Οι Αλβανοί προκαλούν κραδασμούς στα Σκόπια

Είναι πασιφανές ότι η αποδοχή αυτού του αιτήματος από τις υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας (και ειδικότερα αυτού της Δικαιοσύνης) από τα Σκόπια, ισοδυναμεί με την απώλεια του ενιαίου χαρακτήρα του κράτους. Αποτελεί μάλιστα ένα ουσιαστικό βήμα για την ομοσπονδοποίηση της πολιτειακής οντότητας, κάτι που η πολιτική τάξη των Αλβανών – στα Σκόπια, πιο ανοιχτά της Πρίστινα και πιο συγκεκαλυμμένα των Τιράνων – επαναφέρουν κατά καιρούς στην επικαιρότητα.

Η πρώτη μαζική διαδήλωση Αλβανών φοιτητών (και όχι μόνο) στα Σκόπια έγινε στις 4 Απριλίου. Η απήχηση τους στα αλβανικά ΜΜΕ είναι ενδεικτική της συμπαράστασης, αλλά και της υποδαύλισης, ώστε να λάβουν ευρύτερο χαρακτήρα – πέρα από ένα διαδικαστικό ζήτημα, για την γλώσσα εξέτασης.

Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα για τους αλβανικής καταγωγής πολίτες των Σκοπίων είναι ένα κρατικό και άλλο δύο ιδιωτικά. Είχαν ιδρυθεί και με την συμπαράσταση των Αμερικανών – μεταξύ άλλων του Ιδρύματος Σόρος – μετά τις ένοπλες συγκρούσεις του 2000-2002. Με την  Συμφωνία της Οχρίδας που ακολούθησε, εφαρμόστηκαν πολιτικές εξευμενισμού του αλβανικού παράγοντα, προκειμένου να αποφευχθεί η διάλυση του κράτους.

Δύο καίρια δεδομένα για τις κινητοποιήσεις

Tα πανεπιστήμια αυτά είναι το Πανεπιστήμιο Τετόβου (UT), της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEEU) και το Διεθνές Πανεπιστήμιο Στρούγκας (IUST), οι απόφοιτοι των οποίων μετέχουν στις μαζικές κινητοποιήσεις. Υπάρχουν δύο τουλάχιστον δεδομένα από τα οποία μπορούμε να κατανοήσουμε τις βαθύτερες στοχεύσεις, τα οποία καταδεικνύουν ότι είναι πρόσχημα η επίκληση του γλωσσικού.

Το πρώτο είναι το γεωγραφικό: Αν και οι έδρες των πανεπιστημιακών σχολών είναι αλλού, η διαδήλωση επιλέχθηκε να γίνει στην πρωτεύουσα. Μάλιστα, όπως ισχυρίστηκαν οι ίδιοι οι διοργανωτές, “αυθόρμητα” προσέτρεξαν για συμπαράσταση διαδηλωτές από την Αλβανία και το Κόσσοβο. Το δεύτερο δεδομένο έχει μέγιστη συμβολική σημασία: Ο διαδηλωτές-“απόφοιτοι νομικής” κυμάτιζαν αλβανικές και αμερικανικές σημαίες, σχεδόν χωρίς καμία σημαία της Βόρειας Μακεδονίας! Τούτο και στην επαναληπτική διαδήλωση που διεξήχθη, επίσης σε κεντρική πλατεία των Σκοπίων, τη Δευτέρα-18 Μαΐου.

Οι φοιτητές και ο αντιπολιτευόμενος κομματικός σχηματισμός των Αλβανών (DUI του Αλί Αχμέτι) που μετέχουν στην όλη κινητοποίηση στηρίζουν το σχετικό αίτημα για την γλώσσα εξέτασης. Όμως η κυβέρνηση του VMRO-DPNE (υπό τον πρωθυπουργό Χρίστιαν Μιτσκόσκι) σε συμμαχία με το αλβανικό VLEN, έχει παραπέμψει στο Συνταγματικό Δικαστήριο, αίτημα ακύρωσής του αιτήματος.

Τα πράγματα δείχνουν ότι με τον έναν ή άλλο τρόπο, οι κραδασμοί αυτοί θα διευθετηθούν. Ωστόσο, δεν πρόκειται να δώσουν λύση στην ουσιαστική επιδίωξη των Αλβανών των Βαλκανίων. Μπορεί να δεσμεύονται στην πολιτική των ΗΠΑ για στήριξη της συνοχής της Βορείου Μακεδονίας, την ίδια στιγμή, αυτό δεν σημαίνει ότι Τίρανα, Τέτοβο και Πρίστινα δεν επιδιώκουν αναδιάταξη της γεωπολιτικής ισχύος και επιρροής.

Επίλυση της διαφοράς Σκοπίων-Σόφιας

Ο Μιτσκόσκι βρέθηκε στις 10 Μαΐου στις Πρέσπες, στο μικρό ψαροχώρι του Δήμου Πουστέτς, Τούμινετς, στην επικράτεια της Αλβανίας,  που σύμφωνα με την κείμενη αλβανική νομοθεσία αναγνωρίζεται ως περιοχή της «Μακεδονικής μειονότητας». Κατά την τοπωνυμία που κατοχύρωσε το κομουνιστικό καθεστώς, το χωριό αποκαλείται Καλαμάς. Αυτό έχει μικρή σημασία, όπως και το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των σλαβικής καταγωγής κατοίκων της περιοχής αυτής των Πρεσπών – όπως εξάλλου όλοι οι κάτοικοι της παραμεθορίου – βιοπορίζονται στην Ελλάδα.

Με αφορμή εγκαίνια μιας λιτής-αναμνηστικής στήλης σε κάποιες απ’ τις μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου – σε περιοχή που τελούσε υπό το Γ’ Ράιχ, με την στρατιωτική παρουσία των Βουλγάρων συμμάχων του Χίτλερ – ο Μίτσκοσκι βρήκε την ευκαιρία να δώσει το δικό του πολιτικό μήνυμα, που δεν αφορά ούτε την Αλβανία, ούτε την Ελλάδα: Κάλεσε τους κατοίκους της μειονότητας – ίσως και τους ίδιους τους πολίτες του κράτους του – να προασπιστούν την «μακεδονική ταυτότητα» από τον βουλγαρικό μεγαλοϊδεατισμό!

Η ανησυχία του Σκοπιανού πρωθυπουργού έχει βάση. Η Βουλγαρία έχει δεσμεύσει με την άσκηση βέτο τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις – κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας – Σκοπίων-ΕΕ, απαιτώντας την συνταγματική κατοχύρωση βουλγαρικής μειονότητας. Εδώ και χρόνια, η Σόφια έχει επεκτείνει την συγκεκριμένη εθνική της αξίωση και στην αλβανική επικράτεια. Με δέλεαρ την βουλγαρική ιθαγένεια (δηλαδή ευρωπαϊκό διαβατήριο) και όχι μόνο, προσπαθεί να χαρακτηριστούν ως βουλγάρικη μειονότητα σλαβικοί πληθυσμοί – όχι μόνο χριστιανικοί, αλλά και εξισλαμισμένοι – που το καθεστώς Χότζα χαρακτήριζε ως «Μακεδονική μειονότητα».

Είναι ενδεικτικό ότι οι Βούλγαροι Ευρωβουλευτές κατόρθωσαν να ενσωματώσουν στην ετήσια Έκθεση της “Επιτροπής Εξωτερικών του Ευρωκοινοβουλίου” (AFET) για την Αλβανία, τροποποίηση που αφορά στην περαιτέρω ενίσχυση της βουλγαρικής μειονότητας στα Ανατολικά της Αλβανίας. Παράλληλα, το Ψήφισμα απαιτεί, με την αναγνώριση καθεστώτος εθνικής μειονότητας, την διεύρυνση δικαιωμάτων στην εκπαίδευση, την δημόσια χρήση της μητρικής γλώσσας, καθεστώς προστασίας από προπαγάνδα άλλων χωρών (βλέπε Σκόπια) κ.α.

Η Ελληνική σιωπή στο Στρασβούργο

Με την ευκαιρία, θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι κατά το πρόσφατο παρελθόν η Εθνική Ελληνική Μειονότητα – θεωρούμενη δικαίως από τον διεθνή παράγοντα ως η αριθμητικά σημαντικότερη και αρτιότερα οργανωμένη πολιτικά – κατείχε περίοπτη θέση σε ανάλογα κείμενα των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα Έλληνες Ευρωβουλευτές – ενδεχομένως καθοδηγούμενοι και κατευθυνόμενοι από την… υψηλή διπλωματία της Βασιλίσσης Σοφίας και του Μαξίμου – κινούνται διαμετρικά αντίθετα με το εθνικό συμφέρον και την ίδια την πραγματικότητα.

Διότι, ενώ κλιμακώνονται οι ανθελληνικές προκλήσεις των Τιράνων – όπως καταγγέλλουν οι φορείς εκπροσώπησης της Ελληνικής Μειονότητας, Ομόνοια-ΚΕΑΔ – η Αθήνα δεν έχει επιβάλλει σιωπητήριο μόνο στο εσωτερικό, αλλά ακόμα και στις τάξεις των Ελλήνων ταγών στην Ευρωβουλή. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην κυβερνητική παράταξη…