Λίγα λόγια για τους Έλληνες που έφυγαν μέσα στο καλοκαίρι

Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: Κρίμα και λύπη. Μία βιβλιοθήκη χάθηκε! Μιλήσαμε μαζί πριν χρόνια στο Λονδίνο (το τραπέζι είχε τον αριθμό 1). Μαζί του ήταν και ο Κώστας Δουζίνας του Birkbeck College. Μέσα στο κτήριο που κάποτε ο Thomas de Quincey έγραψε το διάσημο Confessions of an English Opium-Eater” (1821) και ο Charles Dickens έμενε στο κτήριο δίπλα, που το πίσω μέρος τους ενωνόταν σε ένα κοινό FIRE EXIT. Χρόνια αργότερα πάλι τον είδα στην Αθήνα. Θυμάμαι ανέβαινε μια ανηφόρα στο Κολωνάκι και κρατούσε σφιχτά στο στήθος εφημερίδες. Διανοούμενος τού Εμείς, και κατά πολύ ανώτερος τού πατρός του. 

Στέλιος Ράμφος: Κρίμα και λύπη. Μία ανακατωμένη βιβλιοθήκη χάθηκε! Είχε πείσμα και αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζω. Σκέφτηκε “και μεταξύ” Θεού, κατήχησης και των Αγίων της Εκκλησίας. Παρακολούθησα κάποτε στο Ίδρυμα Θεοχαράκη μία διάλεξή του, ήταν για τον Πλάτωνα, αν θυμάμαι καλά. Ίσως κάποιος πει «ο διανοητής που θα ασχοληθεί με το ένθεον, έχει τελειώσει ως διανοητής», ίσως όμως και όχι. De mortuis aut bene nihil.

Στέφανος Μάνος

Κρίμα και λύπη. Μία βιβλιοθήκη χάθηκε! Η Δεξιά θα είχε φροντίσει την Ελλάδα περισσότερο αν υπήρχαν περισσότεροι πολιτικοί όπως ο Μάνος, ή όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος παλιότερα. Μπορεί ο Μάνος να είναι ένας από τους εισαγωγείς του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα, ήταν όμως από τους σοβαρότερους. Ένας πολιτικός που δεν θα άφηνε λεφτά να κλέβονται λόγω κακής διαχείρισης από τους “εκλεκτούς” και μετά να γίνονται ντουβάρια στη Μύκονο. 

Γιώργος Σταυριανός: Κρίμα και λύπη. Μία βιβλιοθήκη χάθηκε! Τον είχα γνωρίσει στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο στην Αθήνα, Οδός Φειδίου 18. Κρατήσαμε επικοινωνία, και γίναμε φίλοι. Όταν έφυγα για το εξωτερικό, μου έδωσε συστατική επιστολή. Κάπου υπάρχει ακόμη. Τον θεωρώ μέντορά μου. Τον είχα επισκεφτεί στο σπίτι του αρκετές φορές, ισόγειο στη Ρηγίλης 6, την ίδια πολυκατοικία που έμενε ο Μιλτιάδης Έβερτ και η Λίζα. Ήξεραν τον Γιώργο. Αργότερα μετακόμισε στην οδό Νίκης –στο μεταίχμιο μεταξύ Συντάγματος και Πλάκας– σε ένα ρετιρέ. Από το παράθυρο φαινόταν ο Παρθενώνας. Μακάρι η μουσική παρακαταθήκη τούτου του αδικημένου καλλιτέχνη να συνεχίσει να ακούγεται…

Νίκος Καλογερόπουλος: Κρίμα και λύπη. Μία ανακατωμένη βιβλιοθήκη χάθηκε! Δεν τον είδα ποτέ από κοντά, αλλά μου άφηνε πάντα μία καλή εντύπωση ότι ξέρει ουκ ολίγα περί της φύσεως του ανθρώπου. Είχα δει την ταινία “Λούφα και παραλλαγή” στην ΕΡΤ. Μία πέτρα από την αρχαία Ελλάδα που δεν έχασε ποτέ την αξία του ενστικτώδη αναρχισμού… Μία πέτρα με καρδιά που θα συνεχίσει να χτυπάει για αιώνες.

Αλέξης Σταμάτης: Κρίμα και λύπη. Μία ανακατωμένη βιβλιοθήκη χάθηκε! Σχετικά νέος άνθρωπος που έχει και ένα μικρό παιδί. Είχαμε μερικά μηνύματα ανταλλάξει πριν χρόνια, κάτω από κάποιο post που είχε κάνει. Είναι ο συγγραφέας που δεν θα έβαζε ποτέ ταμπέλες στους δρόμους, θα ήθελε να χάνεται ο διαβάτης, γιατί μόνο όταν χάνεται κανείς ανακαλύπτει τον εαυτό του. Μια ευγενική ψυχή σε ανηφόρα.

Και άλλες απώλειες το καλοκαίρι…

Σε μια εποχή δύσκολη για την Ελλάδα που στραβά αρμενίζει, λόγω πολιτικής κατευνασμού στα εθνικά ζητήματα, αλλά και ατιμωρησίας στο εσωτερικό· η χώρα χρειάζεται ανθρώπους με πνεύμα οξύ και αποφασιστικό. Ίσως, κάποια στιγμή επανέλθω σε αυτές τις απώλειες λόγου, τέχνης, και μουσικής, γιατί έχω πολλά ακόμη να πω. Και όπως η κοιλιά του Δούρειου Ίππου ήταν γεμάτη Έλληνες, έτσι και το καλοκαίρι του 2026 είναι γεμάτο νεκρές ψυχές που άφησε ο Μαύρος Καβαλάρης.

Και στη φετινή λίστα “βιβλιοθηκών που χάθηκαν” που δεν λέει να κλείσει, μόλις πριν λίγες ημέρες προστέθηκαν τρεις ακόμη: Του σεμνού τραγουδιστή Δημήτρη Κόκοτα, του Καβαλιώτη πεζογράφου Διαμαντή Αξιώτη, και του ζωγράφου Χρήστου Μαρκίδη που βρέθηκε νεκρός μέσα στο διαμέρισμά του στα Εξάρχεια. Λίγο νωρίτερα μέσα στο καλοκαίρι, προστέθηκαν στη λίστα η τραγουδίστρια Μαίρη Λίντα, η καθηγήτρια Ελένη Ζέτου, η ηθοποιός Μάρω Κοντού, ο δημοσιογράφος Νάσος Αθανασίου, ο πολιτικός Γεώργιος Σουφλιάς, ο πολιτικός Ιωάννης Βαρβιτσιώτης και ο συμπαθής “παρα-πολιτικός” Βασίλης Λεβέντης. Σηκωθείτε από την καρέκλα σας… να φύγει το κακό μακριά. 

ΥΓ. Και αφήνω εδώ, τι ακριβώς απάντησα στον Κώστα Βαρσάμη (για να γυρίσω έτσι και στην αρχή τού κειμένου), φίλο στο Facebook και όχι μόνο: «Ναι, σαφέστατα, ήταν και ο Πλαστήρας. Όπως δεν είσαι και ο μόνος Κώστας! Εκεί στο Λονδίνο, το διαμέρισμα που έμενα και είχες επισκεφτεί κι εσύ, ανήκε σε μια κυρία ονόματι Ελένη Μπαστάλε. Αυτή, θυμάμαι, πάντα μίλαγε για τον θάνατο έτσι, αποκαλώντας τον “Μαύρο Καβαλάρη”. Ε, και με τα χρόνια, ίσως να δανείστηκα τη φράση. Αναγνωρίζω το δάνειο!».