Δύο επιφανείς Εβραίοι που συνεργάστηκαν με τους ναζί

Ο όρος “αντισημιτισμός” επινοήθηκε το 1879 από τον Γερμανό δημοσιογράφο Wilhelm Marr για να αντικαταστήσει τον όρο Judenhass (μίσος προς τους Εβραίους) με έναν πιο αξιοπρεπή και “επιστημονικό” όρο. Θα ήταν πιο έντιμο να χρησιμοποιηθεί απλώς ο όρος “εβραϊκός”, όπως κάνω εγώ σε αυτό το άρθρο. Λίγα χρόνια μετά την εισαγωγή αυτού του ψευδο-όρου, ήρθε μια αντίδραση με τη μορφή του σύγχρονου πολιτικού Σιωνισμού, που ιδρύθηκε ως κίνημα το 1897, όταν ο Theodor Herzl συγκάλεσε το Πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο.

Αν και η ιδέα της επιστροφής στη Σιών υπήρχε επί αιώνες, ίσως ήδη από τότε που οι Ρωμαίοι εκδίωξαν τους Εβραίους από την Παλαιστίνη, το οργανωμένο πολιτικό κίνημα αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως απάντηση στον ευρωπαϊκό “αντισημιτισμό” (δηλαδή αντι-ιουδαϊσμό). Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ “αντισημίτης” από φανατικούς Σιωνιστές, οι οποίοι φαίνεται να ελέγχουν σήμερα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, πρόκειται τώρα να ασκήσω κριτική σε δύο Εβραίους, ο ένας Ολλανδός πολίτης και ο άλλος Έλληνας.

Η ολλανδική εμπειρία: Το 1939 υπήρχαν περίπου 140.000 Εβραίοι στην Ολλανδία (συνολικός πληθυσμός περίπου 9.000.000), από τους οποίους περίπου το 75% συνελήφθησαν και πέθαναν. Η ολλανδική αστυνομία ανταμειβόταν από τους Ναζί για κάθε Εβραίο που εντόπιζε. Δεδομένης της ακραίας συμπεριφοράς των Γερμανών κατακτητών τον τελευταίο χρόνο του πολέμου, μετά τη λήξη του πολέμου ένας συγκλονιστικός αριθμός 200.000 συνεργατών των ναζί φυλακίστηκε και 34 (κατά ορισμένους 40) εκτελέστηκαν, μεταξύ αυτών και μια Εβραία, η Ans van Dijk. Ακόμη και τον Μάιο του 1948 υπήρχαν περίπου 10.000 “πολιτικοί παραβάτες” σε στρατόπεδα. Όταν το Ηνωμένο Βασίλειο απέσυρε τις ένοπλες δυνάμεις του, δεν παρέδωσε την Ολλανδία στις ΗΠΑ, όπως έκανε με την Ελλάδα.

Οι Ολλανδοί ήταν ούτως ή άλλως φυσικά αντικομμουνιστές ως σύνολο: υπήρχαν περίπου 200.000 μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος και μια ολλανδική Μεραρχία Waffen SS. Μια σημαντική εξαίρεση ήταν ένας Εβραίος, ο Hans Hirschfeld, ο οποίος διατήρησε τη θέση του ως επικεφαλής του Υπουργείου Οικονομικών Υποθέσεων καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ήταν μάλλον πιο τυχερός από πρόσωπα, όπως η προαναφερθείσα Ans van Dijk. Παραδόξως, απλώς απολύθηκε τιμητικά από τη δημόσια διοίκηση της Ολλανδίας και στη συνέχεια έγινε Ολλανδός εκπρόσωπος στην Επιτροπή Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας.

Η ελληνική εμπειρία με τους Εβραίους

Το 1939 υπήρχαν περίπου 75.000 Εβραίοι στην Ελλάδα (συνολικός πληθυσμός περίπου 7.500.000), από τους οποίους περίπου το 85% συνελήφθησαν και πέθαναν. Οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους περισσότερους Ολλανδούς, προστάτευαν και έκρυβαν Εβραίους από τους Γερμανούς, όποτε μπορούσαν. Σε αντίθεση με άλλες γερμανοκρατούμενες χώρες, δεν υπήρξε ελληνική μεραρχία SS. Μιμούμενος τον Ολλανδό Εβραίο Hirschfeld, ο πιο διάσημος συνεργάτης ήταν ο Αρχιραββίνος των Εβραίων, Zvi Koretz. Παρείχε στους Γερμανούς κατακτητές κατάλογο των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και τους ενθάρρυνε να υπακούσουν στις διαταγές εκτόπισης και να πάνε στην Πολωνία. Τέτοιες ιστορίες δεν έχουν ποτέ εξηγηθεί ικανοποιητικά.

Μια απολογήτρια (Εβραία) δημοσίευσε εργασία όπου προσπαθεί να “εξηγήσει” τη συμπεριφορά του Koretz με τα εξής λόγια: «Η παρουσίαση του Koretz ως συνεργάτη και προδότη πρέπει επομένως να αντιμετωπίζεται με προσοχή και να αξιολογείται στο πλαίσιο των αναγκών των διαφόρων δρώντων σε αυτή την τραγική ιστορία. Κάθε δρων είχε τις δικές του πληγές να γλείψει, το δικό του σπίτι να ξαναχτίσει, τις δικές του τύψεις να κατευνάσει. Η μνήμη που κληροδότησαν στους απογόνους τους είναι προϊόν αυτών των αναγκών. Η ιστορία ασχολείται με αφηγήσεις, όχι με ηθική.

»Εναπόκειται στους αναγνώστες να εξαγάγουν τα δικά τους ηθικά συμπεράσματα από αυτές τις αφηγήσεις. Είναι πολύ δύσκολο, επομένως, να κρίνει κανείς αν η ίδια η ύπαρξη εβραϊκής ηγεσίας σε αυτή την ιστορική καμπή ήταν επιζήμια για τον εβραϊκό λαό και εξυπηρέτησε τα ναζιστικά σχέδια. Ίσως ακόμη και στη Θεσσαλονίκη ένα κενό εξουσίας να είχε προκαλέσει αναταραχή που θα επέτρεπε σε περισσότερους Εβραίους να σωθούν. Αν αυτή η υπόθεση ήταν βεβαιότητα, θα έπρεπε να συμπεράνουμε ότι οι ενέργειες του Koretz ήταν επιζήμιες για την κοινότητά του. Ωστόσο, αυτό ήταν κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τότε. Μπορούμε μόνο να θεωρητικολογούμε γι’ αυτό τώρα, εκ των υστέρων και μετά θάνατον». Ίσως, για ορισμένους Ναζί επίσης, τα παραπάνω λόγια να ταίριαζαν με τους απολογητές του Hitler.

Σε έντονη αντίθεση με την Ολλανδία, μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα δεν υπήρξαν εκτελέσεις και μόνο λίγες φυλακίσεις, παρά το ότι η ελληνική Αντίσταση υπήρξε η σκληρότερη στην κατεχόμενη Ευρώπη. Όμως το 1943 τα πράγματα άλλαξαν, και ο σφοδρός αντικομμουνισμός του Winston Churchill και η συναισθηματική εμμονή του με την επιστροφή ενός αντιδημοφιλούς βασιλιά έδειξαν το άσχημο πρόσωπό τους: δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ελληνικές δεξιές αντικομμουνιστικές παραστρατιωτικές ομάδες.

Δημιουργήθηκαν από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη και υποστηρίχθηκαν από τους Ναζί, με κύριο ρόλο την καταπολέμηση του ΕΛΑΣ. Η Βρετανία είχε συμφωνήσει μυστικά με τη Γερμανία στη Λισαβόνα ότι θα συνεργάζονταν για την καταστροφή του ΕΛΑΣ. Έτσι οι Γερμανοί αποχώρησαν από την Ελλάδα χωρίς να πολεμήσουν τους Βρετανούς, προμηθεύοντας ακόμη και τα Τάγματα Ασφαλείας με όπλα.

Σε αντίθεση με τον Ολλανδό ηγέτη των Ναζί, Anton Mussert, που εκτελέστηκε, ο κατοχικός πρωθυπουργός Ράλλης φυλακίστηκε μόνο. Μετά τον πόλεμο, αν και μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας δικάστηκαν, γρήγορα έγινε σαφές ότι το ελληνικό κράτος δεν σκόπευε πραγματικά να τιμωρήσει τους συνεργάτες, σε έντονη αντίθεση με ό,τι συνέβη στην Ολλανδία. Έτσι πρώην υποστηρικτές του ναζισμού ενσωματώθηκαν στο αντικομμουνιστικό κράτος.

Αν και οι αντιμαχόμενες πλευρές συμφώνησαν σε ανακωχή στη Βάρκιζα τον Φεβρουάριο του 1945, η ζημιά είχε γίνει. Οι πλευρές είχαν πολωθεί τόσο, ώστε η συμφωνία άρχισε να καταρρέει, σε σημαντικό βαθμό λόγω δεξιάς εκδικητικότητας. Ακόμη και το Foreign Office έγραψε ότι ορισμένες καταγγελίες του ΕΑΜ σχετικά με τις δραστηριότητες της Εθνοφυλακής και δεξιών οργανώσεων είχαν “σημαντική δικαιολογία”. Η Ελλάδα ήταν, στην πραγματικότητα, η μόνη πρώην γερμανοκρατούμενη χώρα που κατέληξε να ελέγχεται σε κάποιο βαθμό από μια μικρή μειοψηφία, όπου κυριαρχούσαν οι συνεργάτες της κατοχικών δυνάμεων.

Προς σκέψη

Αν ορισμένοι από εσάς τους αναγνώστες αγανακτείτε ή ακόμη και σοκάρεστε από τα παραπάνω, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τον ρόλο του αταβισμού, όπου τελικά τα ψέματα ξεπερνιούνται από την αλήθεια, ακόμη και γενιές αργότερα. Σήμερα η Ελλάδα εξακολουθεί να υποφέρει από την αντικομμουνιστική εμμονή του Churchill. Σκεφθείτε επίσης ότι ο Hitler και ο Churchill, παρά τις κοινωνικές τους διαφορές, είχαν τα εξής κοινά: και οι δύο ήταν ικανοί ζωγράφοι, και οι δύο μισούσαν τον κομμουνισμό, και οι δύο είχαν πολεμήσει με στολή για τις χώρες τους, και οι δύο αντιπαθούσαν τους Εβραίους.

Πράγματι, πριν ο Churchill ενημερωθεί να μην επικρίνει τους Εβραίους, είχε ήδη αναφερθεί στα “σχέδια του Διεθνούς Εβραίου”, μιλώντας για μια “σκοτεινή συνομοσπονδία” και αποκαλώντας τους “παγκόσμια συνωμοσία για την ανατροπή του πολιτισμού και την ανασυγκρότηση της κοινωνίας”. Η γλώσσα θυμίζει έντονα το Mein Kampf του Χίτλερ. Αντιθέτως –σύμφωνα με το BBC– ένας Ισραηλινός στρατιώτης, που πρόσφατα χτύπησε με μανία άγαλμα του Ιησού με βαριοπούλα στον Λίβανο, καθώς και ο στρατιώτης που φωτογράφισε το περιστατικό και έκανε την ανάρτηση, θα τιμωρηθούν με 30 ημέρες στρατιωτικής κράτησης. Με άλλα λόγια, ένα ελαφρύ χτύπημα στον καρπό για δημόσια κατανάλωση. Ο Νετανιάχου πιθανότατα γελάει κρυφά.

Τα μέρη της Παλαιάς Διαθήκης, που ισχυρίζονται ότι ο Θεός επέλεξε τους Εβραίους σαν εκλεκτό λαό, πάνω από όλους τους άλλους, γράφτηκαν από Εβραίους. Για λίγη κοινή λογική, οι αναγνώστες μπορούν να στραφούν στην προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου: «Θα υπάρξει θλίψη και στενοχώρια για κάθε άνθρωπο που πράττει το κακό, πρώτα για τον Ιουδαίο και επίσης για τον Έλληνα, αλλά δόξα και τιμή και ειρήνη για κάθε έναν που πράττει το καλό, πρώτα για τον Ιουδαίο και επίσης για τον Έλληνα. Διότι ο Θεός δεν δείχνει μεροληψία».

Οι φανατικοί φοβούνται την κοινή λογική.