Αβάσιμοι ενθουσιασμοί στην ΕΕ για το αποτέλεσμα στην Ουγγαρία

Οι ελπίδες των οπαδών της κυρίας Ούρσουλα φον ντερ Λαιεν συνοψίζονται στην ενθουσιώδη, αλλά χωρίς σαφές περιεχόμενο, αναφώνησή της, στο άκουσμα του αποτελέσματος των εκλογών, ότι : «Η Ουγγαρία επέλεξε την Ευρώπη». Αλλά, σε τι παραπέμπει αυτή η δήλωση; Καταρχήν, η ελπίδα της κυρίας Ούρσουλα φον ντερ Λαιεν, καθώς και όσων την ακολουθούν, είναι η τυφλή εμπιστοσύνη στις εμπνεύσεις της, έστω και αν αυτές έχουν πολλαπλώς αποδειχθεί καταστρεπτικές.

Όπως, ανάμεσα και σε άλλες, η διακοπή εξασφάλισης φθηνής ενέργειας από τη Ρωσία για την Ευρώπη, που τη γονάτισε οικονομικά, καθώς, δυστυχώς επικράτησε το ρητό “αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες”. Ή, όπως η χωρίς όριο αποστράγγιση της Ευρώπης από κάθε ελπίδα ανάκαμψης, εξαιτίας της υπέρογκης χρηματοδότησης ενός πολέμου, στον οποίον τελευταίως προστίθεται και το δρακόντειο δάνειο των 90 δισ. ευρώ υπέρ της Ουκρανίας. Ευχερής η πρόβλεψη ότι, το μοναδικό αποτέλεσμά του θα είναι η συνέχιση συσσώρευσης νεκρών και καταστροφών, και από τις δύο πλευρές. Ή, ακόμη, η υιοθέτηση μεγαλεπήβολου σχεδίου στρατικοποίησης της ΕΕ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα ρωσικά φουσάτα, που υποτίθεται ότι σχεδιάζουν να την καταλάβουν.

Ο νέος Ούγγρος ηγέτης δεν άνοιξε τα χαρτιά του, σε ό,τι αφορά το εύρος της υπακοής του στις επιταγές της ΕΕ, πιθανότατα επειδή το θεώρησε ως κατεξοχήν επικίνδυνο κεφάλαιο, στο διάστημα της προεκλογικής περιόδου. Οι προβλέψεις σχετικά με τον νέο ηγέτη της Ουγγαρίας είναι ότι θα αντιτίθεται λιγότερο στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού ιερατείου, αν μη τι άλλο, για να αποδεσμευτούν τα ποσά, που έχουν κατακρατηθεί, υπέρ της Ουγγαρίας.

Επιπλέον, όπως προκύπτει και από σχετική δήλωση του κ. Mάγιαρ, δεν προβλέπεται ότι θα αντιταχθεί στην υιοθέτηση του ευρωπαϊκού βέτο, αφήνοντας έτσι να μάχεται υπέρ αυτού μόνη η Σλοβακία. Η κατάργηση του βέτο, όπως είχα την ευκαιρία να υποστηρίξω σε προηγούμενα άρθρα μου, είναι επικίνδυνη για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα καταργεί και το τελευταίο δημοκρατικό οχυρό στην ΕΕ.

Η εμμονή με τον Όρμπαν και οι μάταιες προσδοκίες

Οι ιδεοληψίες, ωστόσο, των εχθρών του Ορμπάν, ότι δήθεν ο κ. Mάγιαρ είναι πιο δημοκράτης από τον Ορμπάν, λιγότερο ρωσόφιλος, πιο φιλικός προς τους λαθρομετανάστες, πιο ανεκτικός στην αναγνώριση της ύπαρξης πολυάριθμων φύλων, φαίνεται να ανήκουν στο χώρο της φαντασίας. Και τούτο, διότι ο κ. Mάγιαρ ξεκίνησε από το πολιτικό κόμμα του Ορμπάν, όπου παρέμεινε ως το 2024, ενώ ο λόγος αποχώρησής του δεν φαίνεται να αφορά ιδεολογικές διαφορές, αλλά ένα πολύκροτο διαζύγιο με τη Συζύγο του.

Συνεπώς, η κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, όσο και οι πιστοί οπαδοί της θα είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν ότι οι κοσμοϊστορικές μεταβολές, που ονειρεύονται στις σχέσεις ΕΕ και νέου Ούγγρου ηγέτη, δεν είναι καθ’οδόν. Και ότι, αντιθέτως, οι όποιες μεταβολές, σε σύγκριση με το καθεστώς Ορμπάν, θα είναι περιορισμένες και θα αναφέρονται κυρίως στην υποχώρηση της προσπάθειας επιβολής της Ουγγαρίας, ως κυρίαρχο κράτος, στα πλαίσια μιας μεταλλαγμένης ΕΕ, που δυστυχώς αθέτησε στην πορεία, τις αρχικές της υποσχέσεις. Αυτές, που ανάμεσα και σε άλλες, εμφάνιζαν μια ένωση κυρίαρχων και ίσων κρατών, που θα επεδίωκαν μαζί την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία.

Η νέα Ουγγαρία στο διεθνές περιβάλλον

Στο πεδίο αυτό οι απαντήσεις γίνονται δύσκολες, κυρίως επειδή η ΕΕ δεν έχει ξεκαθαρίσει τις σχετικές επιλογές της, ώστε να τις επιβάλλει και στα μέλη της. Ο Ορμπάν, όπως είναι γνωστό, ακολουθούσε λύσεις συμφέρουσες για τη χώρα του, έστω και αν δεν ήταν αυτές αρεστές στους επικεφαλής της ΕΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, εδώ είναι η συνέχιση της εξασφάλισης φθηνής ενέργειας, από τη Ρωσία, σε πείσμα του πολέμου στην Ουκρανία. Το πιθανότερο είναι ότι και ο Mάγιαρ θα εξακολουθήσει την ίδια τακτική, και ελπίζεται ότι θα συναντήσει λιγότερες αντιδράσεις από την ΕΕ, εξαιτίας και της προϊούσας ανοχής που επιδεικνύει και η ίδια απέναντι στη Ρωσία.

Συγκεκριμένα, η ΕΕ συνειδητοποιεί αργά, αλλά σταθερά, ότι η Ρωσία είναι αποδεκτή από τον Tραμπ στα πλαίσια μιας νέας μορφής διακυβέρνησης της υφηλίου, που βασίζεται σε σύστημα πολυμορφικό, με ό,τι βέβαια αυτό συνεπάγεται, έχοντας επικεφαλής τον Τραμπ. Έτσι, και η ΕΕ κάνει δειλές μεν, σταθερές δε κινήσεις προσέγγισης και αποδοχής της Ρωσίας, ως υπαρκτής σημαντικής δύναμης, με την οποίαν οφείλει να συνυπάρξει, αλλά και να συνεργαστεί. Συνεπώς, και στο σημείο αυτό, δεν δικαιολογούνται προσμονές σημαντικών μεταβολών, σε σύγκριση με το καθεστώς Ορμπάν.

Η προσέγγιση του νέου Ούγγρου αρχηγού με τον Tράμπ, έδειχνε αρχικά ότι θα είναι δύσκολη, εξαιτίας των όσων συνέβησαν στην προεκλογική περίοδο, εναντίον του Ορμπάν. Η ανάμιξη του Σόρος, που λέγεται ότι εξαγόρασε τις ψήφους των Ρομά εναντίον του Ορμπάν, καθώς και η κατηγορία ότι δήθεν ο Ορμπάν ήταν “πράκτορας ξένης κυβέρνησης” εξόργισαν τον Tραμπ. Όπως επίσης και η ανοικτή υποστήριξη της ΕΕ υπέρ του Mάγιαρ, παρότι ήταν γνωστή η θερμή υποστήριξη του πλανητάρχη προς τον Ορμπάν. Ωστόσο, πρόσφατες σχετικές δηλώσεις του Τραμπ αφήνουν ελπίδες ότι θα αποδεχθεί, καταρχήν, τον διάδοχο του φίλου Ορμπάν, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες.

Να έρθω τώρα και στην, οπωσδήποτε, αίολη υπόθεση, που ωστόσο κυκλοφορεί ευρέως. ‘Ότι, δηλαδή, ό νέος ηγέτης της Ουγγαρίας θα είναι πιο δημοκρατικός από τον απερχόμενο. Και το πρόβλημα που αναφύεται και που εμφανίζεται δυσεπίλυτο είναι, ακριβώς, η ανάγκη προσδιορισμού του περιεχομένου της δημοκρατίας, δεδομένου ότι αυτή εφαρμόζεται σήμερα με διαφορετικά επίθετα, σύνθεση και βαθμό ελευθερίας, στις διάφορες περιοχές του πλανήτη.

Να συμφωνήσουμε, καταρχήν ότι, η φιλελεύθερη δημοκρατία αν υπήρχε ή όπου υπήρχε στο παρελθόν δεν μετρά πάνω από 8% στον πλανήτη μας (σύμφωνα με τελευταίες σχετικές μετρήσεις). Οι υπόλοιπες δημοκρατίες εμφανίζονται με διάφορα επίθετα, αλλά η επικρατούσα είναι αυτή της ανελεύθερης δημοκρατίας, που ήταν και το είδος εφαρμογής της επί Ορμπάν, στην Ουγγαρία. Που είναι, λίγο-πολύ και το είδος της δημοκρατίας που κερδίζει έδαφος στον πλανήτη. Να διερωτηθούμε, με την ευκαιρία, τη σχέση της δημοκρατίας με την ανελευθερία του Τύπου, που είναι η κατεξοχήν περίπτωση της χώρας μας, και όχι μόνο, το κατά πόσον αυτή συμβιβάζεται με την εξιδανικευμένη εικόνα της δημοκρατίας, που δήθεν θα εξασφαλιστεί στην Ουγγαρία, με τον Μάγιαρ, σε αντίθεση με τον Ορμπάν.

Και για να είμαστε ειλικρινείς. Αυτό, που ενοχλούσε στην ηγεμονία του Ορμπάν, και που τον χαρακτήριζε “κακό παιδί της ΕΕ”, δεν ήταν φυσικά το κατά πόσον περισσότερη ή λιγότερη δημοκρατία μαζί του απολάμβανε ο ουγγρικός λαός, αλλά το πόσο ατίθασος εμφανιζόταν στις επιταγές της ΕΕ, οσάκις τις θεωρούσε αντίθετες με το συμφέρον της πατρίδας του.

Επιπλέον, εύλογα τίθεται το ερώτημα, τού κατά πόσον είναι “δημοκρατική” η επίδοση ξένου κράτους, σε υπολογισμούς της “εφαρμοζόμενης δημοκρατίας”, σε άλλο κυρίαρχο κράτος, ενόσω ηθελημένα, προφανώς, αγνοεί, τα ποσοστά δημοκρατίας, που ισχύουν στη δική του χώρα. Ιδιαίτερα, και όταν οι σχετικές ανησυχίες, για την έκταση της εφαρμοζόμενης δημοκρατίας αναφέρονται σε ηγέτη που ψηφίζονταν με δημοκρατικές διαδικασίες (στις προηγούμενες εκλογές στην Ουγγαρία, επιτροπή της ΕΕ διαπίστωσε ότι τα πάντα διεξήχθησαν με άψογο τρόπο) επί 16 συναπτά έτη.

Οι επιπτώσεις της αλλαγής ηγέτη

Οι αναμονές σημαντικών μεταβολών, εξαιτίας της πτώσης του Ορμπάν, οφείλονται στις ίδιες εσφαλμένες ελπίδες μερίδας της Δύσης, με βάση τις οποίες και ο Πούτιν θα έπεφτε, επειδή ο ρωσικός λαός ήταν εναντίον του, λόγω έλλειψης δημοκρατίας. Η πραγματικότητα είναι, αντιθέτως, ότι ο ουγγρικός λαός είχε βαρεθεί να έχει τον ίδιο ηγέτη, επί 16 χρόνια, και συνεπώς ήθελε, και δικαιολογημένα, κάποια αλλαγή. Η επιθυμία για αλλαγή δεν αφορούσε, πιθανότατα, στην εξασφάλιση περισσότερης δημοκρατίας, αλλά λιγότερης φτώχειας, πραγματικής ανάπτυξης και καλύτερης κατανομής του εισοδήματος.

Το ερώτημα που τίθεται, βέβαια, είναι αν αυτά θα μπορέσουν να εξασφαλιστούν στην Ουγγαρία, χάρη στην αλλαγή ηγεσίας. Σε ό,τι αφορά παροχές της ΕΕ, που ο ουγγρικός λαός στερήθηκε, εξαιτίας του Ορμπάν, επειδή προσπαθούσε να επιβάλει στην ΕΕ περισσότερη εθνική κυριαρχία για την Ουγγαρία, αυτές πιθανότατα θα τις έχει, χάρη σε ηγέτη περισσότερο υπάκουο. Αλλά σε ό,τι αφορά περισσότερη ανάπτυξη, αυτή θα πρέπει να αποκλειστεί στην Ευρώπη, για τα επόμενα χρόνια. Και τούτο, διότι εκτός της πολύ δύσκολης κατάστασης, στην οποίαν ήδη βρίσκεται, θα πρέπει να προστεθεί και το δάνειο των 90 δισ. ευρώ, προς την Ουκρανία, αλλά και οι απαιτούμενες τεραστίων διαστάσεων δαπάνες για την άμυνα, που κυμαίνονται γύρω στο 3% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ.