Ξεχωριστό λογοτέχνημα για το χάος του έρωτα…

Δεν ξέρω πως πας εκεί. Τι διαβατήριο θα χρειαστεί, τι μεταφορικό μέσο, τι αποσκευές, τι αντοχές ψυχής. Είναι η χώρα που περιγράφει με το προσωπικό του ύφος, που καταφέρνει ο συγγραφέας να σκαλίζει μέσα σου τη λαχτάρα να τη δεις και να τη νιώσεις…. Τη χώρα του έρωτα!

Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο “Ταξίδια στο χάος του έρωτα”. Η γραφή του ξεχωριστή, με ένα φοβερό πλούτο που σε εντάσει στο διάβα της να νιώσεις ότι είσαι στον ίδιο χώρο, με τους ήρωες τις ηρωίδες του, να σκιρτούν μέσα σου συναισθήματα, να αγωνιάς για την έκβαση της περιπέτειας, να αισθάνεσαι την ηδονή, την απελπισία, το απρόοπτο.

Μικρές ιστορίες αυτοτελείς, μεγάλης αξίας!

Για τη λογοτεχνική τους εκφορά, για την έμπνευση, τη σύλληψη, τις τρικυμίες των αισθήσεων, τα ερεθίσματα τους. Δεν είναι βιωματικές ή εν μέρει, όπως θα μου πει ο συγγραφέας που η ζωή του, η ίδια θα μπορούσε να αποτελέσει ένα βιβλίο με πολύ ενδιαφέρον.

Ο Σταύρος Παπαδόπουλος, ένα παιδί της επαρχίας με όνειρα δεν εγκλωβίζεται στον μικρόκοσμο της πόλης του, στην πολυπολιτισμική Κομοτηνή, “δραπετεύει” με τόλμη, αποφασίζει να σπουδάσει στην Ιταλία, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Το 1967, μόλις 18 χρονών και μοναχοπαίδι με τους γονείς να μη συμφωνούν, ανοίγει τα φτερά του, για να ζήσει μια άλλη ζωή κι όχι τα “πέτρινα” χρόνια της Ελλάδας. Ξενιτεύθηκε σε μια μεγάλη πολιτισμένη χώρα. Δίχως γνώση της γλώσσας, δίχως οικονομική άνεση. Βρέθηκε στη χώρα του Μικελάτζελο, του Τζιότο, του Περουτζίνο του Δάντη. Στη χώρα του σινεμά του Βισκόντι, του Παζολίνι, της Σοφίας Λόρεν, του Μαστρογιάννι.

“Βρέθηκα, – ένα χωριατάκι εγώ – στην Ιταλία, την αγάπησα σαν δεύτερη πατρίδα, και χωρίς να το καταλάβω στα 20 χρόνια μου παντρεύτηκα έγινα μπαμπάς αμέσως μετά, δύο παιδιών… Μπήκα σ ένα σπίτι που βρήκα αγάπη θαλπωρή, γνώρισα την κόρη τους. Η συνέχεια προδιαγεγραμμένη. Σπούδασα στην κτηνιατρική Σχολή, αλλά όπως ήμουν ανήσυχο πνεύμα πήρα την οικογένειά μου και πήγα στην Σικελία. Τόλμημα μεγάλο, να ξεκινάς από το μηδέν με μωρά… Μπήκα σε φαρμακευτική εταιρία, τους κέρδισα, εξελίχθηκα, οργανώθηκα, μπορούσα να έχω μια ζωή άνετη, με μεγάλο κοινωνικό κύκλο των επιφανών της εκεί κοινωνίας, αλλά η μάνα μου “φαγώθηκε” να γυρίσω. Να μη κλείσει τα μάτια της και δεν με δει…Ήδη μετρούσα 10 χρόνια στην Ιταλία”.

Η επιστροφή του στην Ελλάδα ήταν περιπετειώδης. “Με το που ήρθα στην Κέρκυρα, ήρθαν οι ΕΣΑτζηδες με πήραν μέσα για 5 χρόνια, στην φυλακή αφού πέρασα στρατοδικείο γιατί δεν υπηρέτησα την θητεία μου εδώ. Δεν είχα διαβατήριο, χαρτιά, μεγάλη ιστορία… Κάποια στιγμή με βγάλαν από την φυλακή ως “αντιστασιακό”. Η μάνα μου, η Δήμητρα πονούσε με όλη αυτή την περιπέτεια της επιστροφής, είχε τύψεις. Έζησα στη Θεσσαλονίκη, δούλεψα στη ΜΕΒΓΑΛ, στον Άγιο Αθανάσιο και μετά 18 χρόνια διορίστηκα ως κτηνίατρος στη Ροδόπη. Άλλος κύκλος ζωής”.

-Και η συγγραφή πως μπήκε στη ζωή σας;

Υπήρχε η σπίθα αλλά περιστασιακά εκδηλωνόταν γιατί “από μικρός στα βάσανα” που λένε. Όταν βγήκα στην σύνταξη, η σπίθα αυτή έγινε φλόγα. Άρχισα να γράφω και να διαβάζω. Σε δύο χρόνια ολοκλήρωσα δύο ποιητικές συλλογές. Τον Ιούλιο του 2021 κυκλοφόρησε σε Ελλαδα και Κύπρο από τις εκδόσεις Κέφαλος, το βιβλίο μου “Μικρές ιστορίες και ποιήματα στο ηλιοβασίλεμα “. Ήταν η εκκίνηση. Ακολούθησε το βιβλίο “Ιστορίες της γιαγιάς μου της Σμυρνιάς”, το επόμενο “Μικρές ιστορίες και ταξίδια στο απέραντο γαλάζιο της ψυχής”, μια νέα ποιητική συλλογή, και το πρόσφατο βιβλίο μου “Ταξίδια στο χάος του έρωτα “.

Έκανα δύο χρόνια να το γράψω και δύο χρόνια να το εκδώσω! Οι εκδοτικοί οίκοι κατακλύζονται από προτάσεις νέων συγγραφέων. Ήμουν στο περίμενε. Όποτε προχώρησα σε αυτοέκδοση. Να το διαβάσουν φίλοι μου, να το χαρώ εγώ.

-Ποιο είναι το κίνητρο της έμπνευσής σας;

Ίσως φανεί εγωιστικό αλλά κίνητρο της έμπνευσης είναι η ψυχή μου! Μέσα στα γραπτά μου υπάρχουν βιωματικά στοιχεία που αναπλάθονται, που γεφυρώνουν εποχές, μύθους, όπως στην ιδανική “Ονειροχώρα” που εντάσσω εμπειρίες που έζησα συνδυάζω τολμήματα, περιπέτειες, νεράιδες με ανθρώπινα στοιχεία, σε δικά μου τοπία, λίμνες, θάλασσες στην ξενιτειά”.

Διαβάζω τις 35 σελίδες αφιερωμένες στην Ωραία Ελένη της Τροίας του πόθου, την προοπτική του μύθου που κινείται σε άλλα επίπεδα, αγγίζει την ιστορία της από μια οπτική με πολλά στοιχεία, που ήδη ρουφάει ο αναγνώστης με θαυμασμό στην περιγραφή. Από τα δυνατά του ατού. Η συζήτηση έχει και μια αναπόφευκτη εξομολογητική διάθεση.

“Ως παλιός ροκάς, ασυμβίβαστος μια ζωή, ίσως ακόμη με αντιμετωπίζουν παράξενα γιατί δεν το βάζω κάτω, παραμένοντας ακραιφνής στα θέλω μου”. Με ανοικτό μυαλό, σε στέκια νεολαιίστικα, με επιθυμίες για ταξίδια, είναι μέσα στην κίνηση, στη νυκτερινή ζωή, στις παρέες. Γιατί η ζωή είναι να την ζεις”.

Ο Σταύρος Παπαδόπουλος δεν ασχολείται μόνο με τη γραφή και την Ένωση Λογοτεχνών Θράκης όπου συμμετέχει σε events, αλλά είναι ένα ανοιχτό μυαλό γενικά ένας πολύπλευρος χαρακτήρας. Έτσι είναι παραγωγός κρασιού και τσίπουρου από δικά του αμπέλια, διαδικασίες που του δίνουν χαρά. Παράλληλα είναι και ελαιοπαραγωγός, με λιόδενδρα που τα προσέχει, έχει ποικιλίες από αρωματικές τριανταφυλλιές που θέλουν πότισμα, φροντίδα και έχει τις δικές του συνομιλίες… μαζί τους και ετοιμάζει βαζάκια γλυκό τριαντάφυλλο.

“Ταξίδια στο χάος του έρωτα”

Επανέρχομαι στο βιβλίο του “Ταξίδια στο χάος του έρωτα” που το διακινεί ο ίδιος προσωπικά διατηρώντας λογαριασμό στο fb και το Instagram. Το εξώφυλλό του ιδιαίτερο, δίχως ροζ και κόκκινα χρώματα, καρδιές ή ζευγάρια να φιλιούνται. Είναι σε παστέλ σιέλ αποχρώσεις μ’ ένα λευκό πέπλο που σε πάει παντού κι ένα διακριτικό ιστιοφόρο για το ταξίδι στο χάος του έρωτα. Οι ιστορίες αυτοτελείς το κάνουν έξυπνα ευκολοδιάβαστο. Να το πιάσεις από το τέλος, τη μέση, την αρχή. Η επιλογή ανήκει στον αναγνώστη.

“…Θα ‘ρθει μια μέρα στη ζωή σου, θεριό θα είναι ο έρωτας. Σου δίνω μία συμβουλή. Μην προσπαθήσεις να τον υποτάξεις, ή να τον αγνοήσεις. Θα σου ξεσκίσει τις σάρκες, τη ζωή σου, τα πάντα. Γι’ αυτό κάθισε ήσυχα, γνέψε του καταφατικά με τρυφερότητα, υποτάξου στις προσταγές του κι όπου σε βγάλει. Έτσι κι αλλιώς είσαι δέσμιος του. Ο έρωτας είναι η πιο κοντινή απόσταση ανάμεσα σε δύο ψυχές και θα πρέπει να την διανύσεις για να τον ζήσεις, σαν κάτι που θα σε συγκλονίσει σε ψυχή και σώμα…”.

Μετά την παραίνεση αυτή, που είναι στο άνοιγμα του βιβλίου συγκινεί η αφιερωματική αναφορά στους γονείς του συγγραφέα αλλά και τα σχόλια φίλων του για την έξαψη που προκαλεί η γραφή του. Τα ανοικτά φτερά του έρωτα που ελλοχεύει παντού, την αξία της ηδονής, τα παραδείγματα ευζωίας, αλλά και την ενέδρα που στήνει ο έρωτας στον κάθε τρωτό αναγνώστη!

Το βιβλίο ανοίγει πολλά παραθυρόφυλλά του αγγίζει όρους όπως απιστία, ηδονή, πλατωνικός έρωτας, αμαρτία, αχόρταγες στιγμές, προστασία, πιάτσα της νύκτας, συμβιβασμοί, ονειροχώρα, εφήμερος, μοιραίος έρωτας μέσα σένα διαφορετικό περιγραφικό πλαίσιο και με τοπικά στοιχεία της Κομοτηνής, της Φλωρεντίας, της Σικελίας, που θα σας αφήσει έντονο αποτύπωμά στην σκέψη και τα συναισθήματα σας. Πάνω απ’ όλα είναι πηγή αισιοδοξία και τόλμης!

Πρόκληση, πρόσκληση του, να αφεθούμε πέρα από στερεότυπα, να δούμε τις δικές μας προτεραιότητες που θα μας τροφοδοτήσουν ελπίδα και χαρές. Καλό ταξίδι στο χάος του δικού του λογοτεχνικού έρωτα!