ΕΘΝΙΚΑ

Τέσσερα βήματα για να γίνει αξιόπιστη η ελληνική αποτροπή

Τέσσερα βήματα για να γίνει αξιόπιστη η ελληνική αποτροπή, Γιώργος Παπασίμος
Ακολουθήστε το SLpress.gr στο Google News και μείνετε ενημερωμένοι

Μετά την νεο-οθωμανική καταιγίδα σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, που ξεκίνησε το 2018 και τις δηλώσεις Ερντογάν στην Αθήνα περί αλλαγής της συνθήκης της Λωζάνης και η οποία γιγαντώθηκε το 2020 με την απόπειρα υβριδικής εισβολής μεταναστών στον Έβρο και την προκλητική και συστηματική παραβίαση της ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου από το Uruc Reic και το Barbarosa, έχει επέλθει το τελευταίο διάστημα σχετική νηνεμία επί του πεδίου.

Η βασική αιτία, οι δύσκολες σχέσεις της Άγκυρας με τις ΗΠΑ, και η κρίση στην τουρκική οικονομία λόγω της έντονης διολίσθησης του τουρκικού νομίσματος και της έλλειψης συναλλαγματικών αποθεμάτων. Φροντίζουν όμως οι “Βασιλείς του Στέμματος” του Ερντογάν (Ακάρ, Τσαβούσογλου) καθημερινά να εκτοξεύουν απειλές κατά της χώρας μας, με τις πιο πρόσφατες του μεν Ακάρ να δηλώνει «θα φτάσουμε στο Καστελόριζο κολυμπώντας» και του Τσαβούσογλου ότι η μη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου σημαίνει και ακύρωση της κυριότητας τους από την Ελλάδα!

Αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων, ότι σε αυτή την κρίσιμη και ρευστή συγκυρία οι δύο οντότητες του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή, Ελλάδα και Κύπρος, αποτελούν τον μεγάλο αντίπαλο της τουρκικής μεγαλομανίας και της λειτουργίας της ως περιφερειακής υπερδύναμης, που επιδιώκει να συνομιλεί με ίσους όρους με τους ηγέτες των μεγάλων πόλων του πλανήτη και να επεμβαίνει παντού (από τον Καύκασο ως τη Βόρεια Αφρική).

Έλλειψη εθνικής στρατηγικής

Παρά τις δραματικές υποχωρήσεις της Ελλάδος σε όλα τα επίπεδα, κατά την περίοδο του μνημονιακού οδοστρωτήρα, την κατάρρευση της αμυντικής βιομηχανίας και τον ελλιπέστατο, για μια δεκαπενταετία σχεδόν, εξοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων η Ελλάδα παραμένει ισχυρός αντίπαλος του στρατιωτικου-πολιτικού τουρκικού καθεστώτος.

Αυτή η αλήθεια όμως δεν είναι κατανοητή από τις ελληνικές ελίτ που κυριαρχούνται από το φοβικό σύνδρομο έναντι της Άγκυρας και ασκούνται στο κατευνασμό βολευόμενοι σε ψευδαισθήσεις του τύπου ότι η ΕΕ και οι δυτικοί σύμμαχοι μας (ΗΠΑ) θα μας υπερασπιστούν έναντι της τουρκικής απειλής για τα δίκαια μας με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Πρόσφατο παράδειγμα περί αυτού αποτελεί το άρθρο Παναγιώτη Ιωακειμίδη, συμβούλου του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο οποίος ομιλεί για ανάγκη σύμπραξης της Ελλάδος με την Τουρκία, ως τη λύση έναντι του τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού!

Στο σημείο αυτό εδράζεται ο μεγάλος κίνδυνος για τον Ελληνισμό προκειμένου να αποφύγει τη μετατροπή του σε χειραγωγούμενο δορυφόρο της Άγκυρας. Γι’ αυτό απαιτείται άμεσα η συγκρότηση συνεκτικής εθνικής στρατηγικής μακράς πνοής για την επιβίωση του Ελληνισμού τις επόμενες δεκαετίες. Είναι αλήθεια ότι από το 2020 λόγω της ωμής προκλητικής τουρκικής επιθετικότητας υπήρξε ενστικτωδώς κινητικότητα στην εξωτερική πολιτική, καθώς και κάλυψη μέρους των ελλειμμάτων στον εξοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων με αποκορύφωμα την εξ αντανακλάσεως θετική αμυντική συνεργασία με τη Γαλλία, λόγω της προηγηθείσας συμφωνίας AUKUS.

  Τουρκική εισβολή σε ελληνικό νησί με θεατή τον Ακάρ!

Πλην όμως αυτές οι θετικές ψηφίδες δεν επαρκούν και δεν καλύπτουν τον αναγκαίο και επιθυμητό στόχο που είναι μια ισχυρή εθνική στρατηγική μακροπρόθεσμης αποτροπής του τουρκικού κινδύνου για την Ελλάδα και την Κύπρο, 200 χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου για την ανεξαρτησία της Ελλάδος από τον οθωμανικό ζυγό.

Νέο-οθωμανική καταιγίδα

Και αυτό γιατί έχει καταδειχθεί πλέον με καθαρό τρόπο ότι η τουρκική απειλή είναι δομική και όχι ευκαιριακή, οφειλόμενη στο προσωποπαγές ισλαμο-εθνικιστικό καθεστώς Ερντογάν. Ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας διαχρονικά είναι ο διαμοιρασμός του Αιγαίου, μέσω της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών αυτού και η υφαρπαγή τεράστιων θαλάσσιων εκτάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο που ανήκουν με βάση το Διεθνές Δίκαιο στην Ελλάδα και την Κύπρο, έχοντας σημαντικές ποσότητες υδρογοναθράκων μέσω του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου και του τουρκο-κυπριακου ψευδοκράτους στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου.

Απέναντι σε αυτόν τον πρόδηλο και διαρκή τουρκικό κίνδυνο, ανεξαρτήτως αν επιβιώσει το καθεστώς Ερντογάν ή το διαδεχθεί το νέο-κεμαλικό καθεστώς δεδομένου και του χαϊδέματος της Τουρκίας από την ΕΕ (πλην Γαλλίας), αλλά και εν τέλει και των ΗΠΑ, που δεν θέλουν να ξεφύγει το τουρκικό “οικόπεδο” από την επιρροή τους, η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν από κοινού να συγκροτήσουν άμεσα μια ισχυρή εθνική στρατηγική για την επιβίωση του Ελληνισμού, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει τους εξής άξονες:

Πρώτον, την ενεργή και πολύπλευρη εξωτερική πολιτική προκειμένου να αξιοποιηθούν τα εσωτερικά προβλήματα και οι αντιφάσεις της γείτονος χώρας, σε συνδυασμό με τις οξύτατες γεωπολιτικές συγκρούσεις των μεγάλων πλανητικών πόλων στην ευρύτερη περιοχή της Λεκάνης της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας έτσι το σημαντικό γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας μας.

Αυτό απαιτεί την καλλιέργεια ιδιαίτερων συμφωνιών με όλους τους σημαντικούς παγκόσμιους πόλους (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα). Απαιτεί ακόμα την σκλήρυνση της ελληνικής θέσεως εντός της ΕΕ για εφαρμογή λήψεως κυρώσεων έναντι των τουρκικών παραβιάσεων, καθώς και την πίεση για την απαγόρευση πώλησης οπλικών συστημάτων από τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία)

Παράλληλα με τα παραπάνω η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια σε όλες τις ελληνικές θάλασσες και να καλέσει την Τουρκία για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, που αποτελεί τη μοναδική διαφορά μεταξύ των δύο χωρών, προαναγγέλλοντας και τη δική της κόκκινη γραμμή απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και πειρατεία.

Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων

Δεύτερον, την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων σε ανθρώπινο υλικό και όπλα, αφού κατά την προηγούμενη δεκαετία του μνημονιακού οδοστρωτήρα υπήρξε πλήρης εγκατάλειψη. Η ουσιαστική στρατιωτική ενίσχυση θα πρέπει να γίνει με “έξυπνα όπλα” χαμηλού κόστους, αξιοποιώντας την δομή του έξω από τον προκαθορισμένο προσανατολισμό της βορειοανατολικής συμμαχίας, που έχει μετατρέψει τον ελληνικό στρατό σε εργαλείο του νατοϊκού σχεδιασμού.

  Πρωτοβουλίες για αναγνώριση του ψευδοκράτους από την Τουρκία

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει την αρχιπελαγική δομή του Αιγαίου με την ενίσχυση των ελληνικών νησιών με σύγχρονα πυραυλικά συστήματα αντιπρόσβασης έτσι ώστε να μετατραπεί το Αιγαίο σε μια μεγάλη αποτρεπτική “ομπρέλα” απέναντι στους διακηρυγμένους στόχους των μιλιταριστών της Άγκυρας. Αυτό ακριβώς επιδιώκει να υπονομεύσει η Τουρκία θέτοντας ως πρώτο στόχο της την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών.

Τρίτον, την άμεση υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος-Κύπρου, που ξεκίνησε στη δεκαετία του ’80 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια μετά την ακύρωση της εγκατάστασης των S-300 στη Κύπρο, κάτι που δίνει την αίσθηση στη Τουρκία ότι μπορεί να δρα όπως νομίζει στη Μεγαλόνησο. Η αμυντική προστασία της Κύπρου, αλλά και οι δυνατότητες αποκατάστασης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλο το νησί, πρέπει να αποτελέσει κυρίαρχο στοιχείο της συνολικής ελληνικής αποτρεπτικής στρατιωτικής ισχύος της στην ευρύτερη περιοχή.

Τέταρτον, την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, με χτύπημα του έντονου παρασιτισμού της οικονομικής ολιγαρχίας. Η χώρα δε μπορεί να συνεχίζει αμέριμνα την πορεία της χωρίς παραγωγική βάση και με κυρίαρχο στοιχείο τον παρασιτικό καταναλωτισμό και τη σταθερή γιγάντωση του “αδηφάγου” πελατειακού κράτους. Χωρίς ριζική αλλαγή – ανατροπή αυτού του χρεοκοπημένου νεοελληνικού οικονομικού-πολιτικού “παρασιτισμού”, οι κίνδυνοι που την περιμένουν είναι πολύ μεγάλοι.

Ενίσχυση του φρονήματος

Βασικός πυρήνας της παραγωγικής ανασυγκρότησης αποτελεί η αναγκαία αναγέννηση της αμυντικής βιομηχανίας, η οποία δυστυχώς με εγκληματικές ευθύνες του πολιτικού συστήματος έχει απαξιωθεί. Είναι οδυνηρή η διαπίστωση ότι ενώ ξοδεύτηκαν τερατώδη σε σχέση με τα μεγέθη της ποσά κατά τη περίοδο των “παχιών αγελάδων”, η Ελλάδα δε μπόρεσε να δημιουργήσει εκείνο το ισχυρό στρατιωτικό εργαλείο που θα απέτρεπε κάθε προσπάθεια προσβολής των νόμιμων δικαιωμάτων της στον άξονα Θράκης-Αιγαίου-Κύπρου-Ανατολικής Μεσογείου.

Σήμερα όμως χωρίς καμία καθυστέρηση απαιτείται η μεθοδική ενίσχυσή της σε όλους τους τομείς με ιδιαίτερη φροντίδα στην χρησιμοποίηση της τεχνολογίας για την κατασκευή έξυπνων οπλικών συστημάτων και συστημάτων αντί-drone. Κρίσιμος παράγοντας μιας τέτοιας εθνικής στρατηγικής αποτελεί η ενίσχυση του πατριωτισμού και του φρονήματος του λαού, που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από την κυριαρχία εθνομηδενιστικών αντιλήψεων που διατρέχουν κάθετα το σημερινό πολιτικό προσωπικό εξουσίας και συνολικά το “σύστημα παρακμής”, που επιχειρεί την επιβολή ενός ιδιότυπου “νεοραγιαδισμού”.

Η συνέχιση της υποχωρητικής και κατευναστικής πολιτικής έναντι του τουρκικού επεκτατισμού και τυχόν αβελτηρία για την υλοποίηση μια νέας εθνικής στρατηγικής στην πράξη, με ελάχιστους όρους τους προαναφερόμενους, δε θα αποτελεί απλώς μια ακόμα λανθασμένη πολιτική του παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος, αλλά θα εμπεριέχει και τα στοιχεία μιας ιστορικά μειοδοτικής πολιτικής, που μπορεί να επιφέρει σοβαρά πλήγματα και νέους εθνικούς ακρωτηριασμούς στον Ελληνισμό.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.
Ακολουθήστε το SLpress.gr στο Google News και μείνετε ενημερωμένοι