Γιατί ο Τραμπ επιδιώκει διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς

Κατόπιν ανέκαμψε, έπειτα από ωριμότερες σκέψεις και τις αντιρρήσεις του Ισραήλ για την ειρηνική διαδικασία. Ο δε χρυσός, γνωστό καταφύγιο επενδυτών σε περιόδους κρίσης, συνέχισε την από 20ημέρου πτωτική του πορεία και το ευρώ, η στερλίνα και η Γουόλ Στριτ ανέκαμψαν μετά από παρατεταμένη πτώση, εξαιτίας των εχθροπραξιών στον Περσικό Κόλπο. Εάν η ανακωχή παρέλθει άπρακτη, τότε η Αμερικανική απειλή καταστροφής των Ιρανικών υποδομών, ηλεκτρισμού, διυλίσεως πετρελαίου και αφαλατώσεως θαλάσσιου ύδατος ίσως ενεργοποιηθεί και τότε θα είναι δύσκολο να επαναληφθεί. Η σύγκρουση θα γίνει δριμύτερη. 

Τώρα, η πάλη μεταφέρεται στο πολιτικό προσκήνιο του Ιράν μεταξύ μετριοπαθών, που θέλουν έντιμο συμβιβασμό και των ανένδοτων ηγετών, που όμως κρύβονται από τα δολοφονικά πυρά του Ισραήλ, το οποίο συνεχίζει τα πλήγματα κατά καμουφλαρισμένου αρχηγείου των Φρουρών της Επανάστασης.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν πείθεται ότι η Ιρανική αντίσταση στις επιθέσεις της Αμερικανικής αεροπορίας κάμφθηκε και συνεχίζει απτόητος την εισβολή του Ισραηλινού στρατού στα νότια του Λιβάνου, να προλάβει την επίτευξη εκεχειρίας και να καταστρέψει την Χεζμπολάχ. Βροχή από Ιρανικούς πυραύλους δε, έπληξε το Ισραήλ ως αντίποινα.

Η πενθήμερη εκεχειρία δεν επηρεάζει την τύχη των πετρελαιοφόρων, που είναι εγκλωβισμένα στο Κόλπο, γεμάτα με εκατομμύρια βαρέλια αργού και διστάζουν να διέλθουν από τα Στενά του Ορμούζ, που παραμένουν ντε-φάκτο κλειστά. Η αδημονία της αγοράς για βελτίωση της διαθεσιμότητας του πετρελαίου, κυρίως στην Ασία, προκάλεσε μικρή αύξηση της τιμής του αργού εχθές, αλλά μόνο η φήμη μιας ανακωχής, έστω και πενθημέρου διαρκείας, συγκρατεί τις ανατιμήσεις.

Τι προσδοκά ο Τραμπ

Η ελπίδα του Τραμπ για μια “καλή συμφωνία δι’ αμφοτέρους τους αντιπάλους” δεν είναι τόσο πειστική, όσο η κόπωσή του από την επί τρεις εβδομάδες ανταλλαγή πληγμάτων εκατέρωθεν. Η οικονομία των Αραβικών χωρών του Κόλπου, των ΗΑΕ, του Κατάρ, ακόμη και της Σαουδικής Αραβίας, επλήγη σοβαρά από τα πυραυλικά πλήγματα του Ιράν, ενώ το ξεκλήρισμα της Ιρανικής ηγεσίας από το Ισραήλ έχει αφήσει ουσιαστικώς ακέφαλη την Ιρανική κυβέρνηση. Αλλά η καρτερία του ιρανικού λαού δεν αφήνει περιθώρια επερχόμενης αλλαγής του Ισλαμικού καθεστώτος, που σημαίνει αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής.

Η άλλη αμερικανική επιδίωξη, ο έλεγχος των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου και η ματαίωση των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, που αξιώνουν οι γειτονικές Αραβικές χώρες και το Ισραήλ, δεν αναμένεται να γίνουν αποδεκτές από το Ιρανικό καθεστώς, οπότε η μόνιμη ειρήνευση παραμένει έωλος. Ο πόλεμος όμως πρέπει να τελειώσει συντόμως, διότι ο πρόεδρος Τραμπ έχει εκλογές το Νοέμβριο, η δημοτικότητα του έχει πέσει στο ναδίρ και ο λογαριασμός της εκστρατείας ανεβαίνει στο ζενίθ εκατομμυρίων $, με σοβαρές επιδράσεις για την ανάπτυξη της οικονομίας, τα επιτόκια και την δημοφιλία της Αμερικής στο εξωτερικό, που κάποτε υπήρχε – όχι πια.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες περιπλέκουν την αναζήτηση λύσεως στο Ιρανικό πρόβλημα, που δεν αποκλείεται αντί εξομαλύνσεως, να οξυνθεί επικίνδυνα. Για πέντε ημέρες, θα υπάρξει εκτόνωση της κρίσεως και ελπίζεται ότι την έκτη ή έστω εβδόμη ημέρα… “κατά τας γραφάς”, θα επιδειχθεί λογική και υπευθυνότητα των αντιμαχόμενων. Γιατί υπάρχουν και χειρότερα.

Οι εκτεταμένες καταστροφές στη Τεχεράνη, κοσμοβριθή πρωτεύουσα του Ιράν, πείθουν την Ισλαμική “δημοκρατία” ότι ίσως ήρθε ο καιρός να παραιτηθεί των πυρηνικών φιλοδοξιών και επέστη η στιγμή για ανασυγκρότηση, με βοήθεια από το εξωτερικό. Το μυστικό ατού του “θείου Τραμπ” για ειρήνευση του Κόλπου, όπως το 1947 με το σχέδιο Μάρσαλ, που ανοικοδόμησε τη κατεστραμμένη Ευρώπη.