Τα θαλάσσια πάρκα διέλυσαν τις αυταπάτες για τα “ήρεμα νερά”

Προβλέπουν, μάλιστα, ότι πιθανότατα η ένταση μεταξύ των δύο χωρών θα αυξηθεί κατακόρυφα! Ύστερα από την αμήχανη αυτή πρόβλεψή τους ότι τα “ήρεμα νερά” του Αιγαίου θα ταραχθούν, προβαίνουν στην (ορθή, μα άνευ πρακτικής αξίας) τεκμηρίωση του παράνομου επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου χαρακτήρα της τουρκικής αυτής ενέργειας. Εκφράζουν δε τον φόβο ότι η Τουρκία, μετά και από την επικείμενη ψήφιση του εσωτερικού νόμου περί “Γαλάζιας Πατρίδας”, θα επιχειρήσει να επιβάλει στην Ελλάδα τα νέα αυτά τετελεσμένα επί του πεδίου.

Εύλογα, στον κάθε ευαισθητοποιημένο Έλληνα, ο οποίος πέρα και μακριά από κάθε κομματική προκατάληψη παρακολουθεί με νηφαλιότητα και κριτικό πνεύμα την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων κατά τα τελευταία επτά τουλάχιστον έτη, γεννώνται ορισμένα ερωτήματα:

• Είναι δυνατόν έμπειροι Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες να πίστευαν πραγματικά ότι συνιστούσε ορθή πολιτική απόφαση για την Ελλάδα το να προσέλθει σε έναν διμερή διάλογο με την Τουρκία, πέρα και έξω από το προστατευτικό πλέγμα της ΕΕ, επί τη βάσει ενός πλαισίου που η ίδια η Τουρκία μας επέβαλε;

Διαλόγου όχι για την επίλυση της μοναδικής πραγματικά υφιστάμενης διαφοράς την οποία διαχρονικά αναγνωρίζει η Αθήνα (οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ), αλλά και για τη “διευθέτηση” των απείρων (και διαρκώς διευρυνόμενων) παράνομων και παράλογων τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδος.

• Είναι δυνατόν έμπειροι Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες να πίστευαν ότι η “Διακήρυξη των Αθηνών” ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος και ότι αίφνης η φύσει αναθεωρητική Τουρκία είχε αποφασίσει να μεταλλάξει το πολιτικό DNA της και να επιδιώξει την ειλικρινή συνεννόηση και την αρμονική συνύπαρξή με την Ελλάδα, επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών;
• Είναι δυνατόν έμπειροι Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες να πιστεύουν ότι η διακατεχόμενη από αναθεωρητική μανία Τουρκία θα εγκαταλείψει το τόσο προσεκτικά και επί πολλά έτη μελετημένο και οργανωμένο σχέδιο της “Γαλάζιας Πατρίδας” και θα παραιτηθεί καλή τη πίστη από τη χίμαιρα του “Αιώνα της Τουρκίας”, αφετηρία του οποίου συνιστά η διχοτόμηση και η αρπαγή του μισού (;) Αιγαίου;
• Είναι δυνατόν έμπειροι Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες να πιστεύουν ότι, εάν η Τουρκία αισθανθεί πως έχει προετοιμάσει κατάλληλα το κλίμα και πως μπορεί εκ του ασφαλούς να προχωρήσει στην εκτέλεση των σχεδίων της, δεν θα το πράξει;

Θα το πράξει και μάλιστα με μηδενικό σχεδόν κίνδυνο, λόγω του υποκείμενου φοβικού συνδρόμου της πολιτικής ελίτ των Αθηνών που παροξύνθηκε από την Κρίση των Ιμίων και εξής. Δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει, εφόσον δεν της έχει καταστεί ξεκάθαρο ότι θα πληρώσει βαρύτατο τίμημα επί του πεδίου.

Δεν είναι το ίδιο το τουρκικό κράτος, αυτό το οποίο οργανώνει συστηματικές παραβιάσεις των χωρικών μας υδάτων και της νομοθεσίας περί αλιείας της ΕΕ, στέλνοντας τουρκικά αλιευτικά σκάφη να αλιεύουν ξυστά από τις ακτές των νησιών μας και να καταστρέφουν το οικοσύστημα του Αιγαίου με την ανεξέλεγκτη υπεραλίευση, προκειμένου (και με αυτόν τον τρόπο) να πείσει την πολιτική ελίτ των Αθηνών ότι η μόνη εφικτή λύση για την Ελλάδα είναι η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου;

Και άλλες αυταπάτες με την Τουρκία…

Είναι δυνατόν έμπειροι Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες να πιστεύουν ότι, αφού πρώτα επιλέξαμε να προσέλθουμε σε διμερή διάλογο με την Τουρκία έξω και πέρα από το πλέγμα προστασίας της ΕΕ –και αφού αναγγείλαμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Οικουμένης ότι ο διάλογος αυτός διεξάγεται “σε καλό κλίμα”, το οποίο κλείδωσε με τη “Διακήρυξη των Αθηνών”– εν συνεχεία θα μπορέσουμε να επανεμπλέξουμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας στον διάλογο αυτόν προς ενίσχυση των δικαίων μας; Με την προηγούμενη στάση μας, άλλωστε, τους διευκολύναμε στον μέγιστο βαθμό να συνάψουν σημαντικότατες οικονομικές και αμυντικές συνεργασίες με την Τουρκία προς όφελος αποκλειστικά των δικών τους συμφερόντων.

Είναι δυνατόν έμπειροι Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες να πιστεύουν ότι το παρόν (αλλά και κάθε μελλοντικό) πολιτικό-στρατιωτικό κατεστημένο της Άγκυρας θα εγκαταλείψει τον (νομικώς ανέφικτο) στόχο της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης; Αυτή σαφέστατα ορίζει ότι οτιδήποτε ευρίσκεται πέραν των τριών ναυτικών μιλίων από τις τουρκικές ακτές και δεν κατονομάζεται ρητώς (όπως η Ίμβρος, η Τένεδος και οι Λαγούσες / Μαυρυές που κατονομάζονται ρητώς στο άρθρο 12 της Συνθήκης) παραχωρείται τελεσίδικα στην Ελλάδα.

Είναι δυνατόν έμπειροι Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες, ύστερα από την κρίση του Oruç Reis το Καλοκαίρι του 2020 και μετά τα προσβλητικά για τη χώρα μας γεγονότα της Κάσου τον Ιούλιο και τον Νοέμβριο του 2024, να πιστεύουν ότι το παρόν (αλλά και κάθε μελλοντικό) πολιτικό-στρατιωτικό κατεστημένο της Άγκυρας θα εγκαταλείψει οικεία βουλήσει τον (νομικώς παράλογο και ανέφικτο) στόχο της διχοτόμησης του Αιγαίου και της υφαρπαγής της ΑΟΖ του Καστελλορίζου εν ονόματι της καλής γειτονίας;

Τί πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Ουδείς εν Αθήναις πλέον νομιμοποιείται να “κοιμάται τον ύπνο του δικαίου” και να βλέπει “όνειρα θερινής νυκτός”, και ουδείς νομιμοποιείται (τουλάχιστον από ηθικής απόψεως) να μην αναγνωρίζει ότι όλη αυτή η ιστορία του “ελληνοτουρκικού διαλόγου σε καλό κλίμα” ήταν μία κακή επιλογή, η οποία εξέθρεψε την τουρκική προκλητικότητα και εξυπηρέτησε πολύ αποτελεσματικά τους αναθεωρητικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας.

Η άμεση επιστροφή στην προηγούμενη –κατά κοινή ομολογία επιτυχημένη– πολιτική της ανάδειξης και της καταγγελίας εκ μέρους της χώρας μας του στρατιωτικοποιημένου τουρκικού αναθεωρητισμού σε όλους του Διεθνείς Οργανισμούς καθίσταται επιβεβλημένη. Κι αυτό, για να μην καταστούμε φαιδροί στους Ευρωπαίους εταίρους και στους νατοϊκούς συμμάχους μας στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα σε πολιτικό-διπλωματικό επίπεδο, όταν θα αναγκαστούμε να ομολογήσουμε ότι κάτω από τα “ήρεμα νερά” του Αιγαίου βρισκόταν εν εξελίξει ένα φονικό τσουνάμι, το οποίο αντιληφθήκαμε μόνο τη στιγμή που μας χτύπησε…

Υ.Γ.: Η σοβαρή ένταση με την Τουρκία, την οποία σήμερα προβλέπουν ακόμα και οι έως χθες υπέρμαχοι του “ελληνοτουρκικού διαλόγου σε καλό κλίμα” και της “Διακήρυξης των Αθηνών”, αναμφίβολα θα επηρεάσει τη στάση και τις αποφάσεις των πολιτών στις επικείμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν. Ουδείς μάλιστα μπορεί να είναι βέβαιος για το μήνυμα, το οποίο θα επιλέξει να στείλει ο Ελληνικός Λαός, τόσο σε αυτούς που έχουν έως σήμερα την ευθύνη για την προάσπιση του εθνικού μας συμφέροντος όσο και σε εκείνους που διεκδικούν το δικαίωμα να χαράξουν την εξωτερική πολιτική της χώρας μας για τα επόμενα τέσσερα έτη.

Οι καιροί έχουν αλλάξει και τώρα το εκλογικό αποτέλεσμα θα καθορίσουν όχι οι “αμνοί και τα ερίφια” των κομματικών στρατών ούτε οι “συναλλασσόμενοι” για το στενά ατομικό τους συμφέρον ψηφοφόροι. Θα το καθορίσουν οι αναρίθμητοι υπεύθυνοι πολίτες, οι οποίοι έχουν πάρει το μάθημα της Ιστορίας και φρονούν ότι ενώπιον της κάλπης προέχει το συμφέρον της Πατρίδας. Όσοι δια των πράξεων ή/και των παραλείψεών τους ευθύνονται για την κακή πορεία των υποθέσεων της χώρας οφείλουν να κάνουν έντιμα την αυτοκριτική τους και να αναγνωρίσουν τις ευθύνες τους ευθαρσώς χωρίς μικροψυχία και παιδαριώδεις δικαιολογίες.

Ομοίως, όσοι θεωρούν ότι διαθέτουν καλύτερες προτάσεις από εκείνους, οφείλουν να τις καταθέσουν με απόλυτη σαφήνεια, χωρίς πέπλα μυστηρίου, χωρίς δημιουργικές ασάφειες και χωρίς μεταφυσικές essences… Οι Έλληνες πολίτες σήμερα δεν αναζητούν πολιτικούς, οι οποίοι ψάχνουν εναγωνίως κάποιο παράθυρο για την προσωπική πολιτική τους επιβίωση, αλλά πολιτικούς που θα δημιουργήσουν τις συνθήκες για την ασφαλή πορεία του Ελληνισμού σε ένα καλύτερο μέλλον.