Τα κρίσιμα λάθη που πρέπει να αποφευχθούν μετά την υπογραφή για τον θόλο του Αχιλλέα

Η πρώτη αφορά τον επανεξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Η δεύτερη τις συμμαχίες της χώρας. Στην πρώτη διάσταση, το “θα είμαστε μόνοι μας σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία” αποτελεί κοινό τόπο στις δηλώσεις πολιτικών όλων των αποχρώσεων. Στη δεύτερη διάσταση, όλοι γνωρίζουν το “η ισχύς εν τη ενώσει”. Οι πιο εξειδικευμένοι αντιλαμβάνονται τη λογική της θεωρίας των συμμαχιών: “Η συμμαχική ισχύς είναι μεγαλύτερη από το απλό άθροισμα της ισχύος των συμμάχων”. Άρα, η πολιτική συμμαχιών εντάσσεται στους πολλαπλασιαστές ισχύος στη φαρέτρα ενός κράτους.

Αυτή είναι η περίπτωση της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας. Ακόμα κι αν τυπικά πολεμάς μόνος σου, είναι πολλά, αθέατα και καθοριστικά για την έκβαση μιας σύγκρουσης, αυτά που μπορεί να προσφέρει μια τέτοια συμμαχική σχέση. Μπορεί στην Ελλάδα πολλοί να ποντάρουν δυσανάλογα στην αντίστοιχη ελληνοαμερικανική συμμαχία, που όμως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ εξουδετερώνεται, έστω εν μέρει, καθώς την ιδιότητα του κράτους-μέλους την έχει και η Τουρκία.

Ακόμα λιγότεροι όμως αντιλαμβάνονται ότι η πρώτη συμμαχία έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει καθοριστικά τη δεύτερη. Ακόμα και στη δύσκολη στιγμή. Με πολλούς τρόπους. Ωστόσο, λίγοι πολιτικοί στην Ελλάδα μοιάζουν να αντιλαμβάνονται ότι για τον έλεγχο της παρόξυνσης του τουρκικού αναθεωρητισμού πρέπει να τρίξεις τα δόντια.

Απέναντι σε μια χώρα που αντιλαμβάνεται και σέβεται μόνο την ισχύ, η ρητορική κατάχρηση των περί διεθνούς δικαίου μάλλον διασκεδάζει τον στόχο. Δεν τον συνετίζει. Ο λόγος είναι απλός. Πίσω από αυτά τα λόγια, ο Τούρκος δεν διακρίνει κάποιον… πολιτισμένο αντίπαλο. Διακρίνει έναν φοβικό γείτονα.

Θόλος του Αχιλλέα: Με όρους γεωπολιτικής, όχι δικαστηρίου

Θα έπρεπε να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η συμπεριφορά υπονομεύει την ίδια τη συμμαχική σχέση με το Ισραήλ. Η εξοπλιστική συνεργασία όντως αντισταθμίζει τα ελληνικά ελλείμματα διεθνούς συμπεριφοράς. Και όλα δείχνουν ότι η συνεργασία αυτή οδεύει -καλώς- σε περαιτέρω διεύρυνση. Με οπλικά συστήματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Και ποιος ξέρει…

Μπορεί, κάποια στιγμή, η Ελλάδα να κατανοήσει την ανάγκη να παίξει το παιχνίδι με όρους γεωπολιτικής. Όχι με όρους… διεθνούς δικαστηρίου. Όταν οι άλλοι είναι αποφασισμένοι να καθορίσουν μόνοι το μέλλον τους και τα μεταξύ μας σύνορα, οι επιλογές είναι μονόδρομος. Ή προσαρμόζεσαι στη βούληση του αντιπάλου ή αντιστέκεσαι. Και όσο πιο πειστικά το κάνεις, τόσο το καλύτερο για τη διεθνή σου αξιοπιστία. Ας μείνουμε όμως στη σημερινή υπογραφή.

Η Ελλάδα αποκτά αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα τεχνολογίας αιχμής. Επενδύει ένα ποσό που θα φθάσει κατά τα φαινόμενα τα 5 δισ. ευρώ. Διόλου ευκαταφρόνητο. Παράλληλα, φαίνεται πως υπάρχει, στους στρατιωτικούς τουλάχιστον, συναίσθηση ότι δεν αποτελεί πανάκεια απέναντι στην απειλή.

Οι πολιτικοί αρέσκονται στα παχιά λόγια, τα οποία… βαραίνουν ολοένα και περισσότερο με την πάροδο των ετών. Τα διδάγματα των σύγχρονων συρράξεων όμως, δεν επιδέχονται παρερμηνειών. Τεράστια κατανάλωση πυραύλων αναχαίτισης και πολλαπλασιασμός των απειλών από με επανδρωμένα παντός είδους!

Ο Θόλος του Αχιλλέα

Αρκεί όμως αυτή η νέα κατάσταση για να αφυπνίσει οριστικά τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας και να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος; Διότι τώρα μπαίνουμε στην ουσία του σχολιασμού αυτής της μεγάλης ημέρας για την ελληνική άμυνα. Τέτοιες “μεγάλες ημέρες” είχαμε ζήσει και στο παρελθόν. Μετά την κρίση των Ιμίων. Αγοράσαμε Patriot, TOR-M1, Crotale κ.λπ. Και πάλι πανηγυρίζαμε. Δικαίως. Και πάλι πιστέψαμε ότι είχαμε πραγματοποιήσει άλμα για την ελληνική εθνική ασφάλεια.

Τι προέκυψε όμως στην πράξη; Ακόμα και οι Patriot που έβγαλαν πρόσφατα την Ελλάδα ασπροπρόσωπη και αποδείχθηκαν πανίσχυρο όπλο εξωτερικής πολιτικής, δεν συντηρήθηκαν ποτέ όπως έπρεπε. Δεν αναβαθμίστηκαν όταν έπρεπε. Και παρόλα αυτά, ακόμα κι έτσι, έκαναν τη διαφορά. Να αναφερθούμε στα υπόλοιπα; Κι αυτό θα γίνει…

Προς το παρόν ας ευχηθούμε ότι το Ισραήλ δεν θα μετατραπεί για οποιονδήποτε λόγο σε αυτό που σήμερα εκπροσωπεί η Ρωσία. Διότι τότε, αυτό που σήμερα εξελίσσεται στο μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής, θα έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο μειονέκτημα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε για ποιον λόγο ισχυρά οπλικά συστήματα μη έχοντας την απαραίτητη υποστήριξη, αργότερα ή γρηγορότερα οδεύουν προς απόσυρση. S-300 PMU-1, TOR-M1, Kornet… Ας αναλογιστούμε την αντίστοιχη λίστα με τα ισραηλινά συστήματα τεχνολογίας αιχμής που διαρκώς μεγαλώνει, για να αντιληφθούμε το εφιαλτικό σενάριο.

Ο λόγος που γίνεται αναφορά σε αυτό είναι διπλός. Όπως διπλή είναι και η στρατηγική της Ελλάδας με την εξοπλιστική ενίσχυση και την πολιτική συμμαχιών. Αντιλαμβανόμαστε μήπως τώρα ποιος είναι ο λόγος που επείγει να πάρουμε τις αποφάσεις μας για τον τρόπο αντιμετώπισης της Τουρκίας; Του χειρότερου και πιο αλαζονικού γείτονα -σε βαθμό ρατσιστικό, παρότι αυτό προδήλως υποκρύπτει συμπλέγματα- που θα μπορούσε να μας τύχει;

Το πλεονέκτημα έναντι της “Μέκκας”

Οι συμμαχίες για να πετύχουν απαιτούν κοινό εχθρό και βούληση να μην προσαρμοστείς στη βούλησή του. Αυτό δηλαδή που δεν χαρακτηρίζει τη συμμαχία της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Την περιώνυμη “Συμφωνία της Μέκκας“. Υπάρχει και δυνητική πυρηνική απειλή στο βάθος (;) του ιστορικού χρόνου. Με απλά λόγια λοιπόν: Αν η Τουρκία αλλάξει ρότα για οποιονδήποτε λόγο, αυτό θα συνιστά δι’ αμφότερους το δέον γενέσθαι. Αν όχι, θα λαμβάνει από κοινού τις απαντήσεις επί του πεδίου.

Εμείς, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μην επιτρέψουμε επανάληψη του φιάσκου με τις προηγούμενες προμήθειες. Να διασώσουμε ό,τι μπορούμε και να το εντάξουμε ως αξιόπιστη εναλλακτική στον “Θόλο”. Διαβιβάζοντας προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι έχουμε αλλάξει οριστικά σελίδα. Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή θα αποδειχθεί πραγματικά μεγάλη ημέρα. Σε όλα τα επίπεδα. Καλορίζικα λοιπόν!

Σε συνεργασία με το defence-point.gr