Η καθυστερημένη επιστροφή της Ευρώπης στο Κυπριακό
14/07/2026
Άργησε πολύ η εκδήλωση ενδιαφέροντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, με τον διορισμό ειδικού απεσταλμένου, του κ. Ραφαέλε Φίτο, που θα παρακολουθήσει τις εκ του σύνεγγυς διαπραγματεύσεις των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, αλλά “κάλιο αργά παρά ποτέ”, που λέει και η λαϊκή σοφία.
Μπορεί η ανακοίνωση της Κομισιόν να συνέπεσε με την “διαρροή” σε Βρετανική εφημερίδα των “ιδεών” της προσωπικής απεσταλμένης του γεν. γραμματέως του ΟΗΕ, κας Μαρίας Άνχελας Ολγκίν, για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και ουσιαστική κατάληξη επί τη βάσει των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και των αρχών της ΕΕ. Διότι χρειαζόταν η προσθήκη του ειδικού βάρους της “ηνωμένης” Ευρώπης 27 χωρών να αντισταθμίσει τον όγκο και την αδιαλλαξία της Τουρκίας, που υπαγορεύει την στάση των Τουρκοκυπρίων στις συζητήσεις.
Άλλωστε οι “ιδέες” είναι ελεύθερες ως λέγει μία Γερμανική παροιμία (Die Getangen sind frei), αλλά ποτέ δεσμευτικές. Για να γίνουν χρήσιμες οι απόψεις της κας Ολγκίν πρέπει να είναι δίκαιες, λειτουργικές και κυρίως δημοκρατικές. Την μεν δικαιοσύνη δεν εξυπηρετεί η εξομοίωση του θύτη (Τουρκίας) και του θύματος (Κυπριακής Δημοκρατίας), της οποίας μάλιστα υπήρξε “εγγυητής” η Τουρκική κυβέρνηση στις συμφωνίες της Ζυρίχης και Λονδίνου το 1955, χωρίς ποτέ να εκπληρώσει την υποχρέωση αυτή. Αντιθέτως.
Λειτουργική δε πρέπει να είναι η λύση, αλλά αυτό δεν φαίνεται από τις προτάσεις της κας Ολγκίν, που ομιλούν περί “χαλαράς συνομοσπονδίας της Τουρκοκυπριακής κοινότητας” και ομοσπονδίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η “αλά καρτ” εμφάνιση των δύο κοινοτήτων μπορεί να θυμίζει επίδειξη μόδας, αλλά τελικώς η Τουρκία θα είναι εκείνη που θα υπαγορεύει την χαλαρά συμπεριφορά της Τουρκοκυπριακής κοινότητος, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία θα υφίσταται τις αυστηρές συνέπειες επί της κυριαρχίας, δείγμα των οποίων έχουμε ήδη με την απόφαση της Άγκυρας να κατασκευάσει αγωγό φυσικού αερίου (το οποίον δεν διαθέτει) στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, που βρήκε αντίθετη ακόμη και την “υπάτη” αρμοδία Εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ, την “χαριτωμένη” κα Κάγια Κάλας.
Δημοκρατική πρέπει να είναι τέλος η λύση, διότι άλλως δεν θα αντέξει στην διάρκεια του χρόνου, όπως, λχ, η εναλλαγή προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η κατά πλειοψηφία εκλογή του. Διασφαλίσεις κατά τυχόν μονομέρειας υπάρχουν αλλού και όχι στην αυταρχικότητα της Τουρκίας. Διαφορετικά ούτε η επιστροφή της Αμμοχώστου, μήτε οι απειλές του βαθέως Τουρκικού κράτους δεν πρέπει να κάμψουν την αντίσταση των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν την πλειοψηφία του λαού της Κύπρου. Εκκρεμής η λύσις είναι καλυτέρα μιας κακής λύσεως.
