“Ακόμα και η βροχή”: Μια ταινία για τα κοινωνικά αγαθά πρώτης (βασικής) ανάγκης

Όταν ρώτησα μου είπαν ότι ήταν υποχρέωση τού κράτους να εξασφαλίζει τουλάχιστον αυτό το κοινωνικό αγαθό εις ανταπόδοσιν των δημοτικών τελών (και των φόρων), που ήταν μάλλον φουσκωμένοι. Αντιθέτως, το φυσικό αέριο (για την άκρως απαραίτητη θέρμανση καθώς και το ηλεκτρικό κόβονταν αμέσως εάν δεν τα εξωφλούσες εγκαίρως.  Αυτό με προβλημάτισε ιδιαίτερα, αλλά δεν το ξανασκέφτηκα μέχρι χθες Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2026 που είδα σε ειδική προβολή ταινιών ισπανόφωνου κινηματογράφου στην αγαπημένη μου αίθουσα με το συμβολικό όνομα “Νιρβάνα”.

Τότε σκέφτηκα ότι σε μια διακοπή ρεύματος μπορώ να ζήσω για λίγες ώρες, σε μια διακοπή νερού όμως πολύ πρόσφατη (που κλάταρε ο κεντρικός αγωγός ύδρευσης στη γειτονιά μου και πέρασαν πάνω από 18 ώρες μέχρι να επισκευαστεί) διαπίστωση ότι ένιωθα τάσεις …φυγής, έντονη ανασφάλεια, διάχυτη ανησυχία ή εκνευρισμό…

Σκέφτομαι λοιπόν ότι αυτό που μας χωρίζει από τους λεγομένους «πρωτογόνους» ανθρώπους των σπηλαίων είναι το τρεχούμενο νερό, ο ηλεκτροφωτισμός και οι συνθήκες διαβίωσης, η ποιότητα ζωής με άλλα λόγια. Έτσι λοιπόν βυθίστηκα στο συναισθηματικό περιβάλλον αυτής τής καλογυρισμένης ταινίας με τον πολιτικοκοινωνικά φορτισμένο τίτλο «Ακόμα και η βροχή (θα μας απαγορευτεί κι αυτή)».

Δεν ξέρω εάν η υπερβολική μου ενσυναίσθηση, η συνείδησή μου και η έμφυτη αλληλεγγύη που νιώθω για τον πάσχοντα συνάνθρωπό μου και η ανάγκη μου να υπερασπιστώ κάθε αδύναμο όν θα αρκούσε για να δεχτώ να ζήσω (έστω και για ένα μικρό διάστημα) σε μια ατάκτως χωροθετημένη μεγαλούπολη αναπτυσσόμενης χώρας χωρίς τρεχούμενο νερό τουλάχιστον. Τα κεριά δεν με ενοχλούν ιδιαίτερα ούτε το ψημένο φαγητό αφού τρέφομαι κυρίως με ωμές σαλάτες…

“Ακόμα και η βροχή”

Καλογυρισμένο φιλμ (θέατρο εν θεάτρω – μια ταινία εποχής μέσα σε ένα έργο σύγχρονο που αναπαριστά βίαιες κοινωνικές αναταραχές δέκα χρόνια πριν). Δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ, αλλά για μυθοπλασμένο αφήγημα με επαγγελματίες ηθοποιούς. Ακόμα και οι ενδεχόμενοι «ερασιτέχνες» κομπάρσοι δεν ήταν μήτε αυτοδίδακτοι μήτε αυθόρμητοι αλλά πειστικότατοι στους ρόλους τους. Έτσι, το οπτικοακουστικό έργο είχε τέσσερα επίπεδα:

1. Το ιστορικό πλαίσιο τής Κολομβιανής εποχής
2. Τα κοινωνικά γεγονότα τού 2000
3. Το τεχνικό και φυσικό περιβάλλον μιας άκρως ενδιαφέρουσας επιδραστικής ταινίας που γυρίστηκε το 2010
4. Η ειδική προβολή της το 2026 σε έναν κατάμεστο κινηματογράφο Κυριακή απόγευμα που άφησε τους θεατές ιδιαίτερα συγκινημένους και πυροδότησε πολλές συζητήσεις πολιτικοκοινωνικού ενδιαφέροντος για πολλές ώρες μετά (καθώς και μία ημέρα μετά, όπως δείχνει η ανάγκη σύνταξης αυτού τούτου τού σημειώματος)… Κι έπεται συνέχεια.

Ο Γιάννης Τσαρούχης έλεγε (με το γνωστό θυμοσοφικό του ύφος) ότι μόνον τα έργα τέχνης που στηρίζονται σε πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα (έχουν κάποιο «μοντέλο» δηλαδή), μόνον εκείνα έχουν τη μέγιστη δυνατή διαχρονικότητα, επιδραστικότητα και διαπερατότητα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου. Ο αντίστοιχος όρος από την επιστήμη τής Χημείας είναι «διαπίδυσις».

Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος παρακολουθώντας καλοπροαίρετα και ως tabula rasa (άγραφο πανί) αυτή την ταινία. Χωρίς να είναι μελό δείχνει μια μεγάλη γκάμα δυνατοτήτων συνειδητής επιλογής και έκφρασης τής ελεύθερης βούλησης (από την συνδέσμευση έως την εγκληματική αντιμετώπιση με ενδιάμεση γέφυρα την αδιαφορία, που δεν είναι μήτε καλή μήτε κακή, αλλά «γκρίζα ζώνη»).

Από αυτό το φιλμ μπορεί να βγάλει ο κάθε ένας, η κάθε μία, το κάθε έλλογο όν τα δικά του/της συμπεράσματα, ανάλογα με την κοσμοθεωρία, την ιδεολογία, τις προσλαμβάνουσες εικόνες… Όμως ο Κινηματογράφος, η Λογοτεχνία και η μυθοπλασμένη Αφήγηση μάς επιτρέπουν να αποκτούμε περιορισμένη πρόσβαση σε εμπειρίες που δεν έχουμε μέχρι τώρα κι αυτή η «διαμεσολάβηση» εμπλουτίζει την Πανανθρώπινη Συλλογική Συνειδητότητα. 

Κι αυτό είναι το όποιο κέρδος, δυσεκτίμητο [ας μου επιτραπεί ο γλωσσοπλαστικός νεολογισμός]. Δείτε αυτήν την ταινία, αναζητείστε την σε σχετικές πλατφόρμες. Έργα σαν αυτό μάς βοηθούν να δούμε την Ιστορία πιο «προσωπικά» και να αναθεωρήσουμε προκατασκευασμένες απόψεις, ιδεοληψίες, στερεότυπα…

Το Ακόμα και η βροχή (ισπανικά: También la lluvia) είναι ισπανική δραματική ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία της Ιθίαρ Μπογιαΐν και σε σενάριο του Πολ Λάβερτι. Βασίζεται στις εξεγέρσεις του 2000 στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού.

Πλοκή Ταινίας

Ο κινηματογραφικός παραγωγός Κόστα και ο σκηνοθέτης Σεμπάστιαν ταξιδεύουν από την Ισπανία στη Βολιβία για να γυρίσουν μια ταινία στην Κοτσαμπάμπα, περιοχή όπου ζουν ιθαγενείς. Το θέμα της ταινίας αφορά τον Χριστόφορο Κολόμβο και τη συμπεριφορά των κατακτητών Ισπανών απέναντι στους ιθαγενείς της περιοχής. Παράλληλα με τα γυρίσματα, ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας, αυτόχθονας Ντάνιελ, συμμετέχει στις εξεγέρσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού την οποία προωθεί η κυβέρνηση της Βολιβίας στην Κοτσαμπάμπα.

Μέσω της σχέσης τους με τον Ντάνιελ και των βιωμάτων τους κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων, ο Κόστα και ο Σεμπάστιαν αντιλαμβάνονται τελικά πως η αποικιοκρατία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, απλώς με διαφορετική μορφή.

Διανομή Ταινίας 

Λουίς Τοσάρ ως Κόστα

Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ ως Σεμπάστιαν

Χουάν Κάρλος Αντουβίρι ως Ντάνιελ

Βραβεύσεις 

Η ταινία τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με το Βραβείο Κοινού Panorama στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και με τρία Βραβεία Γκόγια, ενώ αποτέλεσε τη συμμετοχή της Ισπανίας για το Βραβείο Καλύτερης Ξένης Ταινίας στα Όσκαρ του 2010[2], πετυχαίνοντας να συμπεριληφθεί στην τελική εννεάδα.

Παραπομπές

The film También la lluvia(Αγγλικά)

“Bollaín’s Even the Rain joins Oscar race”, cineuropa. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2016

Ταινία: Ακόμα και η Βροχή

Tambien la Lluvia

2010

Έγχρωμη ταινία

Διάρκεια Ταινίας: 103′

 2

Δραματική

Ισπανική

Ένα ισπανικό κινηματογραφικό συνεργείο γυρίζει στη Βολιβία μια ταινία για τον Χριστόφορο Κολόμβο, τα μέλη του όμως μπλέκονται στις τοπικές ταραχές που ξεσπούν για την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης.

Σκηνοθεσία:

Ισιάρ Μπολαΐν

Με τους:

Λουίς Τοσάρ

Γκαέλ Γκαρσία Μπενράλ

Κάρα Ελεχάντε