Οι κυβερνητικές γκάφες ή αλλιώς μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολἐσαι…

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, τα παραδείγματα είναι πολλά με εκτός τόπου δηλώσεις και διαχρονικά. Επί παραδείγματι, πριν από λίγα χρόνια το 2023, υπουργός της διακυβέρνησης 2015-2019 δήλωνε ότι «το όριο της μεσαίας τάξης είναι τα 5000 ευρώ ετησίως», δηλαδή 416 ευρώ το μήνα! Τελευταία, όμως, σαν να έχει παραγίνει το κακό. Βουλευτής δήλωσε ότι «αν δεν αντέχεις 10€ βενζίνη για δουλειά, χρησιμοποιείς ΜΜΜ», παρέχοντας… προφανείς συμβουλές στον κόσμο, ως μη όφειλε.

Πρώην υπουργός και νυν βουλευτής δήλωσε ότι «….δεν αμφισβητώ ότι υπάρχει πρόβλημα με την ακρίβεια… όμως βλέπω κάθε ΣΚ μια εθνική οδό γεμάτη, υπάρχει παντού μια υπερκατανάλωση, αυτό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει». Δηλαδή σε προηγμένες χώρες που δεν υπάρχει κυκλοφορικό πρόβλημα και ο κόσμος μετακινείται κυρίως με τα μέσα λόγω δομών και νοοτροπίας, αυτό είναι δείκτης χαμηλής κατανάλωσης και φτώχειας;

Ενώ για άλλο υπουργό, «…και ο πιο πλούσιος κατανοεί την ακρίβεια…υπάρχουν τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και οι νοικοκύρηδες….». Δηλαδή χώρισε το κοινωνικό σώμα σε “κακομοίρηδες” και “νοικοκυραίους”! Και σαν να μην μπορεί κάποιος που διαμαρτύρεται να είναι και “νοικοκυραίος”. Με άλλα λόγια, όποιος έχει τακτοποιημένα τα οικονομικά του (τι άλλο σημαίνει “νοικοκύρης”) δεν ενδιαφέρεται για το τι γίνεται γύρω του.

Προκλητικές δηλώσεις…

Τέλος, δημοσιογράφος (σημ. Δευτέρα ανακοινώθηκε η απομάκρυνση του από τον τηλεοπτικό σταθμό που εργάζονταν) σε τηλεοπτική εκπομπή αμφισβήτησε το θάνατο της Εριέττας Μόλχο στα Τέμπη, επειδή δε βρέθηκαν ίχνη της: «Πώς γίνεται αυτό; Μήπως δεν ήταν στο τρένο; Θα σας θυμίσω ότι παλαιότερα έχουμε ακούσει για αγνοούμενους στην εισβολή στο Πολυτεχνείο, που δεν υπήρχαν» (!!). Αυτό, πέραν του προσβλητικού, αντί ως δημοσιογράφος να αναρωτηθεί και ερευνήσει το βασικό: Γιατί, αλήθεια, δε βρέθηκαν ίχνη;

Οι περισσότεροι εξ αυτών τουλάχιστον ανασκεύασαν ή /και ζήτησαν συγγνώμη μετά τις αντιδράσεις. Όμως αυτό λίγη σημασία έχει τελικά, διότι έγινε για πολιτικούς λόγους και όχι επειδή άλλαξαν γνώμη. Το ερώτημα είναι αν αυτές οι δηλώσεις είναι προϊόν σύγχυσης, αποξένωσης από την πραγματικότητα ή αλαζονείας της εξουσίας.

Μάλλον πρόκειται για συνδυασμό αυτών. Οι πολιτικοί δεν υπάρχουν όμως για να μας συμβουλεύουν άκοπα όταν δυσκολευόμαστε, ούτε για να διχάζουν την κοινωνία. Υπάρχουν και ψηφίζονται για να προτείνουν και να υλοποιούν λύσεις που επιλέγονται. Από αυτό κρίνονται. Ή μάλλον θα έπρεπε να κρίνονται, δεδομένου ότι σε πλείστες περιπτώσεις ό,τι και να κάνουν επιβραβεύονται εκ νέου. Και οι δημοσιογράφοι των ιδιωτικών και κρατικών ΜΜΕ που υπηρετούν – δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό – το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης, δεν υπάρχουν για να κάνουν πολιτική, αλλά για να ερευνούν, ενημερώνουν και μεταφέρουν τις αγωνίες του κόσμου.

Τελικά, αυτό το φαινόμενο είναι ενδεικτικό, εκτός του χαμηλού επιπέδου των εκπροσώπων, παρακμής της πολιτικής και δημόσιας ζωής. Εκπροσώπηση και αποξένωση από την κοινωνία δε συνάδουν.