Υπέρ Αθερίδη – Λόγος για την αξιοαναξιοκρατία

Εκτιμώ ότι ο Αθερίδης, ειδικά αυτή τη στιγμή της γενικευμένης σιωπής αμνών και αμνοεριφίων, βγαίνει και λέει πράγματα, που σαφώς θα του κάνουν κακό, υπερασπιζόμενος από τη μία έναν φίλο του, τον Λιγνάδη, και από την άλλη, κάποιον τον οποίον θεωρεί επαρκή πολιτικό, τον Χρυσοχοΐδη. Επαναλαμβάνω ότι διαφωνώ και με τις δύο του εκτιμήσεις: Όμως αισθάνομαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω στον Αθερίδη αφενός το θάρρος της γνώμης και αφετέρου την τρέλα να τα βάλει με το αγριεμένο πλήθος των social media.

Όχι, ο Αθερίδης δεν είναι διανοούμενος, είναι όμως ένας γνωστός ηθοποιός κι έχει και αυτός, όπως όλοι μας, το δικαίωμα της γνώμης του. Επίσης είναι δημόσιο πρόσωπο, είναι αναγνωρίσιμος, είναι δημοφιλής, έχει συμμετάσχει σε πολλά σίριαλ και προφανώς η άποψη του επηρεάζει θετικά ή αρνητικά πολύ κόσμο. Γιατί όχι; Εδώ επηρεάζει η άποψη του Σπύρου-Άδωνι και κάθε παρουσιάστριας πρωινάδικου, ο Αθερίδης μάς μάρανε; Αυτός είναι ο κανόνας των media, αυτή είναι η λειτουργία της “διασημότητας”.

Ώστε ενοχλήθηκαν από τον Αθερίδη;

Ο Αθερίδης μίλησε και ενοχλήθηκαν πολλοί. Εγώ πάλι ενοχλούμαι, καλύτερα καταθλίβομαι, με όλους τους άλλους, που είναι πολύ πιο σημαντικοί και παρεμβατικοί στον πολιτισμό της χώρας από τον Αθερίδη κι όμως τηρούν συνεχώς – και με την στρατηγική της κόμπρας – αιδήμονα σιγή. Βλέπουν τα όσα συμβαίνουν στο υπουργείο πολιτισμού, αλλά και στα γενικότερα πράγματα της χώρας και το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η καριέρα και το… έργο τους.

Κατά τα άλλα… γαία πυρί μιχθήτω. Αγνοώντας ότι δεν υπάρχει καριέρα και έργο χωρίς το συλλογικό καλό κι ούτε ατομική πρόοδος χωρίς τη συλλογική αξιοπρέπεια του χώρου και την επιβίωση της πατρίδας. Που έχουν ξεχάσει τα παραδείγματα του Μάνου, του Μίκη, του Λειβαδίτη, του Κατράκη, του Γιάννη Χρήστου, του Κανιάρη, του Γιάννη Χαΐνη, του Κονδύλη, της Παπαθανασίου, της Ειρήνης Παππά, του Χάκκα, του Λυκούργου Καλλέργη… Προσωπικά δεν θα έβγαινα ποτέ φωτογραφία με την Παναγιωταρέα, τη Μαρέβα ή την Μενδώνη κι ούτε θα ήμουν ομοτράπεζός τους για όλες τις θέσεις του κόσμου. Δεν θα καταδεχόμουν να εγκαινιάζουν εκθέσεις μου άσχετοι σαν την Κεφαλογιάννη ή τον Κικίλια! Γιατί έτσι ακυρώνεται το έργο μου.

Και πότε θα δεχόμουν από τη μία να με χειροκροτάει ο Κώστας Καραμανλής και η σύζυγός του στην πρεμιέρα του έργου μου στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και αμέσως μετά να γλείφω από τον αείμνηστο Λαμπράκη ως τον τελευταίο νεόπλουτο, για να γίνω διευθυντής στην Εθνική Λυρική Σκηνή, πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων. Σε αυτού του είδους τις γελοιότητες ο Λιγνάδης ήταν ο λιγότερο προκλητικός.

Από την άλλη, να έχεις φτιάξει αυτή την εξαίρετη παράδοση στο θέατρο Θησείον, να κάνεις αυτή την σπουδαία αναβίωση των ραψωδιών της Οδύσσειας στην Επίδαυρο και να καταδέχεσαι να γίνεσαι ο απολογητής του καθεστώτος στην Ελευσίνα ή ο ιπποκόμος μιας αμφιλεγόμενης δικαστικού, που η πολιτική σπέκουλα την έφερε στο ύψιστο αξίωμα της χώρας και μετά και στην προεδρία του φεστιβάλ Αθηνών (!) είναι απαράδεκτο.

Να γίνονται όσα γίνονται κι εσύ να μην λες ούτε μια λέξη. Να συμβαίνουν, όσα συμβαίνουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη ή την Εθνική Πινακοθήκη και εσύ να βολεύεσαι στο… έργο σου. Με τις εθνικές σκηνές, τα κρατικά μουσεία, τις πινακοθήκες σε όλη την επικράτεια – που θα έπρεπε να έχουν μια κοινή πορεία και πολιτική – ή το αμαρτωλό Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού με τις μενδωνίτσες σε διάλυση και εσύ… σε αιδήμονα σιωπή!

Ανύπαρκτοι και υποκριτές

Κι έπειτα το πρόβλημα μας είναι ο Αθερίδης ή η οποιαδήποτε άλλη αθερίνα του συστήματος. Ο οποιοσδήποτε ανύπαρκτος που μιλάει για αντίστοιχους ουσιαστικά ανύπαρκτους της ανύπαρκτης πολιτιστικής μας ζωής. Με κατάπτυστες επιχορηγήσεις ενός υπουργείου, που απλώς μοιράζει πολιτιστικό χρήμα… Υποκριτές! Κάποτε υπήρχαν διανοούμενοι, συγγραφείς, ποιητές, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, που είχαν συνείδηση της αποστολής τους, που κατήγγειλαν και που αντιστέκονταν. Σήμερα; Σήμερα βασιλεύει η αξιο-αναξιοκρατία του Μητσοτάκη και οι κύριοι τίποτε ενός πολιτισμού που – παρά τις προσπάθειες των – αρνείται να πεθάνει.

ΥΓ. Αντιγράφω από το διαδίκτυο: «Το επιτελικό κράτος, το ΥΠΠΟ και ο ΟΔΑΠ αποφάσισαν να χρεώνεται έξτρα ο επισκέπτης για τη χρήση των τουαλετών και των ιματιοθηκών στους αρχαιολογικούς χώρους της Ακρόπολης, στην Αρχαία Αγορά, στον Κεραμεικό και στο Ολυμπιείο. Να πληρώνει δηλαδή για υπηρεσίες που το κράτος είναι υποχρεωμένο να προσφέρει και οι οποίες μέχρι σήμερα περιλαμβάνονται στο αντίτιμο του εισιτηρίου, το οποίο δεν είναι πλέον διόλου ευκαταφρόνητο μετά από τις γενναίες αυξήσεις».

Ιδιωτική πρωτοβουλία ακόμη και στις τουαλέτες των μουσείων. Είπαμε: Οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν όχι να πουλήσουν, αλλά να ξεπουλήσουν τη χώρα. Αφού… όλη η Ελλάδα ένα απέραντο όχι γαλάζιο, αλλά Airbnb.