Η Λερναία Ύδρα της ελληνικής παρακμής…

Αν ο δικομματισμός κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης μετατράπηκε, ιδιαίτερα στην ύστερη φάση αυτής, σε εθνικό βαρίδι που συνέβαλε λόγω των αβελτηρίων στην χρεωκοπία του 2010, ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της ΝΔ, ιδίως της τελευταίας κυβερνητικής τριετίας, αποτέλεσε την βάση για την δημιουργία ενός ιδιαιτέρως απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος, που βυθίζει συνεχώς την Ελλάδα.

Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού είναι η διάχυση της κλεπτοκρατίας από τους αφανείς κύκλους, που τέμνεται η διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική παρασιτική ολιγαρχία σε μαζική κοινωνική μηχανική, μέσω του άκρατου πελατειασμού και της κομματικής λογικής, με απαύγασμα του φαινομένου αυτού την ληστεία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και την μη διερευνηθείσα ακόμη καταλήστευση των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης, που θα έπρεπε να τοποθετηθούν με “ιερό” τρόπο για την ανασυγκρότηση και αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της Ελλάδας με ανταγωνιστικά υποστυλώματα.

Οδυνηρότερη μάλιστα συνέπεια, πέραν αυτής της τρομακτικής διάχυσης της κλεπτοκρατίας, είναι ο κυνικός δημόσιος λόγος για τη νομιμοποίηση αυτής ως δήθεν μίας κανονικότητας, που εκτείνεται ως αντίληψη τοξικού και επιθετικού λόγου έως τις ρίζες του μαυραγοριτισμού της κατοχής. Οι εκφράσεις, αλλά και η στάση των εκφραστών αυτής της αντίληψης, που με αγοραίο τρόπο προβάλλονται κατά κόρον με επικεφαλής αυτής της σχολής τον κ. Γεωργιάδη (έτσι γουστάρω, πάντα αυτά γίνονταν κλπ.) συνθέτουν τον καμβά μιας επικίνδυνης καθεστωτικής αντίληψης, μέσω της οποίας επιχειρείται η σμίκρυνση των ορίων μεταξύ της ανομίας και της νομιμότητας, του επιθετικού κυνισμού και της ηθικής, που θα έπρεπε να διέπει την πολιτική πράξη από την οποία έχουν λάβει διαζύγιο.

Θεσμοί υπό διάλυση

Πρόκειται για μία βαθύτατη υπονόμευση της λειτουργίας των θεσμών και του αισθήματος εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτούς, που αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Ιδιαίτερα προβληματική και σοκαριστική είναι η κατάσταση της λειτουργίας του θεσμού της δικαιοσύνης όπου, για πρώτη φορά στην μεταπολίτευση, το 80% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται τον θεσμό αυτό, λόγω της χρησιμοποίησής του από την ιθύνουσα πολιτική και οικονομική εξουσία για τη συγκάλυψη εθνικών και τραυματικών σκανδάλων (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ.) που ενισχύουν το αίσθημα της ατιμωρησίας στους κατέχοντες εξουσία και οικονομική δύναμη.

Η εξέλιξη αυτή είναι άκρως ανησυχητική για την χώρα, γιατί ο θεσμός της δικαιοσύνης σε ένα κοινοβουλευτικό πολίτευμα, παρά το γεγονός ότι αποτελεί έναν από τους κυρίαρχους ιδεολογικούς, αλλά και κατασταλτικούς μηχανισμούς του Κράτους, με όλες τις εκπτώσεις που προέρχονται από αυτήν τη σύνδεση, εξακολουθεί να αποτελεί τον κρίσιμο πυλώνα στοιχειώδους ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας και της οικονομικής ασυδοσίας, έναντι της κοινωνίας.

Στην Ελλάδα σήμερα κυριαρχεί η γενικευμένη αμφισβήτηση των θεσμών, η έλλειψη στοιχειώδους αξιοκρατίας στην λειτουργία του κράτους και των ενδιάμεσων θεσμών, ο έλεγχος και η λογοδοσία που αποτελούν το οξυγόνο για τη σωστή λειτουργία αυτών, αλλά και συνολικά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με την διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων, όπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού μετατρέπονται σε “οιονεί παρίες” ενός συστήματος, όπου το μοναδικό κριτήριο είναι το εύκολο χρήμα και ο πλουτισμός που αφορά το υπόλοιπο ένα τρίτο, διογκώνοντας επικίνδυνα την θανάσιμη κουλτούρα της αρπαχτής, συνιστούν την “Λερναία Ύδρα” ενός νόθου πολιτικού συστήματος που οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα την χώρα στον ολισθηρό δρόμο της βαθιάς παρακμής.

Η τακτική του μαζικού ξεπουλήματος από την στέγη έως και τις πόλεις με τον μαζικό υπερτουρισμό, που αλλοιώνει τελεσίδικα το μοναδικό ελληνικό φυσικό κάλλος, έρχεται να σμίξει με την αίσθηση της απώλειας του ελληνικού τρόπου ζωής, που εμπεριείχε στοιχειωδώς την αίσθηση του μέτρου και της ηθικής. Η φωτογραφία, που κατέκλυσε τελευταία τα κοινωνικά δίκτυα, όπου το “τέρας” της παραλιακής ζώνης του Ελληνικού καπελώνει την Ακρόπολη, απεικονίζει την πληγωμένη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, που δεν “άκουγε τον κρότο”, όταν χτίζονταν γύρω της “υψηλά τείχη” κατά την έκφραση του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή μας.

Η σταδιακή αποκάλυψη του τεράστιου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου τα πάσης φύσεως αρπακτικά και τρωκτικά της κομματοκρατικής εξουσίας κατασπάραξαν ένα βασικό θεσμό για την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής μας και της περιφερειακής ανάπτυξης, που συνδέεται καθοριστικά και με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, αποκαλύπτει τον οχετό και τη δυσωδία αυτού του “δύσμορφου τέρατος”, που αναπτύχθηκε και ανδρώθηκε από τον συνδυασμό του οικονομικού παρασιτισμού και της νοσηρής κομματοκρατίας, που οδηγούν στον κλεπτοκρατισμό και την πλήρη παρακμή της χώρας.

Αυτό βεβαίως δεν είναι το μοναδικό “φαγοπότι”, αλλά αποτελεί σίγουρα την κορυφή του παγόβουνου πολλών αντίστοιχων κλεπτοκρατικών μηχανισμών, που έχουν στήσει διάφοροι διαπλεκόμενοι “χρυσοκάνθαροι” με τις ευλογίες ή την ανοχή της σημερινής κυβέρνησης και της παρασιτικής, οικονομικής ολιγαρχίας, που λυμαίνονται ξεδιάντροπα το δημόσιο χρήμα, την ώρα που οι οικονομικές ανισότητες των Ελλήνων πολιτών γιγαντώνονται και η ελληνική οικονομία συνεχίζει την πορεία της στα βράχια, χωρίς κανένα ανταγωνιστικό παραγωγικό πλαίσιο.

Η Ελλάδα στην δίνη της κλεπτοκρατίας

Πρόκειται για το μείζον ζήτημα των φανερών ή αφανών κλεπτοκρατικών μηχανισμών οικονομικής διασπάθισης σε κρίσιμους τομείς (γεωργικές ενισχύσεις, ΕΣΠΑ, Ταμείο ανάκαμψης, που θα έπρεπε αντί να ενισχύσει τον παρασιτισμό να αποτελέσει τη βάση του απαραίτητου νέου παραγωγικού, οικονομικού μοντέλου, δημόσιοι πόροι κλπ.) που καταλήγουν με αδιαφάνεια στα χέρια μίας μικρής διαπλεκόμενης μερίδας της παρασιτικής, οικονομικής ολιγαρχίας, που λυμαίνεται τη χώρα και ενισχύεται από διάφορους διαπλεκόμενους – κρατικοδίαιτους που έχουν δημιουργήσει ένα νέο κοινωνικό στρώμα, αυτό των “εισοδηματιών από δημόσιο χρήμα”.

Οι συνέπειες αυτής της απύθμενης γενικευμένης κλεπτοκρατίας, που φαίνεται να αποτελεί οργανικό στοιχείο της σημερινής κυβέρνησης και του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη είναι οδυνηρές, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο των κοινωνικών αξιών, αφού μέσω αυτών των μηχανισμών όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα οδηγούνται προς τον εκμαυλισμό, διογκώνοντας έτσι την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας που συνεχίζεται αμείωτη και παράλληλα μειώνουν τις απαιτούμενες κοινωνικές αντιστάσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την αναγέννηση της χώρας.

Παρά την τραυματική χρεωκοπία της χώρας το 2010 και τον δεκαετή “μνημονιακό χειμώνα”, επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε ως προς το εύθραυστο της ελληνικής οικονομίας, με κίνδυνο ότι στην πρώτη σοβαρή κρίση θα πέσει η χώρα ξανά στα βράχια. Ενώ η κεντρική στόχευση της πολιτικής εξουσίας, του Κράτους και των ενδιάμεσων θεσμών θα έπρεπε να είναι η θεμελίωση με κάθε τρόπο μιας σοβαρής ενδογενούς ανάπτυξης και ενός ανταγωνιστικού παραγωγικού μοντέλου, ενισχύεται αδιάκοπα ο παρασιτικός χαρακτήρας της οικονομίας και η παρασιτική ολιγαρχία με τις μεγάλες ρίζες της διαπλοκής της με την εξουσία και το πελατειακό κράτος. Καθημερινά η χώρα συστηματικά μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη “τουριστική αποικία”, όπου ξένα συμφέροντα αγοράζουν αντί πινακίου φακής τις ελληνικές περιουσίες (βιομηχανίες, κατοικίες, ξενοδοχεία και μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις).

Η έλλειψη ενός ολιστικού προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας με ενίσχυση της ενδογενούς παραγωγικής βάσης, την εξάπλωση μηχανισμών κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και ελπίδας για τη ζωή των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων και κυρίως της νέας γενιάς, που πολλαπλασιάζονται συνεχώς εξαιτίας της διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων (σχεδόν τα 2/3 του πληθυσμού κινούνται σήμερα στα όρια ή κάτω από τα όρια της φτώχειας εξαιτίας και του πληθωρισμού απληστίας που φέρνει την Ελλάδα πρώτη στην ΕΕ), η μη οριστική λύση της γάγγραινας του εσωτερικού δανεισμού (κόκκινα δάνεια, funds κλπ, που έχουν μετατρέψει ένα μεγάλο κοινωνικό τμήμα σε σύγχρονους πληβείους) και φυσικά η μη χάραξη εθνικής στρατηγικής για τα μείζονα εθνικά ζητήματα και τη θέση της χώρας στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο, χαρακτηρίζει πλήρως την κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία έχει πλέον ιστορικές ευθύνες για αυτή τη συνολικά παρακμιακή πορεία της χώρας.

Η τελευταία εστία αντίστασης

Έναντι αυτής της κατάστασης απαιτείται άμεσα η διαμόρφωση ενός νέου συλλογικού ορίζοντα μέσα στον οποίο το σύνολο του Ελληνισμού θα πρέπει να ενεργοποιηθεί, προκειμένου να τεθούν οι βάσεις για τον ρόλο και τη θέση της Ελλάδας στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό παγκόσμιο χώρο. Αφετηριακά σημεία ενός τέτοιου μεγάλου στόχου αποτελούν, αφενός η αποφασιστική αντίσταση για την υπεράσπιση της γεωπολιτικής αξίας της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού και αφετέρου η αλλαγή του παραγωγικού υποδείγματος με σημείο αναφοράς τον ενδογενή χαρακτήρα, το χτύπημα του παρασιτισμού και τη δόμηση σταθερών θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης για την υποστήριξη των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών τάξεων.

Για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου ισχυρού, ριζοσπαστικού προγράμματος εθνικής πνοής, απαιτείται η αλλαγή του σημερινού μυωπικού προσανατολισμού της χώρας, μέσα από την δράση των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας για την κάλυψη του μεγάλου πολιτικού κενού, που συνεχίζει να διευρύνεται, με τη δημιουργία ενός νέου δημοκρατικού πατριωτικού προοδευτικού πολιτικού μετώπου από τις υγιείς διάσπαρτες κοινωνικές δυνάμεις, που δεν είναι εγκλωβισμένες στην κυριαρχούσα νοσηρή κομματοκρατία και όσων εξ αυτών είναι καθηλωμένες από αυτήν, αλλά όχι διαβρωμένες και το οποίο θα θέσει προς επίλυση αυτά τα μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα της χώρας.

Θετικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση αποτελεί η ίδρυση του κόμματος “ΕΛ.Α.Σ.”, που βάσει της διακήρυξής του κινείται προς μια τέτοια κατεύθυνση για την εφαρμογή ενός νέου πατριωτισμού στην οικονομία, στην εθνική κυριαρχία, στον πολιτισμό και στην υπεράσπιση του δημοσίου χώρου, προκειμένου να τεθούν οι βάσεις για την ανακοπή του ολισθηρού δρόμου της παρακμής.