Ο λογαριασμός του καλωδίου: Τι χάνει και τι κερδίζει η Ελλάδα

Πρώτα, τι χάσαμε ως χώρα: την υστεροφημία μας ότι δεν υποχωρούμε από τις «κόκκινες γραμμές», όπως λέγουν οι τηλεπερσόνες. Δεν είναι δα και η πρώτη φορά. Επί δύο χρόνια, η έρευνα και η κατασκευή του ηλεκτρικού ευρωκαλωδίου καρκινοβατούσε εξαιτίας της αρνήσεως της Ελλάδας να ενημερώσει την Τουρκία,εκ φόβου ότι η γνωστοποίηση ενός έργου επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας θα αποτελούσε προηγούμενο για την Τουρκία ότι έχει δικαιοδοσία και πρέπει «να ερωτάται».

Η λύση θα ήταν η αναβολή ή και η κατάργηση της πόντισης του καλωδίου. Στην πρώτη περίπτωση, υπήρχε ο κίνδυνος να βρεθεί υποκατάστατο —π.χ. ένα αιγυπτιακό ή ακόμη και τουρκικό καλώδιο— για να εφοδιάσει την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ. Οπότε η απώλεια θα ήταν αισθητή, χωρίς να αναγνωριστεί η αποκλειστικότητα της Ελλάδας στην ΑΟΖ της από τους Τούρκους, οι οποίοι αμφισβητούν ακόμη και τη…βαρύτητα! Στη δεύτερη περίπτωση, υπήρχε ο κίνδυνος να χαθεί η ευρωπαϊκή συνεισφορά των 650 εκατομμυρίων ευρώ για ένα έργο που εξασφαλίζει στη χώρα μας την ιδιότητα του ενεργειακού παίκτη στη διεθνή διελκυστίνδα επενδύσεων.

Χάσαμε επίσης την πλειοψηφία του πακέτου, που έλαβε η γαλλική εταιρεία, αλλά διατηρήσαμε μειοψηφικό μερίδιο, ενώ η Τουρκία έμεινε πάλι εκτός ευρωπαϊκού νυμφώνος, όπως και στο SAFE.

Ολολύζουν, όμως, οι αντιπολιτευόμενοι την κυβέρνηση ότι «η Τουρκία πήρε αυτό που ήθελε», δηλαδή την έγγραφη ενημέρωση. Θα μπορούσε ο κ. Γιώργος Γεραπετρίτης να την είχε κάνει προφορικά στον συνάδελφό του Φιντάν, αλλά ολιγώρησε. Άλλωστε, τόσες φορές η κυβέρνηση υποχώρησε για να αποφύγει την ένταση με την Τουρκία (π.χ. απέσυρε το «Patriot» από την Κάρπαθο, συμφώνησε για «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο, ανέχεται το τουρκικό «πρακτορείο» στην Κομοτηνή κ.λπ.). Άλλος ένας κατευνασμός δεν θα ήταν προς θάνατον.

Τα κέρδη από το καλώδιο

Τώρα στα κέρδη: η Ελλάς απέδειξε ότι δεν είναι «μαξιμαλιστική» χώρα και «παμφάγος», όπως την κατηγορούν ορισμένες «δεξαμενές σκέψης». Ελπίζεται, εξάλλου, ότι σύντομα την υπόθεση θα ξεχάσουν οι άσπονδοι φίλοι μας που καραδοκούν να κατηγορήσουν την Ελλάδα ότι «αυτή τα θέλει όλα». Στο κάτω κάτω της γραφής, η υπογραφή στη ρηματική διακοίνωση είναι γαλλική και όχι ελληνική.

Η Ελλάς ουδέν αναγνώρισε. Με έναν εμπορικό χειρισμό την έφερε πάλι στους Τούρκους, οι οποίοι δεν κατάλαβαν ότι το έργο θα γίνει επειδή το θέλουν οι Δυτικοί.

Τέλος, η προηγηθείσα παρέμβαση του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο αποσαφήνισε τελικώς ότι η ενημέρωση της Τουρκίας για το καλώδιο δεν αιτείται άδεια, δεν νομιμοποιεί τις παρανομίες της σε ένα έργο ευρωπαϊκής ενεργειακής συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ συν τις ΗΠΑ (3+1) και σε τίποτα δεν ακυρώνει τα δικαιώματα στην ΑΟΖ των ιδιοκτητών του καλωδίου —γεγονός που αποτελεί και την πρώτη αναγνώριση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS) από τις ΗΠΑ, τις οποίες μέχρι τώρα δεν έχει επικυρώσει η Γερουσία.

Τέλος καλό, όλα καλά, όπως αποδέχθηκε και ο Φιντάν. Δηλαδή 1-0 υπέρ της Ελλάδας σε ποδοσφαιρικό ανάλογο, και πάμε παρακάτω. Μακάριοι οι ολιγαρκείς, ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών.