Η φωνή της Λουντμίλα

Υπάρχουν παραστάσεις που τελειώνουν όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής, υπάρχουν κι εκείνες που συνεχίζονται μέσα στον θεατή, πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα. Η “Φωνή της Λουντμίλα” ανήκει στην δεύτερη κατηγορία.

Σαράντα χρόνια μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ, η παράσταση επιστρέφει στην σκηνή του Θεάτρου “Τζένη Καρέζη”, αφού έχει ανέβει σε διάφορες σκηνές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα. Επιλέγει να μιλήσει όχι μέσα από αριθμούς και ιστορικές αναλύσεις, αλλά μέσα από τον άνθρωπο. Μέσα από την φωνή μιας γυναίκας που βρέθηκε αντιμέτωπη με μια αδιανόητη πραγματικότητα, άγνωστη για τους ανθρώπους του τόπου, όπου συνέβη αυτή η τεράστια καταστροφή.

Αναφέρεται στην συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας 22 ετών, που έζησε την φρίκη. Στάθηκε μέχρι το τέλος στον 25χρονο πυροσβέστη σύζυγό της, με αποτέλεσμα το παιδί που έφερε στα σπλάχνα της να γεννηθεί με σοβαρά προβλήματα. Έζησε μόνο πέντε μέρες και πέθανε στην αγκαλιά της. Εκείνο έσωσε την ίδια, καθώς όλη η ραδιενέργεια που έπαιρνε η μάνα, μεταφερόταν στο έμβρυο.

Η Ηρώ Μουκίου εξαιρετική!!! Αντιμετωπίζει το κείμενο του Σουηδού δημοσιογράφου Gunnar Bergdahl, το οποίο μετέφρασε η ίδια, με σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Άρη Μπαφαλούκα, υπηρετεί αυτή την επιλογή. Ο χώρος δεν χρειάστηκε να γεμίσει με σκηνικά και τεχνάσματα για να γίνει αισθητό το μέγεθος της καταστροφής. Η σκηνή παραμένει ένας τόπος αφήγησης και μνήμης, δείχνοντας, σωστά, απόλυτη εμπιστοσύνη, στην υπέροχη ερμηνεία της Ηρώς Μουκίου.

Την καθοδήγησε: «να εκθέσει απλά, καθημερινά, πανικόβλητα συχνά, με αξιοπρέπεια και ψυχική αντοχή την αναπάντεχη μοίρα που της επιφύλαξε η Επιστήμη!», όπως έγραψε, ο αείμνηστος Κώστας Γεωργουσόπουλος. Ο λόγος και η ερμηνεία της στηρίζονται περισσότερο στην λεπτομέρεια, στην σιωπή, στις παύσεις και στην σταδιακή αποκάλυψη μιας τραυματικής εμπειρίας. Έτσι, η συγκίνηση δεν επιβάλλεται στον θεατή, αλλά γεννιέται μέσα του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η “Συναίνεση” της Νίνα Ρέιν – Μία σκληρή και επίκαιρη παράσταση

Οι φωτισμοί του Ανδρέα Μπέλλη παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παράσταση, καθώς η ηθοποιός μετακινείται στο παρελθόν και στον χρόνο αφήγησης. Η Λουντμίλα δεν μιλά μόνο για τον εαυτό της. Μιλά για όσους έζησαν τον όλεθρο και για όσους χάθηκαν. Για εκείνους που κουβαλούν ακόμα το βάρος και τις συνέπειες μιας ολόκληρης εποχής κι αναγκάστηκαν να κοιτάξουν κατάματα τους κινδύνους της πυρηνικής ενέργειας. Το Τσερνόμπιλ στην παράσταση αυτή δεν παρουσιάζεται μόνο ως ένα ιστορικό γεγονός, αλλά υπενθύμιση για την ανάγκη της αλήθειας και κυρίως το δικαίωμα του ανθρώπου να γνωρίζει και να το διατηρεί στην μνήμη του.

Δεν είναι έργο που προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά πράξη μνήμης, ζητώντας από τον θεατή μόνο ν’ ακούσει και να αναλογιστεί. Ιδιαίτερη δύναμη έχει η επιλογή της διάρκειας. Σε περίπου μια ώρα η παράσταση λέει με δύναμη αυτά που έχει να πει, δίχως να πλατειάζει, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.