ΘΕΑΤΡΟ

“Ήμερη” του Ντοστογιέφσκι: Η ανατομία μιας πτώσης

Ήμερη του Ντοστογιέφσκι: Η ανατομία μιας πτώσης, Πόπη Αρωνιάδα
Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Η παράσταση που με χαρά παρακολούθησα στις 15/11 στο “Από Μηχανής Θέατρο”, αποτελεί μια συνάντηση με τον Ντοστογιέφσκι, εκεί όπου η αγάπη, η εξουσία και η ανθρώπινη μοναξιά οδηγούν σε τραγική συντριβή. Εκεί όπου μια σιωπή, γίνεται κραυγή.

Με αφετηρία την σκοτεινή νουβέλα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, ο Γιάννης Νταλιάνης επιχειρεί μια ουσιαστική δραματουργική ανασύνθεση. Το σημαντικότερο σημείο είναι πως δίνει φωνή στην γυναίκα, η οποία στο πρωτότυπο έργο παραμένει σιωπηλή.

Αυτή η σκηνοθετική επιλογή αλλάζει το κέντρο βάρους της αφήγησης. Δεν αποτελεί μόνο την εξομολόγηση ενός άνδρα μπροστά στην απώλεια, αλλά και την αποκάλυψη μιας γυναίκας που, ενώ βρίσκεται δίπλα του, χάνει διαρκώς χώρο, την ελευθερία της και τελικά την δυνατότητα να υπάρξει.

Ο σκηνοθέτης δεν αντιμετωπίζει την ιστορία ως ένα μακρινό λογοτεχνικό δράμα, αλλά μέσα από αυτό, αναδεικνύει την διαχρονικότητα της έμφυλης ανισότητας, την βία που δεν αφήνει πάντα ορατά σημάδια και τις καταστροφικές συνέπειες της συναισθηματικής εξουσίας.

Η γυναίκα και η πτώση

Η πτώση δεν συμβαίνει σε μια στιγμή. Είναι αργή, με ανεπαίσθητη διαδικασία, που συντελείται μέσα από μικρές καθημερινές ακυρώσεις του άλλου. Σημαντικό βάρος της παράστασης σηκώνει ο ίδιος ο Νταλιάνης, καθώς προσεγγίζει τον ανδρικό χαρακτήρα με μια σύνθετη ερμηνευτική ματιά, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις ενός ανθρώπου που αδυνατεί ν’ αγαπήσει δίχως να θέλει να κατέχει. Δεν είναι απλά ένα σκληρός σύζυγος, αλλά μια βαθιά προβληματική ύπαρξη, που έρχεται αντιμέτωπος κυρίως με τον εαυτό του όταν πλέον είναι αργά.

Εξαιρετική η πολυτάλαντη Ιώβη Φραγκάτου, στον ρόλο της ” Ήμερης”, δίνοντας υπόσταση και φωνή σε μια γυναίκα που καλείται να μείνει στην σκιά της ιστορίας της. Η παρουσία της βρίσκεται σε διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις, από την ευαισθησία και την ελπίδα, μέχρι την αντίσταση κα την εσωτερική συντριβή της. Μια ερμηνεία πολυεπίπεδη που μας καλεί να δούμε πίσω από τη σιωπή, ν’ αναγνωρίσουμε τον άνθρωπο που παλεύει να διατηρήσει την ταυτότητά του.

Η Δήμητρα Σταύρου, ως “Λουκέρια”, προσθέτει μια διαφορετική διάσταση την ιστορία, λειτουργώντας ως παρουσία που φωτίζει όσα οι πρωταγωνιστές αδυνατούν ή δεν θέλουν να εκφράσουν. Το πιάνο, η μουσική και η κίνηση υπηρετούν την δραματική ατμόσφαιρα. Εκείνο, που κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει είναι το ερώτημα που αφήνει να αιωρείται. Πότε η αγάπη μετατρέπετε σε ιδιοκτησία; Πότε η ανάγκη για συντροφικότητα γίνεται ανάγκη επιβολής; Και πόση ευθύνη μπορεί ν’ αναγνωρίσει ένας άνθρωπος στον εαυτό του όταν έρχεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεων του;

Θα ήθελα να αναφερθώ στα τελευταία λόγια της Ιώβης Φραγκάτου, που θίγει γενικά τις γυναικοκτονίες, τα οποία, εγώ βρήκα προσκολλημένα άτεχνα και πλεονάζοντα, αφού όλο το έργο δίνει αυτό που πρέπει γι’ αυτό το θέμα, όμορφα και δεμένα. Τέλος, είναι μια όμορφη παράσταση που θα την ευχαριστηθείτε.


Ήμερη του Ντοστογιέφσκι

Σκηνοθεσία – Διασκευή: Γιάννης Νταλιάνης
Παίζουν: Γιάννης Νταλιάνης, Ιώβη Φραγκάτου, Δημήτρης Σταύρου, με τη φωνή του Δημήτρη Πιατά (ως ανακριτής)

Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.

Ακολουθήστε το SLpress.gr στο Google News και μείνετε ενημερωμένοι

Kαταθέστε το σχολιό σας. Eνημερώνουμε ότι τα υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται.

0 ΣΧΟΛΙΑ
Παλιότερα
Νεότερα Με τις περισσότερες ψήφους
0
Kαταθέστε το σχολιό σαςx