Η ανώμαλη προσγείωση του Τραμπ στην Μέση Ανατολή

Ο Τραμπ σε σύγχυση τα βάζει με τον Πάπα και ενδύεται αμφίεση Αγίου, του ίδιου του Χριστού. Ο Α΄γύρος λήγει με υπεροχή των Ιρανών. Τα Δυτικά ΜΜΕ αποφεύγουν να καταγράψουν την κοινή στάση Κίνας-Ρωσίας, προβάλλοντας το Πεκίνο και υποβαθμίζοντας τον ρόλο της Ρωσίας – όπως, χωριστά, τους ονειρεύονται στη Δύση. Τα δυτικά ΜΜΕ μόλις προ ημερών “ανακάλυψαν” ότι το Πεκίνο στέλνει όπλα, σύγχρονα και αποτελεσματικά όπλα, που αποθηκεύουν εδώ και δεκαετίες οι Ιρανοί.

Το Ιράν δεν είναι η έδρα του παγκόσμιου σκοταδισμού, όπως αποκαλύπτουν στοιχεία Διεθνών Οργανισμών, πχ επί Σάχη περίπου το 63% ήταν αναλφάβητοι, ενώ τώρα είναι μόνο το 8% του πληθυσμού, αναφέρει ο καθηγητής κ. Πιζάνιας (εφημερίδα “Ο δρόμος της Αριστεράς”). Οι γυναίκες στη Δύση αγωνίστηκαν σκληρά τουλάχιστον ένα αιώνα για να αποκτήσουν τα σημερινά τους δικαιώματα. Θα χρειαστεί και εκεί χρόνος. Ο πόλεμος πάντως δεν εξαρτάται από την μόρφωση και τα δικαιώματα των γυναικών.

Ποιους διέψευσαν οι Ιρανοί

Συστηματικά στη Δύση αποφεύγουν να διευκρινίσουν τι επιδιώκει τελικά το Ισραήλ, τους στρατηγικούς του στόχους. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν κοινό στόχο. Θέλουν ένα μεγάλο Ισραήλ για να μπορεί να ελέγχει, ως εμπροσθοφυλακή, την ζωτική περιοχή της Μέσης  Ανατολής. Το Ισραήλ, λένε, σέρνει τις ΗΠΑ σε πόλεμο, αλλά ισχύει το “τράβα με κι ας κλαίω”. Ένα μικρό Ισραήλ, δεν μπορεί να ασκεί ρόλο τοπάρχη, όταν μάλιστα υπάρχουν σκληροτράχηλοι αντίπαλοι, όπως πχ η Χεζμπολάχ, οι Χούθι κλπ. Το Ισραήλ είναι η οργανωμένη σε Κράτος έκφραση του παγκόσμιου Σιωνισμού, με άκρες από την Δ. Ευρώπη και την Ρωσία, πριν και μετά την ΕΣΣΔ, έως τις ΗΠΑ.

Η πρώτη ουσιώδης πράξη είναι η προσπάθεια να υποκαταστήσει τη λέξη Εβραίος, λέξη φορτισμένη με προαιώνια αρνητικά συναισθήματα στους Ευρωπαίους (όχι στους Έλληνες), με την λέξη Ισραηλινός, λέξη ουδέτερη, έως πρόσφατα. Ο αρχαίος ελληνικός Κόσμος, έως και την αυτοκρατορία του Βυζαντίου, είχε ευρεία διεθνή υπόσταση αλλά με την πτώση της Πόλης καταστράφηκε όχι μόνο ως “υλική” παρουσία, αλλά κυρίως ως “άυλη” αντίληψη για τον ρόλο του ελληνισμού, για να καταντήσει αυτό που την έκανε ο Σημιτισμός και οι ποικίλες σημερινές προεκτάσεις του, ιδίως στον χώρο που αυτοπαρουσιάζεται απατηλά ως Αριστερά.

Η επόμενη μέρα για τον Τραμπ

Το απροσδόκητο τώρα είναι ότι συμπτώματα σύγχυσης/κατάρρευσης παρουσιάζουν οι ΗΠΑ με την πρώτη σοβαρή αντίσταση που συναντούν στη Μέση Ανατολή. Ο Τραμπ είναι σε δύσκολη θέση, αντιδρά άτσαλα και θα αφήσει φτερά και πούπουλα στο έδαφος. Ίσως και τον εαυτό του, αν δεν συνέλθει εγκαίρως. Το πιο πιθανό είναι ότι η Κίνα θα εγκατασταθεί στην περιοχή για πρώτη φορά αλλάζοντας τους συσχετισμούς όχι μόνο τοπικά, αλλά ευρύτερα. Με μειωμένες πιθανότητες, ίσως, ακολουθήσει και η Ρωσία – δεν έχω αντιληφθεί κάποια υπολογίσιμη ερμηνεία γιατί η Ρωσία δεν κλείνει το θέμα “Ουκρανία”.

Οι εκκλήσεις για Ειρήνη είναι θεμιτές, ίσως θα είναι και χρήσιμες στην ώρα τους, αργότερα. Τελευταία, αλλά όχι έσχατη παρατήρηση για την Ελλάδα που έχει και εκλογές: Ποτέ ως τώρα η χώρα δεν ήταν τόσο ανοχύρωτη, έκθετη σε φανερούς ή υπόγειους αντίπαλους, σε ψεύτικους φίλους. Ποτέ η χώρα δεν ήταν τόσο ανέμελη και ταυτόχρονα τόσο φοβισμένη, με τόσο συνολικά ανίκανο πολιτικό προσωπικό, τόση εκτεταμένη παραλυτική διαφθορά. Απλώς βουλιάζουμε.