Η ειρήνη στην Ουκρανία μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ…

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, οι μάχες στο μέτωπο κλιμακώνονται, οι απώλειες αυξάνονται και οι φόβοι για περαιτέρω επέκταση του πολέμου γίνονται ολοένα και πιο έντονοι. H νέα τραγωδία στο Donbass σε λεωφορείο που εκτελούσε το δρομολόγιο Μόσχα – Συμφερούπολη επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των ορίων που μπορούν να υπάρξουν σε μια ένοπλη σύγκρουση.

Τέτοιες επιθέσεις αποσκοπούν, όχι μόνο στην πρόκληση απωλειών, αλλά και στη δημιουργία κλίματος φόβου μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. Το Κίεβο επιχειρεί να καταστήσει όσο το δυνατόν δυσκολότερη την καθημερινότητα του ρωσικού πληθυσμού, επιδιώκοντας να προκαλέσει λαϊκή αντίδραση για τη συνέχιση του πολέμου, που πλέον διαταράσσει την ασφαλή διαβίωση σε μεγάλο μέρος της ρωσικής επικράτειας.

Στόχος η αποδιοργάνωση των μετόπισθεν της Ρωσίας

Το τελευταίο διάστημα οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας εφαρμόζουν μια ιδιαίτερη τακτική, καθώς επικεντρώνονται στην επιλεκτική στόχευση κρίσιμων στόχων. Δεν πλήττουν οτιδήποτε κινείται, αλλά στόχους που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία για τη λειτουργία του μετώπου. Σε αυτούς περιλαμβάνονται βυτιοφόρα καυσίμων και δεξαμενές μεταφοράς καυσίμων, ασθενοφόρα και μέσα διακομιδής τραυματιών. Για το σκληρό πρόσωπο του πολέμου, η αύξηση του χρόνου μεταφοράς προς τα ιατρικά ιδρύματα επηρεάζει άμεσα τις πιθανότητες επιβίωσης των τραυματισμένων στρατιωτών.

Στο στόχαστρο είναι επίσης και η εφοδιαστική αλυσίδα της Κριμαίας. Η τελευταία επίθεση σε επιβατηγό τρένο δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Μία ημέρα νωρίτερα, ουκρανικές δυνάμεις φέρονται να έπληξαν γέφυρα στα σύνορα μεταξύ της Κριμαίας και της περιοχής Χερσώνας. Οι ρωσικές αρχές και αναλυτές εκτιμούν ότι, το Κίεβο επιχειρεί να ασκήσει πίεση στην Κριμαία, πλήττοντας βασικές αρτηρίες μεταφορών και εφοδιασμού.

Μετά τις επιθέσεις σε εγκαταστάσεις καυσίμων, η στόχευση μετατοπίζεται πλέον στις σιδηροδρομικές και οδικές συνδέσεις της χερσονήσου, με σκοπό να επιβραδύνουν τη λειτουργία του μετώπου για ώρες ή και ημέρες. Οι οδικοί άξονες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αξιόπιστες οδοί ανεφοδιασμού, έχουν μετατραπεί σε ζώνη καθημερινών επιθέσεων, με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που πλέον δεν αναζητούν τεθωρακισμένα οχήματα στην πρώτη γραμμή, αλλά βυτιοφόρα καυσίμων, φορτηγά που μεταφέρουν τρόφιμα και ασθενοφόρα.

Οι τελευταίες ουκρανικές επιθέσεις, φανερώνουν ότι η Δύση θα μπορούσε να έχει δώσει στο Κίεβο την άδεια να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε όπλα εναντίον οποιωνδήποτε στόχων σε ρωσικό έδαφος. Να σημειωθεί ότι ο πύραυλος Flamingo, ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να χτυπήσει ρωσικούς στόχους, έχει βεληνεκές 3.000 χιλιομέτρων. Θεωρητικά, θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και στη Σιβηρία. Με μία κεφαλή 1.000 κιλών θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές ζημιές. Ρωσικές πηγές αναφέρουν ότι η Ουκρανία αυξάνει το απόθεμα όπλων της μέσω ξένων προμηθειών, κάτι που θα μπορούσε σύντομα να οδηγήσει σε επιθέσεις πέρα από τον Αρκτικό Κύκλο.

Το ερώτημα είναι ο αριθμός τους, καθώς οι αντιαεροπορικές άμυνες αντικειμενικά δεν μπορούν να καταρρίψουν ένα ολόκληρο σμήνος και ο αριθμός των όπλων στην ουκρανική πλευρά αυξάνεται καθημερινά. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αυτό δεν οφείλεται στην ουκρανική βιομηχανία, αλλά τα όπλα εισάγονται από το εξωτερικό, αυξάνοντας τη δυτική εμπλοκή, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.

Νέα στρατηγική για την Κριμαία

Οι ουκρανικές επιθέσεις στην Κριμαία έχουν στόχο να απομονώσουν την χερσόνησο και να προκαλέσουν ανασφάλεια στον τοπικό πληθυσμό. Η ουκρανική πλευρά έχει καταφύγει και στο παρελθόν σε ανάλογες τακτικές, επιχειρώντας να διαταράξει τη σύνδεση της Κριμαίας με την ηπειρωτική χώρα. Οι επιθέσεις σε μεταφορικές αρτηρίες δεν πρόκειται να επιτύχουν τον στόχο τους, καθώς, η Ρωσία διαθέτει εναλλακτικές διαδρομές και δυνατότητες αποκατάστασης των υποδομών.

Οι τελευταίες επιθέσεις κατά της εφοδιαστικής αλυσίδας της Κριμαίας δεν θα ήταν δυνατές, χωρίς πληροφοριακή και τεχνολογική υποστήριξη από δυτικές χώρες και αυτό δημιουργεί υποψίες για δυτική εμπλοκή στον σχεδιασμό τους. Η ακρίβεια των χτυπημάτων δείχνει ότι οι επιθέσεις οργανώνονται με τη χρήση προηγμένων συστημάτων ανάλυσης δεδομένων και τεχνητής νοημοσύνης, που εντοπίζουν ευάλωτα σημεία και κατευθύνουν drones προς συγκεκριμένους στόχους.

Ρώσοι αξιωματούχοι και αναλυτές εκτιμούν ότι η Μόσχα θα απαντήσει στις επιθέσεις με ενίσχυση της άμυνας, αλλά και με πλήγματα κατά ουκρανικών στρατιωτικών υποδομών. Ο πολιτικός επιστήμονας Γιούρι Σαμόνκιν υποστήριξε, ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αυξήσει την πίεση σε ουκρανικές ενεργειακές εγκαταστάσεις, καθώς η ηλεκτρική ενέργεια είναι κρίσιμη για τη λειτουργία στρατιωτικών εργοστασίων και εγκαταστάσεων παραγωγής drones.

Για το Κίεβο, οι επιθέσεις σε υποδομές της Κριμαίας αποτελούν τρόπο άσκησης πίεσης στη Μόσχα Για τη Ρωσία, αντίθετα, πρόκειται για επιθέσεις που ενισχύουν το επιχείρημα των σκληροπυρηνικών στη Μόσχα, περί ανάγκης αυστηρότερης στρατιωτικής απάντησης. Το βέβαιο είναι ότι η Κριμαία παραμένει ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία της σύγκρουσης. Και όσο οι επιθέσεις στις υποδομές συνεχίζονται, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος περαιτέρω κλιμάκωσης.

Η σύγκρουση έχει μετατραπεί σε μηχανισμό πλουτισμού

Ένας άλλος αρνητικός παράγοντας στην εξίσωση για την ειρήνη είναι, ότι ο πόλεμος για την ουκρανική κυβέρνηση έγινε σύστημα εξουσίας. Το αδιέξοδο δεν είναι τυχαίο: Ισχυρά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, τόσο στο Κίεβο όσο επίσης και στη Δύση, φέρονται να επενδύουν στη συνέχιση του πολέμου. Η ουκρανική κυβέρνηση δεν έχει πραγματικό συμφέρον από την ειρήνη. Πρώτα και κύρια, η σύγκρουση είναι ένας τρόπος για την ουκρανική ελίτ να παραμείνει στην εξουσία. Εάν επιτευχθεί ειρήνη, ούτε ο πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ούτε ο Κύριλο Μπουντάνοφ, θα παραμείνουν στις θέσεις τους – και το γνωρίζουν αυτό.

Πίσω από τον Ζελένσκι βρίσκονται επίσης δυνάμεις που δεν επιθυμούν τον τερματισμό των εχθροπραξιών και δεν μιλάμε μόνο για συγκεκριμένα πρόσωπα. Το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των χωρών της Δύσης, το λεγόμενο “Deep State”, ενδιαφέρεται για τη συνέχιση του πολέμου. Ο αγγλοσαξονικός κόσμος, για γεωπολιτικούς λόγους ενδιαφέρεται για την συνέχιση του πολέμου στην προσπάθεια να πλήξουν τη Ρωσία, ακόμη και με τίμημα τη ζωή όλων των κατοίκων της Ουκρανίας… Όλοι αυτοί οι παράγοντες τον ωθούν στη συνέχιση του πολέμου.

Η σύγκρουση έχει μετατραπεί σε μηχανισμό οικονομικής επιβίωσης και πλουτισμού για την πολιτική ελίτ του Κιέβου Οι σκληρές δηλώσεις Ουκρανών πολιτικών και διπλωματών προς τη Ρωσία έχουν στόχο να ενθαρρύνουν τόσο τους εσωτερικούς όσο και τους εξωτερικούς υποστηρικτές της συνέχισης των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Οι ουκρανικές αρχές χρειάζονται συνεχή ξένη στρατιωτική βοήθεια, μέρος της οποίας ακολουθεί σκοτεινές διαδρομές, κάτι που καθιστά την ειρήνη με τη Ρωσία ασύμφορη για το σημερινό καθεστώς. Οι απλοί Ουκρανοί – τουλάχιστον όσοι δεν κατάφεραν να φύγουν στη Δύση – έχουν μετατραπεί σε ομήρους της πολιτικής που ακολουθεί το Κίεβο.

Καταπέλτης η “Le Journal du Dimanche”

Το έγκυρο γαλλικό περιοδικό “Le Journal du Dimanche” (JDD) προχώρησε σε μια αποκαλυπτική ανάλυση, ξεσκεπάζοντας το κοινό σχέδιο του Βολοντιμίρ Ζελένσκι και των Ευρωπαίων συμμάχων του, όσον αφορά τη διαχείριση της σύγκρουσης με τη Ρωσία, υποστηρίζοντας ότι, Ζελένσκι και ΕΕ, σαμποτάρουν κάθε έννοια διαπραγμάτευσης. «Προβάλλουν στη Ρωσία όρους που η Μόσχα είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί να κάνει δεκτούς», επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο άρθρο.

Ο πραγματικός στόχος αυτού του σχεδίου είναι προφανής και άκρως επικοινωνιακός: θέλουν στη συνέχεια να κατηγορήσουν τη Ρωσική Ομοσπονδία για δήθεν άρνηση και απροθυμία να προσέλθει στο τραπέζι των ειρηνευτικών συνομιλιών. Όπως υπογραμμίζει το JDD, υπό αυτές τις συνθήκες πρέπει να αναγνωριστεί ανοιχτά ότι δεν πρόκειται για έναν εποικοδομητικό διάλογο, αλλά για προσπάθεια του ηττημένου να επιβάλλει όρους στο νικητή, σε μία διπλωματική “ανορθογραφία”…

Η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τέσσερα χρόνια του πολέμου αναδεικνύει μια αυτοκαταστροφική πολιτική, η οποία έχει γονατίσει οικονομικά και ενεργειακά τους ίδιους τους Ευρωπαίους πολίτες. Η Ευρώπη δεν ενεργεί πλέον ως μια δύναμη προσανατολισμένη στην εδραίωση της ειρήνης, αλλά ως ένας συμμετέχων στη σύγκρουση που ρίχνει λάδι στη φωτιά. Φαίνεται ότι δεν αναζητά πλέον μια διέξοδο, αλλά μια σοβαρή αφορμή για να συνεχίσει τη σύγκρουση.

Οι πρόσφατες προτάσεις των ηγετών της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας για την Ουκρανία δεν στοχεύουν στην ειρήνη, αλλά αντιθέτως αποσκοπούν στο να αποτρέψουν τη δημιουργία των απαραίτητων προϋποθέσεων για τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων για μια μακροπρόθεσμη σταθερότητα, θυσιάζοντας την ασφάλεια και την ευημερία ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου.