά θα πρέπει να οδηγηθούμε στη σκέψη ότι μία μόνο οδός υπάρχει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η “Σεισάχθεια”, την οποία, όπως όλοι γνωρίζουμε, εφάρμοσε το 594 π.Χ. ο Αθηναίος Σόλων.

Πολύ πρώιμα ο Σόλων κατάλαβε πως ακόμα και αυτός ο αυτοενεχυριασμός, η επί σώμασιν δουλεία, δεν μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της πολιτείας, αφού οι πολίτες, ένας μετά τον άλλον, ένεκα αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών τους, ως οφειλέτες, ενεχυρίαζαν το ίδιο τους το σώμα στους δανειστές τους! Αυτός ήταν και ο λόγος που ελευθέρωσε τους Αθηναίους από τα χρέη, σήκωσε τα οικονομικά βάρη και οδήγησε τους πολίτες και την Πολιτεία των Αθηναίων στον Κλεισθένη και δι’ αυτού στο φως και στη δόξα του 5ου αιώνα π.Χ.!

Κεφάλαιο Χρέος: Η περίπτωση της Ισλανδίας

Η πολιτική όμως αυτή θέλει γνώση και σθένος. Για να γίνει αντιληπτό αυτό, θα πρέπει να θυμηθούμε λίγο τον Πρόεδρο των Ισλανδών, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: «Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Διερωτήθηκα πολλές φορές γιατί να αντιμετωπίζουμε τις τράπεζες σαν να είναι οι Άγιοι Τόποι της οικονομίας. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τις τράπεζες από άλλες επιχειρήσεις; Οι τράπεζες είναι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν διαπράττουν μεγάλα λάθη θα πρέπει να χρεοκοπούν. Σε διαφορετική περίπτωση τους δημιουργούμε την εντύπωση πως μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς ευθύνη. Δεν γίνεται όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν μεγάλα κέρδη και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος να πληρώσει τον λογαριασμό».

Στην ισλανδική περίπτωση ενδιαφέρουσα ήταν και η αντίδραση του ΔΝΤ, που υποστήριξε ότι «η Ισλανδική εμπειρία μπορεί να λειτουργήσει ως “εγερτήριο κάλεσμα” για τους άλλους και να τους κάνει να επανεξετάσουν τις καθεστηκυίες στρατηγικές των τελευταίων 30 ετών». Κατά τούτο, δεν είναι διόλου τυχαίο που το ΔΝΤ σε έκθεσή του έβαλε τον τίτλο: «Αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα του ιδιωτικού χρέους στον απόηχο της ευρωπαϊκής χρηματοοικονομικής κρίσης» και πρότεινε κούρεμα, ενώ τάχθηκε και υπέρ της “ομαλής αναδιάρθρωσης των χρεών του ιδιωτικού τομέα” . Το ΔΝΤ, βέβαια, πρότεινε το “κούρεμα” των οφειλών από τραπεζικά δάνεια των υπερχρεωμένων νοικοκυριών στις χώρες που πλήττονται από την οικονομική κρίση, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, γιατί γνώριζε και γνωρίζει άριστα ότι η συνεχιζόμενη ύφεση θα φέρει σε πλήρη αδυναμία την Ελλάδα στις υποχρεώσεις της, μεταξύ των οποίων είναι και οι πληρωμές της προς το ίδιο το ΔΝΤ .

Η εκτόξευση των χρεών και η Σεισάχθεια

Προκειμένου να ανασάνει το μέσο νοικοκυριό είναι αδήριτη η ανάγκη να επιβληθεί Σεισάχθεια. Εδώ και Τώρα, διαγραφή δηλαδή των ιδιωτικών χρεών των καλοπίστως δανεισμένων Ελλήνων και Ελληνίδων, στους οποίους, σε ανύποπτο χρόνο, επιβλήθηκαν βάρη χωρίς τη δική τους υπαιτιότητα, διά των παρανόμων μνημονίων, με αποτέλεσμα να βρεθούν σε απόλυτη οικονομική αδυναμία και να γίνουν φόρου υποτελείς υπό το κράτος των Χρεοκοπιδών – τοκογλύφων δανειστών – εταίρων.

Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν, για τον Σύγχρονο Σόλωνα και τη νέα Σεισάχθεια! Και ο τρόπος υπάρχει και είναι δυνατός με τη δημιουργία ειδικών μηχανισμών προς τούτο. Σε διαφορετική περίπτωση έχει καταστεί αναγκαίο το αναλογικό κούρεμα χρεών, στο ύψος τουλάχιστον της παραπάνω μείωσης της οικονομικής κατάστασης, ως αδήριτη ανάγκη για να ισοσκελισθεί η μείωση της ενυπόθηκης αξίας των ακινήτων των πολιτών με παράλληλη αύξηση της δυνατότητας αποπληρωμής των.

Οφείλει να αναλογιστεί κανείς ότι πριν από το 2009 άλλες ήταν οι συνθήκες αγοράς, οι όροι δανεισμού, όπως και άλλο το ύψος μισθών και εισοδημάτων των Ελλήνων πολιτών και άλλη είναι σήμερα, μετά τα αντισυνταγματικά και εξ υπαρχής άκυρα και παράνομα μνημόνια υποταγής και υποδούλωσης του λαού, λαμβανομένης υπόψη και της απαξίωσης των ακινήτων, για την αγορά ή την κατασκευή των οποίων ο δανεισμός έγινε σε έτερο χρόνο και κάτω από τελείως διαφορετικές ιστορικά συνθήκες (!)