Christina Anid: Σπουδαία βραδιά στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά – Roots in the sky

Την Christina Anid δεν γνώριζα πριν, ούτε είχα δει έργα της. Γι’ αυτό κι αιφνιδιάστηκα πολύ ευχάριστα. Η αυτοδίδακτη ζωγράφος που γεννήθηκε στο Λίβανο, έχει γιαγιά Ελληνίδα, αλλά και ρίζες από την Ουγγαρία, που έζησε στο Παρίσι και μένει μόνιμα στην Καστέλλα εδώ και δεκαπέντε χρόνια, είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το αναμφισβήτητο γεγονός ότι η τέχνη δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των σχολών τέχνης, ούτε και ότι το ταλέντο και η φαντασία είναι η συνέπεια ενός καλλιτεχνικού πτυχίου.

Χωρίς κόμπλεξ η Χριστίνα δουλεύει τα πιο διαφορετικά υλικά, φτιάχνει με κολάζ κορίτσια-αγγέλους που πετάνε σε λευκούς τοίχους, ή συνθέσεις ολόκληρες από χιλιάδες τάματα που μαζεύει φανατικά από όλη την Ελλάδα. Η άγγελος της φωτογραφίας είναι εξ ολοκλήρου χτισμένη από τέτοια τάματα-προσευχές των πιστών ή των απελπισμένων και ευκαιρίες για να επιφανεί το θαύμα. Τα έργα αυτά, εν αγνοία της, λειτουργούν σαν μνημόσυνο για τον αξέχαστο Δημήτρη Κοντό και τα δικά του Τάματα.

Αλλά και τους Έπη Πρωτονοταρίου και Μάνο Παυλίδη που τα πρωτοέδειξαν στον ιστορικό Δεσμό μισόν αιώνα πριν. Επίσης η Anid χρησιμοποιεί εκατοντάδες ρολόγια χειρός για να φτιάξει περιδέραια ή μπούστα ως αναφορές στον χρόνο που συχνά δαπανάται απερίσκεπτα και που ο ίλιγγος (vortex) του δεν ξεπερνιέται ποτέ.

Η μεγάλη σύνθεση του τσίρκου με τον “Δαμαστή των Σύννεφων” αίφνης μού θύμισε τον εξίσου αυτοδίδακτο Douanier Rousseau ενώ κάποιες μικρές κατασκευές με θέμα τα Χέρια και με τίτλο “Take my hand before it disappear”, μού θύμισαν τον γνωστό στίχο του Εμπειρίκου “Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου”.

Απελευθερωμένη από ενοχές ή σχολές η Αnid κάνει κυριολεκτικά ό, τι θέλει κι αυτό που κάνει, είναι πολύ καλό γιατί είναι ευφάνταστο και ειλικρινές καθώς συνδυάζει ευρεσιτεχνία, λυρισμό και θεατρικότητα. Ιδιαίτερα τα τρισδιάστατα, λευκά γυναικεία φορέματα-πανοπλίες ή οι ποπ επιγραφές Play ή Sororité ακτινοβολούν ευαισθησία και ευφυία (που για μένα είναι πάντα ένα και το αυτό).

Η Anid, η καλλιτέχνις, είναι η ρακοσυλλέκτρια άπειρων μικροαντικειμένων, τα οποία στα χέρια της μεταμορφώνονται δραματικά ζώντας όχι μια δεύτερη, αλλά μια άλλη ζωή. Αφηγούμενα καινούργιες ιστορίες. Ιστορίες που έχουν ρίζες στον ουρανό…

 

ΥΓ. Την έκθεση εγκαινίασε ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, ο γιός του φίλου μου Πέτρου, ο οποίος μετά παρακολούθησε τη λιτανεία του εορτάζοντος ναού της Αγίας Σοφίας στα Μανιάτικα, την παλιά μου γειτονιά. Και βέβαια η βραδιά του έκλεισε ανακουφιστικά στο γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου ο Ολυμπιακός νίκησε τους Πολωνούς με σκορ 2-1. Όλα Τετάρτη βράδυ ήταν Πειραιάς!