Η γλυπτική σαν το θέατρο του κόσμου…

Έχουμε και λέμε: Πραγματικότητα δεν υπάρχει. Επειδή απλά δεν μπορεί να υπάρχει. Δεν μπορεί να υπάρχει αυτό που τόσο αφελώς ονομάζουμε μέσα στην ακόμη πιο αφελή μας οίηση, ρεαλισμό και “πραγματικότητα”. Επειδή μόνο με το ασήμαντο σώμα μας, κατά την διάρκεια της ακόμη πιο ασήμαντης ύπαρξης μας, δηλαδή με μόνα εργαλεία την εφήμερη σάρκα και το μυαλό μας, αντιλαμβανόμαστε, όσο μπορούμε, όπως μπορούμε, μόνο ένα ασήμαντο πολλοστημόριο των απείρων πραγματικοτήτων που αποκλίνουν ή συμπλέκονται ιλλιγιωδώς στον αχανή όσο και άχρονο κόσμο.

Κι ο καθένας έτσι, μ’ αυτά τα ευτελή, τόσο θνησιγενή υλικά, δημιουργεί την, όποια, δική του, έωλη, υποκειμενική πραγματικότητα. Ένα φάντασμα σε κυκεώνες των φαντασμάτων. Επειδή η “πραγματικότητα” είναι απλώς το μονοδιάστατο απείκασμα εκείνων των λέξεων που – νομίζουν ότι – την περιγράφουν. Δηλαδή η σκιά της σκιάς σ’ ένα βαθύτατο σκοτάδι. Στα βάθη του ερέβους.

Άρα οι λέξεις μου, το γλωσσικό μου όργανο και η, όποια, επικοινωνιακή μου δυνατότητα, αποτελούν τη μόνη – όσο και τόσο τραγικά μονοσήμαντη – “πραγματικότητά” μου. Ό τι δύναμαι να αρθρώσω, αυτό και μόνο υπάρχει. Αυτό είναι η πραγματικότητα! Μέσα σε πολλά εισαγωγικά όμως. Και αγκύλες. Αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα την οποία μπορώ, όσο μπορώ, να ψηλαφώ. Υπο – φέροντας την.

(Παρηγοριά: Όσο υπάρχει ο έρωτας, τί χρειάζεται μας η πραγματικότητα; Όταν πάλι αυτός εκλείψει, γίνεται κι η πραγματικότητα ανώφελη).

Η γλυπτική σαν θέατρο… 

ΥΓ. Santa Maria della Vittoria, πριν τέσσερα χρόνια, τέτοια μέρα, με την Αριάδνη… Στην πιάτσα Σαν Μπαρτολομέο. Δίπλα στην Πιάτσα ντελά Ρεπούμπλικα. Λίγο πριν φύγουμε. Ήθελα να δει αυτό το θαύμα των θαυμάτων με τον κρυμμένο, θεατρικό φωτισμό. Αυτή την ώσμωση των τεχνών: Γλυπτική, ζωγραφική, θέατρο, κινηματογράφος, installation! Τα πάντα όλα σε λίγα τετραγωνικά. Ήμασταν μόνοι μας μ’ ένα γέρο παπά να διαβάζει στην άκρη του ιερού προσευχές. Μαγική ατμόσφαιρα.

Το αισθησιακό γλυπτό του Μπερνίνι, η επιθυμία μόλις καλυμμένη από τη θεατρικότητα του μπαρόκ, το παιχνίδι της κρυμμένης, φωτιστικής πηγής, η προσομοίωση θεατών και θεάματος, η ανα – παράσταση της παράστασης! Με την Αγία Τερέζα σε έκσταση και με τον Άγγελο, τόσο ερωτύλο ώστε να στοχεύει με το βέλος του στην ευαίσθητη περιοχή… Τόλμη και γοητεία. Αριστερά και δεξιά σαν θεωρεία του θεάτρου (;) η ίδια οικογένεια των αφιερωτών, οι Κορνάρο, παρατηρητές της θείας – ερωτικής μυσταγωγίας. Απλά μεγαλοφυές!

Αργότερα πήγαμε στο Καμπιντόλιο, τη μαγική, ορθογωνισμένη πλατεία που έχτισε και οργάνωσε ο Μικελάντζελο στον ομώνυμο λόφο πίσω από τα Φόρα (forum romanum). Με τα τρία κτήρια – σκηνικά στις άκρες της για μιαν εξαίσια παράσταση χωρίς λόγια. Και με πρωταγωνιστή τον έφιππο Μάρκο Αυρήλιο που αναστήλωσε υποδειγματικά για το κέντρο της ο κορυφαίος γλύπτης της νέας εποχής. Το πρότυπο κάθε αναγεννησιακής γλυπτικής. Μόνο ο Ρέμος λείπει για να το απογειώσει.

Συμμετέχουν στην έκθεση της Δημοτικής Πινακοθήκης Αλίμου, Λεωφόρος Ιωνίας 96 οι εννέα δάσκαλοι και συνεργάτες του Συμποσίου στον λόφο Πανί του Αλίμου: Θόδωρος Παπαγιάννης, Βασίλης Βασίλη, Χρήστος Λαζαράκης, Δημήτρης Σκαλκώτος, Γιώργος Σταματόπουλος, Γρηγόρης Βασιλείου, Γεωργία Νίκα, Γιώργος Παπασωτηρίου και Χρήστος Βαγιάτας.

* Ο Ζαμπέτας στο Λεωφορείον ο πόθος…