“Θάλασσα Από Γυαλί”: Μια σύγχρονη τραγωδία
17/11/2026
Η νεοελληνική δραματουργία/σεναριογραφία δεν θέλει, δεν μπορεί ή δεν πρέπει να ξεπεράσει την αναβίωση τού αρχαίου δράματος εδώ και έναν αιώνα με επίκεντρο το θέατρο τής Επιδαύρου.
Πρόσωπα μάσκες, παγιωμένα/παγωμένα στην ίδια έκφραση τρόμου/λύπης/απελπισίας/απαρέσκειας/επιτίμησης/κατάκρισης. Παντομιμικοί και μιμικοί μύες αποτυπώνουν στη λευκή οθόνη έναν άκρως αναγνωρίσιμο (και ευκόλως αναγνώσιμο) κώδικα (όπως φυσιολογική είναι για τους Κινέζους ή τους Γιαπωνέζους η αποκωδικοποίηση τής τοπικής τους όπερας ή άλλων εγχωρίων παραστατικών ειδών).
Το ερώτημα που αναδύεται αβίαστο είναι: πώς απαιτώ από τον εκπρόσωπο άλλου πολιτισμού να κατανοήσει κάτι που σε εμένα είναι εμπεδωμένο από τα πρώτα σχολικά χρόνια. Βεβαίως, ο Όμηρος είναι γενικώς γνωστός ανά την υφήλιο. Απόδειξη οι πολλαπλές, αλλεπάλληλες κινηματογραφικές μεταφορές των επών του. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για την αρχαία τραγωδία (εάν εξαιρέσεις τον αείμνηστο Μιχάλη Κακογιάννη).
Στο συγκεκριμένο φιλμ ένα ιδιότυπο κράμα συμμαχίας Κλυταιμνήστρας-Κασσάνδρας εξοντώνει επιτέλους τους βιαστές κακοποιητές αρσενικούς (πατεράδες, συζύγους, αδελφούς, εξαδέλφους). Ο «Κύκλος των Ατρειδών» μπορεί να μην επαναλαμβάνεται συχνά στην ειδησεογραφία ως προς τα Θυέστεια Δείπνα, η αντιμετώπιση όμως τής γυναίκας από τους φαλλοκράτες-στρατοκράτες πατριάρχες δεν φαίνεται να έχει αλλάξει από την κάθοδο των Δωριέων και μετά…
“Θάλασσα Από Γυαλί”
Καλή προσπάθεια αναπαράστασης τής εισέτι νοσηρής για ένα αδέσμευτο θηλυκό ελληνικής επαρχίας, όμως προσκρούει στον μη κινηματογραφικό, θεατρικώς υπερβολικό (έως σχηματικώς γκροτέσκο) κινησιολογικό, παντομιμικό και μιμικό κώδικα. Ειδικά η ώριμη χήρα, μητέρα κακοποιημένων αγοριών και αλλοτριωμένη γυναίκα, έχει μια μόνιμη έκφραση τραγικής μάσκας από τη Ρώμη τής παρακμής, που κάθε άλλο παρά εκφραστική είναι. Η τυποποίηση στον υποκριτικό κώδικα είναι χρήσιμη έως απαραίτητη σε υπερπαραγωγές εμπορικού βεληνεκούς, όμως εκεί πρωταγωνιστούν θηριώδεις ηθοποιοί (κυρίως από το Actors’ Studio) που μπορούν να εκφράσουν απειρία ημιτονίων σε πέντε κλάσματα του δευτερολέπτου (όσο διαρκεί ένα κινηματογραφικό καρέ).
Εμείς, αντίθετα, οι εκφραστικότατοι κάτοικοι τής Μεσογείου, μπορούμε να αντιτάξουμε συναισθηματικές εκρήξεις δίκην βεγγαλικών, τις οποίες δεν δύνανται να μιμηθούν οι σιωπηλοί Σκανδιναβοί μήτε οι πουριτανοί αγγλοσάξονες/λουθηρανοί. Σοφόν λοιπόν θα ήταν να παραμείνουμε στα καθ’ ημάς, να καλλιεργήσουμε ένα μείγμα μελοδραματικής εξωστρέφειας και διονυσιακής χαράς, αναμεμειγμένης με βακχική σκοτεινιά.
Αντ’ αυτού, τόσο στην πρόσφατη κινηματογραφική μεταφορά τής «Φόνισσας» τού Παπαδιαμάντη όσο και σε αυτό το καλό κι ευφάνταστο σενάριο, υπερίσχυσε μια παγκοσμιοποιημένη μετανεωτερική θολότητα χωρίς ύφος.
Εάν θέλουμε να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, ας αντιπαραβάλλουμε την αριστουργηματική «Αναπαράσταση» τού Αγγελόπουλου. Μέχρις εκεί φτάνουμε και όλα καλά…
Κατά τα άλλα, βλέπεται μια χαρά αυτή η ταινία και καλόν είναι να τη δείτε προκειμένου να διαμορφώσετε τη δική σας άποψη.
Ως κριτικός, πρεσβεύω την πολυφωνία, τον πλουραλισμό, την ανταλλαγή απόψεων, το διάλογο… και είμαι αναφανδόν υπέρ τής Σύγχρονης Ελληνικής Δημιουργίας/Δραματουργίας/Ποιητικής…
Ποιητικός ο τίτλος, αλλά μέχρις εκεί… Μετά υπερίσχυσε μια άρρυθμη αισθητική κόμικς.
ΤΑΙΝΙΑ: ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ
2026
Έγχρωμη ταινία
Διάρκεια Ταινίας: 127′
2,5
Δραματική Ταινία
Eλληνική Ταινία
Σε ένα εκτός σεζόν παραθαλάσσιο θέρετρο η 65χρονη Βαγγελιώ γνωρίζει την 23χρονη Βίκυ, η οποία συμβιώνει περιπετειωδώς με τον αλκοολικό και βίαιο πατέρα της. Όταν η Βαγγελιώ θα αναγκαστεί να επέμβει για να την προστατεύσει, η φιλία των δυο γυναικών θα πάρει μια απρόσμενη τροπή.
Σκηνοθεσία ταινίας:
Αλέξης Αλεξίου
Με τους:
Μιχάλη Ιατρόπουλο
Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη
Νίκο Γεωργάκη
Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα





