Mr. Χωριάτικο και Pizza Fan δείγμα του ελληνικού δυστοπικού καπιταλισμού

Καταρχήν, έχουμε το σκάνδαλο της αλυσίδας φούρνων “Το Χωριάτικο”, όπου ο φερόμενος ιδιοκτήτης είχε στήσει ένα τεράστιο δίκτυο άνω των πεντακοσίων εταιριών με διαχειριστές «αχυρανθρώπους», όπου μέσω αυτών πραγματοποιούσε, πέραν των εικονικών συναλλαγών και των φορολογικών απατών, τεράστια εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή, που ζημίωσαν το δημόσιο και εκ παραλλήλου τον ελληνικό λαό με πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ.

Ακολούθως, το σκάνδαλο με την “Pizza Fan”, ένα τεράστιο «πλυντήριο» μαύρου χρήματος, με φοροδιαφυγή άνω των 30 εκατομμυρίων ευρώ, που την εμφάνιζαν λογιστικά ως κεράσματα πιτσών! Τέλος, το σκάνδαλο με τους πενήντα στημένους αγώνες μπάσκετ, τουλάχιστον κατά την τελευταία πενταετία, όπου ενδεικτικά στο σπίτι μόνο ενός διαιτητή βρέθηκαν σε μετρητά οκτακόσιες είκοσι χιλιάδες ευρώ!

Τα ανωτέρω αποκαλυφθέντα σκάνδαλα επωάστηκαν στα πλαίσια του στρεβλού και παρασιτικού ελληνικού καπιταλιστικού συστήματος, επί χρόνια, αναδεικνύοντας έτσι τις τρομακτικές στρεβλώσεις αυτού, αλλά και των παραλυτικών θεσμών του ελληνικού Κράτους. Στην κορυφή αυτού του δυστοπικού συστήματος βρίσκεται η οικονομική παρασιτική ολιγαρχία από την οποία απουσιάζει η εθνική συνείδηση με την έννοια της παραγωγικής θωράκισης της Ελλάδας.

Κάτω από αυτήν, λόγω και των σημάτων κλεπτοκρατίας και μαυραγοριτισμού, που αυτή εκπέμπει, δρα ένας εσμός διαφόρων επιτήδειων απατεώνων, που εξαιτίας της ανυπαρξίας σοβαρών και αξιόπιστων προληπτικών ελέγχων από τις αρμόδιες υπηρεσίες, βρίσκει έδαφος για την γιγάντωση πάσης φύσεως σκανδάλων.

Θύματα οι εργαζόμενοι

Πέραν δε, της οικονομικής διάστασης αυτών έχουμε και την δημιουργία «ερειπίων» στην πραγματική οικονομία, όπου ξαφνικά χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται μετέωροι στη ζωή τους, ενώ πολλοί άλλοι συμπολίτες, εργαζόμενοι τις περισσότερες φορές, που χρησιμοποιούνται εν αγνοία των ανωτέρω επιτηδείων, βρίσκονται με τρομακτικές χρεώσεις εκατομμυρίων στην αρμόδια Εφορία και στον ΕΦΚΑ.

Δίπλα, δε, σε όλα αυτά στέκει ένα ανεπαρκές και υπαίτιο πολιτικό σύστημα εξουσίας, που για την προστασία των προνομίων του έχει μετατραπεί σε σάρκα εκ της σαρκός αυτής της παρασιτικής ολιγαρχίας και της δυστοπικής λειτουργίας του ελληνικού οικονομικού συστήματος σε βάρος των συμφερόντων της χώρας και του ελληνικού λαού. 

Ειδικότερα, αν ο δικομματισμός κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης μετατράπηκε, ιδιαίτερα στην ύστερη φάση αυτής σε εθνικό βαρίδι που συνέβαλε λόγω των αβελτηρίων στην χρεωκοπία του 2010, ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της ΝΔ, ιδίως της τελευταίας κυβερνητικής τριετίας, αποτέλεσε την βάση για την δημιουργία ενός ιδιαιτέρως απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος, που βυθίζει συνεχώς την χώρα στην παρακμή.

Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού είναι η διάχυση της κλεπτοκρατίας από τους αφανείς κύκλους, που τέμνεται η διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική παρασιτική ολιγαρχία σε μαζική κοινωνική μηχανική μέσω του άκρατου πελατειασμού και της κομματικής λογικής, με απαύγασμα του φαινομένου αυτού την ληστεία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και την μη διερευνηθείσα ακόμη καταλήστευση των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης. Χρήματα, που θα έπρεπε να τοποθετηθούν με «ιερό» τρόπο για την ανασυγκρότηση και αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με ανταγωνιστικά υποστυλώματα και όχι να καταλήξουν στις τσέπες των «εκλεκτών» της παρασιτικής ολιγαρχίας.

Το απόστημα της κλεπτοκρατίας

Οδυνηρότερη μάλιστα συνέπεια, πέραν αυτής της τρομακτικής διάχυσης της κλεπτοκρατίας, είναι ο κυνικός δημόσιος λόγος για τη νομιμοποίηση αυτής ως δήθεν μίας κανονικότητας, που εκτείνεται ως αντίληψη τοξικού και επιθετικού λόγου έως τις ρίζες του μαυραγοριτισμού της κατοχής.

Οι εκφράσεις, αλλά και η στάση των εκφραστών αυτής της αντίληψης («έτσι γουστάρω, πάντα αυτά γίνονταν κλπ.») συνθέτουν τον καμβά μιας επικίνδυνης καθεστωτικής αντίληψης, μέσω της οποίας επιχειρείται η σμίκρυνση των ορίων μεταξύ της ανομίας και της νομιμότητας, του επιθετικού κυνισμού και της ηθικής, που θα έπρεπε να διέπει την πολιτική πράξη από την οποία έχουν λάβει «διαζύγιο».

Πρόκειται για βαθύτατη υπονόμευση της λειτουργίας των θεσμών και του αισθήματος εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτούς, που αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Ιδιαίτερα προβληματική και σοκαριστική είναι η κατάσταση της λειτουργίας του θεσμού της δικαιοσύνης, όπου για πρώτη φορά στην μεταπολίτευση το 80% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται τον θεσμό αυτό, λόγω της χρησιμοποίησής του από την ιθύνουσα πολιτική και οικονομική εξουσία για τη συγκάλυψη εθνικών και τραυματικών σκανδάλων (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ.) που ενισχύουν το αίσθημα της ατιμωρησίας στους κατέχοντες εξουσία και οικονομική δύναμη.

Η εξέλιξη αυτή είναι άκρως ανησυχητική για την χώρα, γιατί ο θεσμός της δικαιοσύνης σε ένα κοινοβουλευτικό πολίτευμα, παρά το γεγονός, ότι αποτελεί έναν από τους κυρίαρχους ιδεολογικούς, αλλά και κατασταλτικούς μηχανισμούς του Κράτους με όλες τις εκπτώσεις, που προέρχονται από αυτή τη σύνδεση, εξακολουθεί να αποτελεί τον κρίσιμο πυλώνα στοιχειωδούς ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας και της οικονομικής ασυδοσίας, έναντι της κοινωνίας.

Γενική αμφισβήτηση των θεσμών

Στην Ελλάδα σήμερα κυριαρχεί η γενικευμένη αμφισβήτηση των θεσμών, η έλλειψη στοιχειώδους αξιοκρατίας στην λειτουργία του κράτους και των ενδιάμεσων θεσμών, η ανυπαρξία ελέγχου και λογοδοσίας, που αποτελούν το οξυγόνο για τη σωστή λειτουργία αυτών, αλλά και συνολικά του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με την διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων, όπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού μετατρέπονται σε «οιονεί παρίες» ενός συστήματος, όπου το μοναδικό κριτήριο είναι το εύκολο χρήμα και ο ατομικός πλουτισμός, που αφορά το υπόλοιπο ένα τρίτο, διογκώνοντας επικίνδυνα την θανάσιμη κουλτούρα της αρπαχτής, συνιστούν την «Λερναία Ύδρα» ενός νόθου πολιτικού συστήματος που οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα την χώρα στον ολισθηρό δρόμο της βαθιάς παρακμής και την μετατρέπει σε έφορο χώρο παραγωγής σκανδάλων. 

Η σταδιακή ανάδυση του τεράστιου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου τα πάσης φύσεως αρπακτικά και τρωκτικά της κομματοκρατικής εξουσίας κατασπάραξαν ένα βασικό θεσμό για την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής μας και της περιφερειακής ανάπτυξης, που συνδέεται καθοριστικά και με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, αποκάλυψε τον οχετό και τη δυσωδία αυτού του «δύσμορφου τέρατος», που αναπτύχθηκε και ανδρώθηκε από τον συνδυασμό του οικονομικού παρασιτισμού και της νοσηρής κομματοκρατίας, που οδηγούν στον κλεπτοκρατισμό και την πλήρη παρακμή της χώρας.  

Όμως αυτό το τεράστιο αυτό σκάνδαλο δεν είναι το μοναδικό αυτής της κυβέρνησης. Απλώς αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου πολλών αντίστοιχων κλεπτοκρατικών μηχανισμών, πλέον και του τεράστιου σκανδάλου των υποκλοπών, που έχει πλήξει βαρύτατα το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, που έχουν στήσει διάφοροι διαπλεκόμενοι «χρυσοκάνθαροι» με τις ευλογίες ή την ανοχή της σημερινής κυβερνητικής εξουσίας και της παρασιτικής, «οικονομικής ολιγαρχίας», που λυμαίνονται ξεδιάντροπα το δημόσιο χρήμα, την ώρα που οι οικονομικές ανισότητες των Ελλήνων πολιτών γιγαντώνονται και η ελληνική οικονομία συνεχίζει την πορεία της στα «βράχια», χωρίς να έχει δημιουργηθεί το οποιοδήποτε στοιχειώδες ανταγωνιστικό παραγωγικό πλαίσιο. 

Να συντριβεί η δυστοπία

Πρόκειται για το μείζον ζήτημα των φανερών ή αφανών κλεπτοκρατικών μηχανισμών οικονομικής διασπάθισης σε κρίσιμους τομείς (γεωργικές ενισχύσεις, ΕΣΠΑ, Ταμείο ανάκαμψης, που θα έπρεπε αντί να ενισχύσει τον παρασιτισμό να αποτελέσει τη βάση του απαραίτητου νέου παραγωγικού, οικονομικού μοντέλου, δημόσιοι πόροι κλπ.) που καταλήγουν με αδιαφάνεια στα χέρια μίας μικρής διαπλεκόμενης μερίδας της παρασιτικής, οικονομικής ολιγαρχίας, που λυμαίνεται τη χώρα και ενισχύεται από διάφορους διαπλεκόμενους – κρατικοδίαιτους «χρυσοκάνθαρους», που έχουν δημιουργήσει ένα νέο κοινωνικό στρώμα, αυτό των «εισοδηματιών από δημόσιο χρήμα».

Οι συνέπειες αυτής της απύθμενης γενικευμένης κλεπτοκρατίας, που φαίνεται να αποτελεί οργανικό στοιχείο της σημερινής κυβέρνησης και του «επιτελικού κράτους» είναι οδυνηρές, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο των κοινωνικών αξιών, αφού μέσω αυτών των μηχανισμών όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα οδηγούνται προς τον εκμαυλισμό, διογκώνοντας έτσι την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας που συνεχίζεται αμείωτη και παράλληλα μειώνουν τις απαιτούμενες κοινωνικές αντιστάσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την αναγέννηση της χώρας. Αυτή η κατάσταση αποτελεί τη μήτρα συνεχούς δημιουργίας διαφόρων σκανδάλων από οργανωμένες ομάδες, όπως τα πρόσφατα αποκαλυφθέντα σκάνδαλα.

Απέναντι σε αυτό τον κατήφορο ο μοναδικός δρόμος για την υπέρβαση της κρίσης και του γενικευμένου παρασιτισμού είναι η συντριβή και η υπέρβασή του σημερινού υπονομευμένου πολιτικού συστήματος, μέσω της δημιουργίας ενός δημοκρατικού, προοδευτικού και πατριωτικού μετώπου πολιτικής αλλαγής, που θα καλύψει το τεράστιο σημερινό πολιτικό κενό και θα θέσει στο προσκήνιο τα μεγάλα υπαρξιακά προβλήματα της χώρας.

Πρωτίστως όμως απαιτείται  η διαμόρφωση ενός νέου συλλογικού ορίζοντα για την ελληνική κοινωνία, που με τις βάσεις και αρχές της ηθικής δράσης, της πολιτικής και της οικονομικής λειτουργίας θα θέσει τους όρους υπέρβασης της σημερινής βοθρώδους κατάστασης, που έχει μετατρέψει τη χώρα μας σε έναν «απέραντο σκουπιδότοπο» εγκληματικών δραστηριοτήτων και σκανδάλων, που αποτυπώνουν με εύγλωττο τρόπο τον χαρακτήρα του «δυστοπικού» ελληνικού καπιταλισμού.