Το πολιτικό τοπίο μετά τις εκλογές

Οι πιθανότητες του κ. Τσίπρα να παίξει ρόλο, έστω και ως τρίτος ή τέταρτος βοηθός στο πολιτικό μαγειρείο, είναι μικρές. Τόσο μικρές που αναβάλλει από μέρα σε μέρα την ανακοίνωση του κόμματος, μπας και πιάσει ένα ποσοστό που θα του επιτρέπει να παίξει κάποιο ρόλο (και όχι απλού κομπάρσου) μετά τις εκλογές. Ένας λιγόλογος ταξιτζής μου εξήγησε: «Ο Τσίπρας δεν τήρησε τις υποσχέσεις του. Έκανε τα αντίθετα και το θυμόμαστε» είπε, και μου έκοψε την κουβέντα. Όσο κι αν προσπαθεί, λέω, θα παραμείνει κουτσό άλογο. Χωρίς Ιθάκη.

Το άλλο θέμα, η τύχη του κ. Μητσοτάκη, εξαρτάται κυρίως από τους σχεδιασμούς, του “ξένου” παράγοντα, των Αμερικανών. Οι Ευρωπαίοι, ως υποτελείς, δεν νομίζω ότι έχουν βαρύνοντα λόγο, ούτε το Παρίσι ούτε το Βερολίνο. Οι Αμερικάνοι ό,τι θέλουν θα το πάρουν, ως συνήθως. Τι θέλουν; Δεν το ξέρω και δεν είμαι σίγουρος ότι το ξέρουν αυτοί. Νομίζω ότι θέλουν αυτό που πάντα ήθελαν: Μοιρασιά της περιοχής με πάνω την Τουρκία, αλλά όχι “σβήσιμο” της Ελλάδας. Αρκεί να το ήθελε και η Ελλάδα, να το υπερασπιζόταν…

Η χώρα δεν έχει ξαναβρεθεί σε τέτοια κατακόρυφο ευτελισμό του πολιτικού προσωπικού. Ούτε η κοινωνία είχε βυθιστεί σε τόση κακομοιριά, απογοήτευση και τόση λάσπη. Στη μεταπολίτευση δεν άνθισαν τα ωραιότερα λουλούδια. Η πτώση της Χούντας δεν ανασυγκρότησε την χώρα, αλλά, σταδιακά, την ξεχείλωσε, Εθνικά και Οικονομικά. Ο Αντρέας αποκατέστησε γενιές ανθρώπων, που κυνηγήθηκαν από την “επάρατο” δεξιά, αν και ο Καραμανλής, επιστρέφοντας από το Παρίσι, είχε ανοίξει ένα δρόμο.

Η αποκατάσταση των χαμένων γενεών συνοδεύτηκε, όμως, από μια “χαλαρότητα” στο “ύφος και ήθος” της πολιτικής ζωής, που αποχαλινώθηκε επί Σημίτη και τον άκρατο ενθουσιασμό που έτρεφε γι’ αυτόν ο χώρος του ΚΚΕεσωτ και του ΣΥΡΙΖΑ. Έκτοτε το σύνολο του αριστερού χώρου πήρε την κατηφόρα, ακολουθώντας την καθοδική πορεία της Αριστεράς στην Ευρώπη, όπου εξαφανίστηκαν τα δυο βασικά ΚΚ, το Γαλλικό και το Ιταλικό. Η αναλαμπή Τσίπρα αποδείχθηκε πως βασίζονταν στην ψευδαίσθηση ότι μπορούσε να αναβιώσει το παρελθόν, των διακηρύξεων, σε άλλους καιρούς, πιο αθώους.

Η πολιτική απέναντι στη Τουρκία

Μετά, είπαμε, ήρθε ο Σημίτης με την μνημειώδη ερώτηση: Πόλεμο θέλετε; Δεν θέλαμε. Θέλουμε, όμως, τα σημερινά ρεζιλίκια να μην μπορούμε να ποντίσουμε ένα καλώδιο στα νερά μας και οι Τούρκοι να κάνουν Νόμο του Κράτους τις επιδιώξεις τους, δηλαδή κατάκτησης της Ελλάδας; Και τα ελληνικά κόμματα να το καταπίνουν αμάσητο; Ο πολιτικός κόσμος μιλάει πρόθυμα εναντίον κάθε υποχώρησης προς την Τουρκία, αλλά δεν υπάρχει ούτε από την κυβέρνηση, ούτε από τις αντιπολιτεύσεις μια λογική και συνεκτική πρόταση, μια στρατηγική πρόταση αντιμετώπισης της Τουρκίας. Η πολιτική απέναντι στην Τουρκία είναι απλώς ευκαιρία για ορισμένους να πουλήσουν εύκολο πατριωτισμό με υψηλές κορώνες

Η σύγχυση που επικράτησε με αφορμή το θαλάσσιο “drone” που κυκλοφορούσε ανέτως και θα μπορούσε, από μόνο του, να κάνει ασύμμετρη ζημιά και τον Υ/Άμυνας να παραληρεί και να τοποθετεί ένα ελληνικό νησί εκτός της ελληνικής επικράτειας (!) είναι αποκαλυπτικό σύμπτωμα της γενικότερης παθογένειας. Κανείς από τις ηγεσίες δεν φαίνεται ικανός και διατεθειμένος να αναλάβει το Σισύφειο έργο της ανάταξης. Κρίμα.