Η “συγχώνευση μετώπων” σε Ουκρανία-Ιράν και ο κίνδυνος κλιμάκωσης

Ωστόσο, εάν η κατάσταση αυτή μονιμοποιηθεί θα έχει δυο πιθανές συνέπειες. Ή την προσέγγιση σε μια μεγάλη συνολική συμφωνία των ισχυρών, ή την προσέγγιση στο χείλος της καταστροφής. Και μάλιστα με γρήγορο ρυθμό. Η σχέση των δυο πολεμικών μετώπων, Ουκρανίας και Ιράν, κυρίως αφορούσε την εμφανή μείωση του ρυθμού τροφοδοσίας Κιέβου και Ουκρανίας με όπλα και πυρομαχικά, μια εξέλιξη που ευνοούσε τη Ρωσία.

Η προσοχή της Δύσης αποσπάστηκε από το μέτωπο της Ουκρανίας, ένας πόλεμος που εξαφανίστηκε και από τις πρώτες ειδήσεις της παγκόσμιας ειδησεογραφίας, καθώς η ανταλλαγή πληγμάτων Ισραήλ-Ιράν και η επιλογή γεωγραφικής επέκτασης της περιοχής των συγκρούσεων από το Ιράν, δημιούργησε εκρηκτική κατάσταση στην παγκόσμια αγορά ενέργειας και αποσταθεροποιούσε το σύνολο της Μέσης Ανατολής.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, παρόλο που είχε εξίσου αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ασφάλειας, αυτές είχαν αρχίσει να ενσωματώνονται μοιρολατρικά ως μια νέα πραγματικότητα στην καθημερινότητα, μετά από μια τετραετία συγκρούσεων. Εξάλλου, το επιχείρημα της ανάγκης απεξάρτησης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, καθώς τους χρησιμοποιούσε η Μόσχα ως εργαλείο «ρύθμισης» της ευρωπαϊκής τουλάχιστον πολιτικής, ενίοτε καταφεύγοντας στον καταναγκασμό, είχε χωνευτεί από τις πολιτικές ηγεσίες και τις κοινωνίες των χωρών της Δύσης.

Αν και είναι εξαιρετικά πρόωρο να κριθεί οριστικά το αν θα υπάρξει «συγχώνευση» των δυο μετώπων, το ερώτημα μπορεί να διερευνηθεί. Αφενός στο επίπεδο μιας εύλογης σεναριολογίας και αφετέρου επί τη βάσει της δέσμευσης του Ιράν για αντίποινα, διά της τοποθέτησης του υπουργείου Εξωτερικών. Άρα, η συζήτηση που έχει ανοίξει προσφέρεται για τη «χαρτογράφηση» των δυνητικών σεναρίων. Κι αυτό σε πείσμα των οπαδών του νεομακαρθισμού που επικρατεί στην Ελλάδα και τη συκοφαντική δαιμονοποίηση οποιασδήποτε άποψης δεν ταυτίζεται με την επικρατούσα «ορθοδοξία».

Ουκρανία και Ιράν: Τι θα επεδίωκε η… συγχώνευση; 

Το βασικό σενάριο που βρίσκεται υπό επεξεργασία, αφορά τη δυνητική λογική πίσω από το ουκρανικό πλήγμα στο ιρανικό πλοίο. Επιδιώκει λοιπόν η Ουκρανία να ξαναμπεί στις δυτικές προτεραιότητες επιδιώκοντας να ενοποιήσει τα δυο μέτωπα σε έναν ενιαίο γεωστρατηγικό καμβά; Διότι έπεσε θύμα της απόσυρσης του ενδιαφέροντος της Δύσης μετά το ξέσπασμα του πολέμου στο Ιράν; Διότι με τις επιτυχίες που σημειώνουν πολλές επιδρομές με μη επανδρωμένα, έστω σε τακτικό επίπεδο αισθάνεται ότι πλέον ασκεί σοβαρή πίεση στη Ρωσία; Άρα, σύμφωνα με το εν λόγω επιχείρημα, υπάρχει θετική συγκυρία που μπορεί να «πουλήσει» επιτυχώς στις δυτικές ηγεσίες και κοινωνίες προς όφελος και της Ουκρανίας, αλλά και δικό του προσωπικό-πολιτικό.

Το αρνητικό σε αυτή την περίπτωση, βασική συνέπεια θα ήταν το να οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο… όλων εναντίον όλων! Η «συγχώνευση» των μετώπων θα νομιμοποιήσει την υφιστάμενη συνεργασία Μόσχας-Τεχεράνης και στα δυο μέτωπα. Θα νομιμοποιούσε όμως εκ των υστέρων και τη φερόμενη ως εμπλοκή των Ρώσων στον πόλεμο στο Ιράν, με παροχή βοήθειας στους Ιρανούς για πλήγματα με μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο! Αυτό διερευνά η αμερικανική CIA.

Το κυριότερο όμως πρόβλημα δεν είναι αυτό. Μπορεί μέχρι σήμερα όλοι να ξέραμε ως «κοινό μυστικό» ότι άλλοι ήταν οι πραγματικοί εμπόλεμοι στο μέτωπο της Ουκρανίας. Πλέον, θα επισημοποιηθεί η συμμετοχή της Ουάσινγκτον και στα δυο μέτωπα, ασχέτως των αρχικών τοποθετήσεων Τραμπ, με αποτέλεσμα ΗΠΑ και Ρωσία να βρεθούν αντίπαλοι και μάλιστα με όρους χειρότερους από αυτούς του Ψυχρού Πολέμου. Διότι τότε υπήρχε, ατύπως, μια εκατέρωθεν σιωπηρή κατανόηση κάποιων ορίων, η οποία εξάλλου διατήρησε και την ειρήνη.

Ποιον θα βόλευε μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση;

Πλέον, ό,τι και να βλέπουν οι σύγχρονες κοινωνίες μοιάζει φυσιολογικό, φυσικά με την αμέριστη συνδρομή ενός ολοένα και περισσότερο ελεγχόμενου συστήματος ενημέρωσης, εντός κι εκτός Ελλάδας, που περιθωριοποιεί οποιαδήποτε φωνή επιχειρεί να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.

Αυτή θα ήταν μια εξέλιξη η οποία θα βόλευε την ουκρανική ηγεσία που δέχεται φορτικές πιέσεις από το εσωτερικό και όχι μόνο. Η εμπλοκή του Κιέβου στο πόλεμο κατά του Ιράν, θα βοηθούσε στο να ενταχθεί στην ίδια αμερικανική ομπρέλα προστασίας με το Ισραήλ! Θεωρητικά μιλώντας πάντα. Η εξέλιξη όμως θα ήταν καλοδεχούμενη και για το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς, για άλλους όμως λόγους!

Όπως ο Ζελένσκι φλερτάρει με την προσπάθεια ενοποίησης των δυο μετώπων για να αντιστρέψει τις αρνητικές συνέπειες (π.χ. μειωμένη ροή πολεμικού υλικού) από το ξέσπασμα των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, έτσι και οι μουλάδες θα ευνοηθούν από την τουλάχιστον ισόρροπη εστίαση και στις δυο συγκρούσεις, λόγω της διάσπασης της προσοχής του αντιπάλου τους, με δεδομένα μέσα. Μήπως όμως αυτό θα μεγιστοποιούσε τις πιέσεις για εμπλοκή στις συγκρούσεις των ευρωπαϊκών κρατών; Τουλάχιστον στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Η «συγχώνευση» όμως των δυο πολεμικών μετώπων, θα έκανε όμως τη σύγκρουση να μοιάζει και επισήμως με έναν παγκόσμιο πόλεμο. Μέχρι στιγμής, οι επιπτώσεις από τα επιμέρους μέτωπα ήταν καταφανώς παγκόσμιες, ενώ η νέα κατανομή πλανητικής ισχύος έχει επισημανθεί από τους περισσότερους αναλυτές ως γενεσιουργός αιτία των συγκρούσεων.

Η επισημοποίηση όμως της τόσο μαζικής γεωγραφικής επέκτασης των συγκρούσεων, θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις περαιτέρω επέκτασης και σε άλλα σημεία κορυφαίας γεωστρατηγικής σημασίας, όπως η ανατολική Μεσόγειος. Ισχυρή πιθανότητα όμως, είναι και η επέκταση των συγκρούσεων στην περιοχή της Κασπίας, που παρότι θα έστρεφε την προσοχή των ιρανικών δυνάμεων και σε άλλη κατεύθυνση, θα οδηγούσε σε συνεργασία Ρώσων και Ιρανών για την αντιμετώπιση της πρόκλησης στην κοινή από γεωπολιτικής απόψεως γειτονιά…

Αυτό είναι που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε εμπλοκή του ΝΑΤΟ, άρα και της Ελλάδας. Άρα, η εξέλιξη έχει κάθε λόγο να μας ανησυχεί. Επί της ουσίας θα οδηγηθούμε σε επισημοποίηση του γαία πυρί μειχθήτω, σε μια περίοδο κατά την οποία η επάρκεια πολεμικού υλικού στα δυτικά οπλοστάσια βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.

Σε μια τέτοια περίπτωση, η συγκεκαλυμμένη μέχρι πρόσφατα -και πάντα μέχρις ενός σημείου- συμμετοχή της Ουάσινγκτον στον πόλεμο της Ουκρανίας, δεν θα είναι πλέον βιώσιμη επιλογή. Και το δεύτερο ενδεχόμενο της συμφωνίας μεταξύ των ισχυρών θα θυμίζει όνειρο θερινής νυκτός…

Σε συνεργασία με το defencepoint