Οι χαμένοι του πολέμου στον Κόλπο
18/06/2026
Το λάθος θα είναι να συνοψίσουμε το θέμα της ιρανο-αμερικανικής σύγκρουσης ως «ήττα Τραμπ», δηλαδή στην εντυπωσιακή – αλλά επιφανειακή και λειψή – κατάληξη ενός πολυδιάστατου θέματος. Ήττες έχουν αρκετές οι ΗΠΑ, αρχίζοντας από το μακρινό Βιετνάμ ως το Αφγανιστάν, τελευταίο στη σειρά. Αλλά παραμένουν ακόμα Μεγάλη Δύναμη, όπως για να χαθεί το κλεινόν Άστυ χρειάστηκε χρόνος και μεγάλες καταστροφές…
Αυτό που ξεχωρίζει την “υπόθεση Ιράν” και την τοποθετεί ως κορυφαία είναι δυο στοιχεία: Πρώτον ότι παρά τις απεγνωσμένες, ωμές έως βάναυσες προσπάθειες, ο Σιωνισμός και με τη μορφή του ισραηλινού κράτους και με την μορφή της Διεθνούς Ισχυρής Οργάνωσης πάει για σημαντική ήττα, απροσμέτρητου μεγέθους αυτή τη στιγμή.
Και δεύτερον (αλλά πρώτο σε σημασία) είναι η προοπτική εγκατάστασης μιας ασιατικής Δύναμης, της Κίνας, στη Μέση Ανατολή, μια περιοχή όπου για χιλιάδες χρόνια ήταν αποκλειστικός χώρος παρουσίας, δράσης και κυριαρχίας της Ευρώπης, συν τις ΗΠΑ εσχάτως, κοντολογίς ήταν αποκλειστικότητα της Δύσης. Αλλά όχι πιά και οι συνέπειες θα φανούν σύντομα. Πολύ περισσότερο αν συνυπολογιστεί η Ρωσία ως συμπαίκτης του Πεκίνου. Μόνη της η Ρωσία δεν κατάφερε, από την εποχή του Νάσερ, να στεριώσει. Αλλά μαζί με τους Κινέζους θα είναι αλλιώς.
Οι μεγάλοι χαμένοι
Συνοψίζοντας και απλουστεύοντας, χωρίς να αλλάζουμε την ουσία, οι Ευρωπαίοι και το Ισραήλ, ως Κράτος και ως Διεθνής Σιωνισμός, ηττώνται και μένουν εκτός περιοχής, ως δυνάμεις ισχύος, ενώ ίσως οι ΗΠΑ, παρά την σαφή ήττα τους, διατηρήσουν ψήγματα επιρροής – επειδή και η Ρωσία και η Κίνα, κρίσιμοι και απαραίτητοι υποστηρικτές του Ιράν, θέλουν ακόμα ισορροπημένες σχέσεις με τους Αμερικάνους.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ρώσοι έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους στην Ουκρανία, υπενθυμίζοντας την παρουσία τους ως παίκτη σε όλα τα επίμαχα μέτωπα. Αφήνοντας στους ειδικούς τις διακυμάνσεις στο διπλωματικό μέτωπο των διαπραγματεύσεων, μπορούμε να κρατήσουμε την “Μεγάλη Εικόνα” με τις ΗΠΑ να καταγράφουν, όπως ήδη είπαμε, την πιο σημαντική ήττα τους. Ταυτόχρονα το Πεκίνο κερδίζει έδαφος στην περιοχή, απέναντι στον πιο επίμαχο μελλοντικό αντίπαλο, την Ινδία.
Είναι θλιβερό και ταυτόχρονα περιττό να αφιερωθούν έστω λίγες γραμμές στην σημερινή Ελλάδα σε ένα παιχνίδι που ούτε αγγίζει ούτε καταλαβαίνει ως χώρα με μεγάλη ναυτική, εμπορική, παρουσία. Οι Έλληνες εφοπλιστές βλέπουν, ως όριο των φιλοδοξιών τους, το ποδόσφαιρο, τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη και κάτι άλλους περιφερόμενους. Καλά κρασιά…





