Το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας αποκαλύπτουν οι δηλώσεις Ερντογάν

Επιβεβαίωσε ο Ερντογάν αυτό που υποστηρίζεται συχνά από πολλούς, ότι δεν μπορεί κανείς να εμπιστεύεται την επίσημο Τουρκία. Όπου αυτή επικράτησε τον περασμένο αιώνα, προέβη σε γενοκτονίες (Αρμενίων, Ποντίων, Αράβων στο Αλέπο (Αλεξανδρέττα), καταστροφές και διώξεις (Κυδωνιές και Σμύρνη), βίαιες ανταλλαγές πληθυσμών (1,5 εκατομ. Ελλήνων της Μικράς Ασίας έναντι 450.000 μουσουλμάνων της Κρήτης και Μακεδονίας) και αλλοιώσεις γηγενών πληθυσμών με εποίκους εξ Ανατολίας (Ίμβρος και Τένεδος κατά τον Μεσοπόλεμο και Κύπρος μεταπολεμικώς).

Κανένα άλλο έθνος δεν διέπραξε τόσα ανοσιουργήματα διαχρονικά στον 20ον αιώνα. Όταν ρώτησαν τον Αδόλφο Χίτλερ, το 1943, κατά την εκπόνηση της “οριστικής λύσεως” (εξοντώσεως) των Ευρωπαίων Ιουδαίων, στην λίμνη Βανζέε, απήντησε: «Θυμάται κανείς τους Αρμενίους;». Τους εξόντωσε ο “νεότουρκος” Ταλάτ πασάς (1910-14) και ο Μουσταφά Κεμάλ (ονομασθείς αργότερα, πατήρ των Τούρκων ή “Ατατούρκ”).

Το κίνητρο δεν είναι πάντα ο τυφλός εθνικισμός που ελαύνεται από σύμπλεγμα… ανωτερότητος (εμφανές στην ρητορική του Ερντογάν), αλλά η διαρπαγή της ιδιοκτησίας και των κινητών αγαθών των κατακτημένων υπό των εισβολέων. Η ζηλοφθονία έχει αναχθεί σε πολιτική αρετή του Τουρκικού στρατού στην Κύπρο, Συρία και Μπακού κα. Η βαθύτερη αιτία είναι οι “δημοκρατικές” δήθεν, τουρκικές ελίτ, που διοικούν και εξερεθίζουν τον χύδην λαόν, με συνθήματα ότι για τα προβλήματά του πταίουν πάντοτε οι ξένοι (Ευρωπαίοι διομολογείς, Έλληνες δραγουμάνοι, Αρμένιοι έμποροι, Εβραίοι Τραπεζίτες).

Ουδέποτε οι ίδιοι. Το πρόβλημα εκπολιτισμού των Τούρκων είναι υπαρκτό, όσο κι αν αποκρύπτεται με διάφορα μέσα, κυρίως χρηματικά. Η μόνη ελπίδα εκπολιτισμού της Τουρκίας είναι η απόκτηση αληθούς δημοκρατικού συστήματος επί τρεις γενιές τουλάχιστον και η αυστηρή εφαρμογή προγράμματος εκδημοκρατισμού της χώρας (αποφυγής Μεσσιών, λαϊκής οικ. αναπτύξεως-χαμηλού πληθωρισμού, δυτικής παιδείας, σεβασμού των γυναικών κλπ.).