Επένδυση με σκιες: Η Βουλγαρία ζητά ρόλο στο λιμάνι της Καβάλας

Εκ πρώτης όψεως, το βουλγαρικό ενδιαφέρον για την Καβάλα είναι ευπρόσδεκτο, αν και όψιμο. Κανονικά θα έπρεπε να έχει εκδηλωθεί από την πρώτη στιγμή που η Βουλγαρία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και συνδέθηκε με την Ελλάδα. Άργησε, αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

Εντούτοις, οι πληγές της Ελλάδας από τη βουλγαρική συμπεριφορά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παραμένουν ανοιχτές. Το όργιο των βουλγαρικών δυνάμεων κατοχής, με την ανοχή της ναζιστικής «Βέρμαχτ», εις βάρος των Ελλήνων κατοίκων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έχει αφήσει κακές αναμνήσεις και πολλές εκκρεμότητες.

Δεν είναι μόνο οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις που δεν καταβλήθηκαν. Είναι και οι βουλγαρικές για τις καταστροφές και διώξεις των Ελλήνων από τους Βούλγαρους συμμάχους του Τρίτου Ράιχ.

Απώτερος σκοπός των συμμάχων της Γερμανίας ήταν ο πλήρης εκβουλγαρισμός της Μακεδονίας, ιδιαίτερα αισθητός στο λιμάνι της Καβάλας. Με τη λήξη του πολέμου, η ενεργός τότε κινητοποίηση του βουλγαρικού στοιχείου στις Ηνωμένες Πολιτείες εμπόδισε την ευθυγράμμιση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων και την αποκατάσταση των κατεστραμμένων σχολείων, εκκλησιών και παραγωγικών εγκαταστάσεων της Δράμας και στο Παρανέστι από τις βουλγαρικές δυνάμεις εθνοκάθαρσης της Μακεδονίας από το ελληνικό και ιουδαϊκό στοιχείο.

Ακόμη και από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παραμένουν οι πικρές αναμνήσεις από τη γερμανοβουλγαρική κατάληψη του Ρούπελ και την αιχμαλωσία του 4ου Σώματος του ελληνικού στρατού το 1916 που εκτοπίστηκε στο Γκέρλιτς.

Η πάροδος 83 ετών από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έσβησε τα ίχνη της βουλγαρικής επιβουλής που συνεχίστηκε επί Εμφυλίου, με την ενίσχυση των αντάρτικων σωμάτων από την κομμουνιστική Βουλγαρία,ενώ το καθεστώς Ζίβκοφ επέδραμε στο Άγιον Όρος όπου έκλεψε ιστορικά τεκμήρια της Ι. Μονής Ζωγράφου.Ο πρόσφατος θόρυβος της επιστροφής κειμηλίων ιστορικής αξίας στη Σόφια δεν πέρασε απαρατήρητος.

Παρά ταύτα, και εν όψει της βουλγαρικής εισδοχής στην ΕΕ που βρίσκεται εν εξελίξει, δεν χρειάζεται η ανάμειξη της κυβέρνησης της γειτονικής χώρας· το ιδιωτικό ενδιαφέρον για συνεργασία στο λιμάνι της Νέας Καρβάλης χωρίς ιδιοκτησιακά δικαιώματα φαίνεται πιο αθώο.

Στο μέλλον, η συμπεριφορά του βουλγαρικού δημοσίου θα εκτιμηθεί δεόντως, αν «ο ανθελληνικός λύκος άλλαξε κεφαλή και όχι το μαλλί του». Ας έχουμε τον νου μας και τα μάτια μας δεκατέσσερα ορθάνοιχτα στις γειτονικές «καλές προθέσεις».