Το πολιτικό σύστημα ούτε θέλει ούτε μπορεί!

Παρά ταύτα, οι δημοσκοπήσεις, όπως τις παρουσιάζει η Σύνταξις του slpress, δεν δείχνουν σημαντική διαφοροποίηση του πολιτικού σκηνικού. Τα πραγματικά προβλήματα (π.χ. ακρίβεια, γραφειοκρατία, διαφθορά) συνεχίζουν να παραμένουν στην κορυφή του ενδιαφέροντος των πολιτών ενώ ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος καθιστά απίθανη την ανάδειξη αυτοδύναμης κυβερνήσεως.

Ας υπολογίσουμε, επίσης, ότι μεγάλος αριθμός πολιτών δεν συμμετέχει στις δημοσκοπήσεις είτε επειδή δεν θέλει να συμμετάσχει είτε επειδή δεν διαθέτει σταθερή τηλεφωνική σύνδεση. Βεβαίως, όσοι δεν απαντούν σε δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να καταμετρηθούν στους πιστούς του πολιτικού συστήματος. Συνεπώς, το μέγεθος της αρνητικής ψήφου δεν είναι προβλέψιμο, θα εξαρτηθεί κυρίως από την επιστροφή στις κάλπες όσων επέλεξαν να απέχουν τα τελευταία 10 χρόνια. 

Βεβαίως, ακριβώς λόγω του κατακερματισμού και της πολιτικής ρευστότητος, τίποτα δεν μπορεί να προεξοφληθεί. Οπωσδήποτε, αν τελικώς, δεν προκύψει “εγχείρημα Σαμαρά” ή/και αν το -ήδη εξαγγελθέν- εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού δεν αποκτήσει σημαντική δυναμική, το μεγάλο κενό πολιτικής εκπροσωπήσεως θα συνεχίσει να υφίσταται και να διογκώνεται. Προφανώς, είναι ζήτημα χρόνου το κενό αυτό να καλυφθεί από κάποιο νέο πολιτικό κίνημα ή/και πρόσωπο. 

Το πολιτικό κενό πριν και μετά τα μνημόνια

Προσοχή, όμως! Μεγάλο πολιτικό κενό δημιούργησε και η πολιτική άρνηση του Κώστα Καραμανλή να αντιμετωπίσει την κρίση του 2008 -με ένα αυστηρό, αλλά αποτελεσματικό εθνικό μνημόνιο- και η πλήρης ανικανότητα της κυβερνήσεως Παπανδρέου, η οποία μας οδήγησε στον παραλογισμό των αναποτελεσματικών έως και καταστροφικών -λόγω προχειρότητος- μνημονίων. Η τότε πολιτική κρίση δεν εξαΰλωσε μόνον το ΠΑΣΟΚ, αλλά έπληξε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα για να μην πω ότι κινδύνευσε το καθεστώς: Αναδύθηκε το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, αλλά και ένας παρανοϊκός λαϊκισμός που, τελικώς, “παγιδεύθηκε” στον πολιτικό ελιγμό του δημοψηφίσματος. 

Μπορεί να παγιδεύθηκε ο λαϊκισμός, αλλά δεν έπαψε να υπάρχει αγανάκτηση έως και απόγνωση. Η επάνοδος της ΝΔ δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα, αντιθέτως το ενέτεινε με την αυταρχική και παράλογη διαχείριση του κορονοϊού. Οι πάσης φύσεως επιδοτήσεις ή και ο φόβος συσπείρωσαν τα κοινωνικά στρώματα των μικρο-προνομιούχων (τι απίστευτο ιστορικό deja vu!) και έδωσαν στον Κυριάκο Μητσοτάκη (αναμφιβόλως προσωπική του νίκη) το απίστευτο 41%, αλλά το κοινωνικό καζάνι συνεχίζει να βράζει. Η ακρίβεια αξιολογείται ως το μεγαλύτερο πρόβλημα με την ανεπάρκεια του ΕΣΥ και του εκπαιδευτικού συστήματος να ακολουθούν και την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς -πλην Ενόπλων Δυνάμεων- να είναι συντριπτική!

Η έλλειψη στέγης αποτελεί μια ιδιαιτέρως σκληρή πτυχή του προβλήματος της ακρίβειας και το συνδέει με το πρόβλημα των κόκκινων δανείων, το οποίο όχι μόνον δεν έχει επιλυθεί, αλλά συνεχίζει να διογκώνεται εκτός τραπεζικών ισολογισμών, αλλά εντός της οικονομίας και χιλιάδων νοικοκυριών. 

Η κυβέρνηση πιστεύει ότι με τις ίδιες συνταγές που πορεύθηκε μέχρι τώρα μπορεί να τα καταφέρει άλλη μια φορά, δεδομένης της πλήρους ανυπαρξίας αξιόπιστου αντιπολιτευτικού λόγου. Ίσως και να το καταφέρει, αλλά το πρόβλημα της χώρας θα συνεχίσει να υπάρχει και να διογκώνεται. Η απόγνωση και η αγανάκτηση, που έβγαλαν στο δρόμο τις οικογένειες συμμετείχαν στα συλλαλητήρια για τα Τέμπη τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025, έχουν μεγαλώσει.

Φέτος δεν συνέβη το ίδιο, μόνον το πολιτικό περιθώριο συμμετείχε στα συλλαλητήρια. Φέτος η απόγνωση και η δυσαρέσκεια δεν βρήκαν κανάλι να εκφρασθούν. Αυτό δεν είναι απλώς ανησυχητικό, είναι πολύ επικίνδυνο. Όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν βρίσκει πολιτική διέξοδο τότε η δημοκρατία είναι σε κίνδυνο. Όταν το καζάνι εκραγεί θα είναι πολύ αργά και, τότε, δεν θα έχουμε να κάνουμε με ένα τσούρμο παρανοϊκών νεοναζί αλλά με μια πραγματική κοινωνική έκρηξη! 

Είναι προφανές ότι το πολιτικό σύστημα ούτε αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο ούτε μπορεί να τον αντιμετωπίσει.