Ποιος προκάλεσε τον πόλεμο στην Ουκρανία; – Α’ Μέρος
06/09/2024![Ποιος προκάλεσε τον πόλεμο στην Ουκρανία; (Πρώτο Μέρος)](https://slpress.gr/wp-content/uploads/2024/09/bladimir-poutin-SLpress-825x559.jpg)
Η απάντηση στο ερώτημα που τέθηκε παραπάνω είναι τεράστιας σημασίας, γιατί ο πόλεμος είναι μια καταστροφή για διάφορους λόγους, ο σημαντικότερος από τους οποίους είναι ότι η Ουκρανία ουσιαστικά θα καταστραφεί. Η χώρα έχει χάσει σημαντικό μέρος της επικράτειάς της και είναι πιθανό να χάσει ακόμα περισσότερο, η οικονομία της είναι ερειπωμένη, μεγάλος αριθμός Ουκρανών εκτοπίστηκαν εσωτερικά ή έχουν εγκαταλείψει τη χώρα και έχει εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Και φυσικά, η Ρωσία πρέπει επίσης να πληρώσει βαρύ τίμημα σε αίμα.
Σε στρατηγικό επίπεδο, οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης, για να μην αναφέρουμε τη Ρωσία και την Ουκρανία, θα δηλητηριαστούν για το άμεσο μέλλον, πράγμα που σημαίνει ότι η απειλή ενός μεγάλου πολέμου στην Ευρώπη θα παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και αν ο πόλεμος στην Ουκρανία εξελιχθεί σε παγωμένη σύγκρουση. Το ποιος φέρει την ευθύνη για αυτήν την καταστροφή είναι ένα ερώτημα που δεν θα εξαφανιστεί τόσο σύντομα από τα φώτα της δημοσιότητας, και αν μη τι άλλο, είναι πιθανό να γίνει ακόμη πιο σημαντικό όταν η έκταση της καταστροφής γίνει εμφανής σε όλο και περισσότερους ανθρώπους.
Η κοινή άποψη στη Δύση είναι ότι για τον πόλεμο στην Ουκρανία υπεύθυνος είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Το επιχείρημα είναι ότι η εισβολή είχε ως στόχο να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία και να την κάνει μέρος μιας Μεγάλης Ρωσίας. Μόλις θα επιτευχθεί αυτός ο στόχος, οι Ρώσοι θα ξεκινήσουν την οικοδόμηση μιας αυτοκρατορίας στην Ανατολική Ευρώπη – παρόμοια, όπως έκανε η Σοβιετική Ένωση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό σημαίνει ότι ο Πούτιν είναι τελικά μια απειλή για τη Δύση και πρέπει να καταπολεμηθεί με κάθε έμφαση. Εν ολίγοις, ο Πούτιν είναι ένας ιμπεριαλιστής με ένα γενικό σχέδιο που ταιριάζει απόλυτα σε μια πλούσια ρωσική παράδοση.
Η εναλλακτική άποψη με την οποία ταυτίζομαι, και η οποία θεωρείται ξεκάθαρα ως η γνώμη της μειοψηφίας στη Δύση, είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προκάλεσαν τον πόλεμο. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι η Ρωσία αυτή που εισέβαλε στην Ουκρανία και που ξεκίνησε τον πόλεμο. Ωστόσο, η βασική αιτία της σύγκρουσης είναι η απόφαση του ΝΑΤΟ να δεχτεί την Ουκρανία στη συμμαχία, κάτι που πρακτικά θεωρείται από όλους σχεδόν τους Ρώσους πολιτικούς ηγέτες ως υπαρξιακή απειλή που πρέπει να εξαλειφθεί.
Όμως, η επέκταση του ΝΑΤΟ είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που στοχεύει να μετατρέψει την Ουκρανία σε δυτικό προπύργιο στα σύνορα με τη Ρωσία. Οι δύο άλλοι πυλώνες αυτής της πολιτικής είναι η ένταξη του Κιέβου στην ΕΕ και η προώθηση μιας έγχρωμης επανάστασης στην Ουκρανία – μετατρέποντάς την σε μια φιλοδυτική φιλελεύθερη δημοκρατία. Η ρωσική ηγεσία φοβάται και τους τρεις πυλώνες, περισσότερο όμως φοβάται την επέκταση του ΝΑΤΟ. Για να αντιμετωπίσει αυτή την απειλή, η Ρωσία ξεκίνησε έναν προληπτικό πόλεμο στις 24 Φεβρουαρίου 2022.
Η συζήτηση για τα αίτια του πολέμου στην Ουκρανία αναθερμάνθηκε πρόσφατα όταν δύο εξέχοντες δυτικοί ηγέτες – ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Βρετανός βουλευτής Νάιτζελ Φάρατζ – προέβαλαν το επιχείρημα ότι η κινητήρια δύναμη πίσω από τη σύγκρουση ήταν επέκταση του ΝΑΤΟ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα σχόλιά τους αντιμετωπίστηκαν με μια σφοδρή αντεπίθεση από υπερασπιστές της συμβατικής άποψης.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι πέρυσι ο απερχόμενος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ είπε δύο φορές ότι «ο Πρόεδρος Πούτιν ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο επειδή ήθελε να κλείσει την πόρτα του ΝΑΤΟ και να αρνηθεί στην Ουκρανία το δικαίωμα να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο». Σχεδόν κανένας στη Δύση δεν αμφισβήτησε αυτή την αξιοσημείωτη παραδοχή του Γραμματέα του ΝΑΤΟ και ο ίδιος ο Στόλτενμπεργκ δεν την έχει ανακαλέσει.
Επτά λόγοι που καταρρίπτουν το δυτικό αφήγημα
Στόχος μου εδώ είναι να παραθέσω ένα άρθρο που εξηγεί τα βασικά σημεία που υποστηρίζουν την άποψη ότι ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, όχι επειδή είναι ιμπεριαλιστής που ήθελε να κάνει την Ουκρανία μέρος της Μεγάλης Ρωσίας, αλλά κυρίως λόγω της επέκτασης του ΝΑΤΟ και των δυτικών προσπαθειών να κάνει την Ουκρανία ένα δυτικό προπύργιο στα ρωσικά σύνορα.
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τους επτά βασικούς λόγους για τους οποίους πρέπει να απορριφθεί η συμβατική άποψη.
Οι επτά βασικοί λόγοι για τους οποίους η συμβατική θέση στη Δύση για τον πόλεμο της Ουκρανίας πρέπει να απορριφθεί.
Πρώτον, απλά δεν υπάρχουν στοιχεία πριν από τις 24 Φεβρουαρίου 2022 ότι ο Πούτιν ήθελε να κατακτήσει την Ουκρανία και να την ενσωματώσει στη Ρωσία. Οι υποστηρικτές της συμβατικής άποψης δεν μπορούν να υποδείξουν τίποτα που έγραψε ή είπε ο Πούτιν που να υποδηλώνει ότι ήταν αποφασισμένος να κατακτήσει την Ουκρανία. Όταν ερωτήθηκαν για αυτό το σημείο, οι υπερασπιστές της συμβατικής άποψης παρείχαν στοιχεία που έχουν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με τα κίνητρα του Πούτιν για εισβολή στην Ουκρανία.
Για παράδειγμα, ορισμένοι επισημαίνουν ότι είπε ότι η Ουκρανία είναι ένα «τεχνητό κράτος» ή δεν είναι ένα «πραγματικό κράτος». Ωστόσο, τέτοια αδιαφανή σχόλια δεν λένε τίποτα για τον λόγο να πάει σε πόλεμο. Το ίδιο ισχύει και για τη δήλωση του Πούτιν ότι βλέπει τους Ρώσους και τους Ουκρανούς ως «έναν λαό» με κοινή ιστορία. Άλλοι επισημαίνουν ότι χαρακτήρισε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης «τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα». Αλλά ο Πούτιν είπε επίσης: «Σε όποιο δεν του λείπει η Σοβιετική Ένωση δεν έχει καρδιά. Όποιος την θέλει πίσω δεν έχει μυαλό». Άλλοι πάλι επισημαίνουν μια ομιλία στην οποία δήλωνε ότι «η σύγχρονη Ουκρανία δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τη Ρωσία ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, από την μπολσεβίκικη, κομμουνιστική Ρωσία».
Αυτό όμως δεν αποτελεί απόδειξη ότι ενδιαφερόταν να κατακτήσει την Ουκρανία. Επιπλέον, στην ίδια ομιλία είπε: «Φυσικά δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα γεγονότα του παρελθόντος, αλλά πρέπει τουλάχιστον να τα παραδεχτούμε ανοιχτά και ειλικρινά».
Ωστόσο, για να αποδείξει κανείς ότι ο Πούτιν ήταν αποφασισμένος να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία και να την ενσωματώσει στη Ρωσία, πρέπει να προσκομίσει στοιχεία ότι:
- Θεώρησε ότι αυτός είναι ένας αξιόλογος στόχος.
- Θεώρησε ότι ήταν ένας εφικτός στόχος και
- Αποσκοπούσε στην επιδίωξη αυτού του στόχου.
Δεν υπάρχουν δημόσια στοιχεία ότι ο Πούτιν σκέφτηκε να τερματίσει την Ουκρανία ως ανεξάρτητο κράτος και να την κάνει μέρος της Μεγάλης Ρωσίας όταν έστειλε τα στρατεύματά του στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Μάλιστα, υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι ο Πούτιν έχει αναγνωρίσει την Ουκρανία ως ανεξάρτητη χώρα. Στο γνωστό άρθρο του στις 12 Ιουλίου 2021 για τις ρωσο-ουκρανικές σχέσεις, που οι υποστηρικτές της συμβατικής άποψης αναφέρουν συχνά ως απόδειξη των αυτοκρατορικών του φιλοδοξιών, λέει στον ουκρανικό λαό: «Θέλετε να δημιουργήσετε το δικό σας κράτος: είστε ευπρόσδεκτοι!».
Όταν ρωτήθηκε πώς πρέπει να αντιμετωπίσει η Ρωσία την Ουκρανία, γράφει: «Υπάρχει μόνο μία απάντηση: με σεβασμό». Ολοκληρώνει αυτό το εκτενές άρθρο με τα ακόλουθα λόγια: «Και ποια θα είναι η Ουκρανία – οι πολίτες της θα πρέπει να αποφασίσουν». Αυτές οι δηλώσεις έρχονται σε ευθεία αντίφαση με τον ισχυρισμό ότι ο Πούτιν ήθελε να ενσωματώσει την Ουκρανία σε μια Μεγάλη Ρωσία.
Στο ίδιο άρθρο με ημερομηνία 12 Ιουλίου 2021 και ξανά σε μια σημαντική ομιλία που εκφωνήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2022, ο Πούτιν τόνισε ότι η Ρωσία αποδέχτηκε «τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ». Επανέλαβε το ίδιο σημείο για τρίτη φορά στις 24 Φεβρουαρίου 2022, όταν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα εισβάλει στην Ουκρανία. Συγκεκριμένα, δήλωσε ότι «δεν είναι το σχέδιό μας να καταλάβουμε ουκρανικό έδαφος» και κατέστησε σαφές ότι σέβεται την ουκρανική κυριαρχία, αν και μόνο ως ένα σημείο: «Η Ρωσία δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής, να αναπτυχθεί και να υπάρξει, όταν αντιμετωπίζει μια συνεχή απειλή. στο έδαφος της σημερινής Ουκρανίας». Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι ο Πούτιν δεν ενδιαφερόταν να κάνει την Ουκρανία μέρος της Ρωσίας. Ωστόσο, ενδιαφερόταν να διασφαλίσει ότι δεν θα γίνει “εφαλτήριο” για τη δυτική επιθετικότητα κατά της Ρωσίας.
Η Ρωσία και ο πόλεμος στην Ουκρανία
Δεύτερον, δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Πούτιν προετοίμασε μια κυβέρνηση μαριονέτα για την Ουκρανία, ότι προώθησε φιλορώσους ηγέτες στο Κίεβο ή ακολούθησε πολιτικές που θα επέτρεπαν την κατάληψη ολόκληρης της χώρας και τελικά την ενσωμάτωσή της στη Ρωσία. Αυτά τα γεγονότα έρχονται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό ότι ο Πούτιν ενδιαφερόταν να σβήσει την Ουκρανία από τον χάρτη.
Τρίτον, ο Πούτιν δεν είχε αρκετά στρατεύματα για να κατακτήσει την Ουκρανία. Ας ξεκινήσουμε με τους συνολικούς αριθμούς. Έχω υπολογίσει εδώ και καιρό ότι οι Ρώσοι εισέβαλαν στην Ουκρανία με μέγιστο αριθμό 190.000 στρατιωτών. Ωστόσο, ο στρατηγός Oleksandr Syrsky, ο σημερινός αρχηγός των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη στον Guardian ότι η δύναμη εισβολής της Ρωσίας πρέπει να ήταν μόνο 100.000. Μάλιστα, ο Guardian έδωσε το ίδιο νούμερο πριν ξεκινήσει ο πόλεμος. Όμως είναι αδύνατο μια δύναμη 100.000 ή 190.000 ανδρών να κατακτήσει, να καταλάβει και να ενσωματώσει ολόκληρη την Ουκρανία σε μια Μεγάλη Ρωσία.
Όταν τον Σεπτέμβριο του 1939 η Γερμανία εισέβαλε στο δυτικό μισό της Πολωνίας, η Βέρμαχτ αριθμούσε περίπου 1,5 εκατομμύριο άνδρες. Ωστόσο, η Ουκρανία είναι γεωγραφικά περισσότερο από τρεις φορές μεγαλύτερη από το δυτικό μισό της Πολωνίας το 1939 και η Ουκρανία είχε το 2022 σχεδόν διπλάσιο αριθμό κατοίκων από ό,τι η Πολωνία, όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί. Αν δεχθούμε την εκτίμηση του στρατηγού Syrsky ότι 100.000 Ρώσοι στρατιώτες εισέβαλαν στην Ουκρανία το 2022, αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία είχε δύναμη εισβολής κατά το ένα δέκατο πέμπτο του μεγέθους των γερμανικών στρατευμάτων που εισέβαλαν στην Πολωνία. Και αυτός ο μικρός ρωσικός στρατός εισέβαλε σε μια χώρα πολύ μεγαλύτερη από την Πολωνία, τόσο σε εδαφικό μέγεθος, όσο και σε πληθυσμό.
Πέρα από τους αριθμούς, υπάρχει και το ζήτημα της ποιότητας του ρωσικού στρατού. Πρώτα απ ‘όλα, ήταν μια δύναμη που σχεδιάστηκε κυρίως για να προστατεύσει τη Ρωσία από μια εισβολή. Δεν ήταν ένας στρατός που ήταν έτοιμος να ξεκινήσει μια μεγάλη επίθεση που στο τέλος θα μπορούσε να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία, πόσο μάλλον να απειλήσει την υπόλοιπη Ευρώπη. Πέρα από αυτό, η ποιότητα των στρατευμάτων θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη, καθώς οι Ρώσοι δεν περίμεναν πόλεμο, όταν η κρίση επιδεινώθηκε την άνοιξη του 2021. Ως εκ τούτου, είχαν ελάχιστες ευκαιρίες να αναπτύξουν μια ισχυρή δύναμη εισβολής. Τόσο σε ποιότητα όσο και σε ποσότητα, οι ρωσικές δυνάμεις εισβολής δεν ήταν ούτε κατά προσέγγιση οσότιμες με τη γερμανική Βέρμαχτ στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και στις αρχές της δεκαετίας του 1940.
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η ρωσική ηγεσία πίστευε ότι ο ουκρανικός στρατός ήταν τόσο μικρός και τόσο κατώτερος που ο ρωσικός στρατός θα μπορούσε εύκολα να νικήσει τις ουκρανικές δυνάμεις και να κατακτήσει ολόκληρη τη χώρα. Όμως ο Πούτιν και οι στρατηγοί του γνώριζαν πολύ καλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους εξόπλιζαν και εκπαίδευαν τον ουκρανικό στρατό από τότε που ξέσπασε η κρίση, στις 22 Φεβρουαρίου 2014.
Ο μεγάλος φόβος της Μόσχας ήταν ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να γίνει de facto μέλος του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, η ρωσική ηγεσία παρακολουθούσε πόσο ο ουκρανικός στρατός, που ήταν μεγαλύτερος από τις δικές της δυνάμεις εισβολής, πολεμούσε αποτελεσματικά στο Ντονμπάς μεταξύ 2014 και 2022. Σίγουρα γνώριζαν ότι ο ουκρανικός στρατός δεν είναι μια χάρτινη τίγρη που μπορεί να νικηθεί γρήγορα και αποφασιστικά, ειδικά επειδή υποστηρίζεται δυναμικά από τη Δύση.
Κατά τη διάρκεια του 2022, οι Ρώσοι αναγκάστηκαν τελικά να αποσύρουν τον στρατό τους από την Περιφέρεια του Χάρκοβο και από το δυτικό τμήμα της Περιφέρειας της Χερσώνας. Στην πραγματικότητα, η Μόσχα παραχώρησε εδάφη που είχε καταλάβει ο στρατός της τις πρώτες μέρες του πολέμου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πίεση από τον ουκρανικό στρατό έπαιξε ρόλο στον εξαναγκασμό της ρωσικής υποχώρησης. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι ο Πούτιν και οι στρατηγοί του συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν αρκετές δυνάμεις για να κρατήσουν όλη την επικράτεια που είχε καταλάβει ο στρατός τους στο Χάρκοβο και τη Χερσώνα. Έτσι υποχώρησαν και δημιούργησαν πιο διαχειρίσιμες αμυντικές θέσεις.
Αυτή δεν είναι σχεδόν καθόλου η συμπεριφορά που θα περίμενε κανείς από έναν στρατό που έχει δημιουργηθεί και εκπαιδευτεί για να κατακτήσει και να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία. Φυσικά, δεν σχεδιάστηκε για αυτό το σκοπό και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να εκπληρώσει αυτό το ηράκλειο έργο.
Ουκρανία: Διπλωματικές λύσεις που απορρίφθηκαν
Τέταρτον, ο Πούτιν προσπάθησε τους μήνες πριν από την έναρξη του πολέμου να βρει μια διπλωματική λύση στην κρίση που προετοιμάζονταν. Στις 17 Δεκεμβρίου 2023, ο Πούτιν έστειλε επιστολή στον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν και στον αρχηγό του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ, προτείνοντας μια λύση στην κρίση βασισμένη σε γραπτή εγγύηση ότι:
- Η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.
- Δεν θα τοποθετούνταν επιθετικά όπλα κοντά στα ρωσικά σύνορα και
- Τα στρατεύματα και ο εξοπλισμός του ΝΑΤΟ που είχαν μεταφερθεί στην Ανατολική Ευρώπη από το 1997 θα μεταφερθούν πίσω στη Δυτική Ευρώπη.
Ό,τι κι αν σκεφτεί κανείς για τη σκοπιμότητα μιας συμφωνίας με βάση τις αρχικές απαιτήσεις του Πούτιν, τις οποίες οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να διαπραγματευτούν, δείχνει ότι (ο Πούτιν) προσπαθούσε να αποφύγει έναν πόλεμο.
Πέμπτον: Αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου, η Ρωσία στράφηκε στην Ουκρανία για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου και να επεξεργαστούν ένα modus vivendi μεταξύ των δύο χωρών. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Κιέβου και Μόσχας στη Λευκορωσία ξεκίνησαν στη Λευκορωσία, μόλις τέσσερις ημέρες μετά την εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία. Οι διαπραγματεύσεις στη Λευκορωσία αντικαταστάθηκαν τελικά από (ανάλογες) προσπάθειες του Ισραήλ και της Τουρκίας.
Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η Ρωσία διαπραγματευόταν σοβαρά και δεν ενδιαφερόταν να καταλάβει το ουκρανικό έδαφος – με εξαίρεση την Κριμαία, που προσαρτήθηκε το 2014, και πιθανώς το Ντονμπάς. Οι διαπραγματεύσεις έληξαν όταν οι Ουκρανοί, μετά από πιέσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ, σαμποτάρανε τις διαπραγματεύσεις, οι οποίες τη στιγμή της ολοκλήρωσής τους είχαν σημειώσει καλή πρόοδο.
Επιπλέον, ο Πούτιν αναφέρει ότι καθώς πραγματοποιούνταν και προχωρούσαν οι διαπραγματεύσεις, του ζητήθηκε να αποσύρει τα ρωσικά στρατεύματα από την περιοχή του Κιέβου ως χειρονομία καλής θέλησης, κάτι που έκανε στις 29 Μαρτίου 2022. Καμία δυτική κυβέρνηση ή πρώην πολιτικός δεν αμφισβήτησε αυτόν τον ισχυρισμό του Πούτιν, ο οποίος έρχεται σε άμεση αντίθεση με τον ισχυρισμό ότι ήταν αποφασισμένος να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία.
Έκτον: Με εξαίρεση την Ουκρανία, δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη ότι ο Πούτιν έχει σκεφτεί να κατακτήσει άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Εκτός αυτού, ο ρωσικός στρατός δεν είναι καν αρκετά μεγάλος για να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία, πόσο μάλλον να προσπαθήσει να κατακτήσει τα κράτη της Βαλτικής, την Πολωνία και τη Ρουμανία. Επιπλέον, όλες αυτές οι χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ, κάτι που σχεδόν σίγουρα θα σήμαινε πόλεμο με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.
Έβδομο: Μέχρι την έναρξη της κρίσης στην Ουκρανία, στις 22 Φεβρουαρίου 2014, σχεδόν κανείς στη Δύση δεν ισχυριζόταν ότι ο Πούτιν είχε αυτοκρατορικές φιλοδοξίες όταν ανέλαβε την εξουσία το 2000. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή (το 2022) έγινε ξαφνικά ένας ιμπεριαλιστικός επιτιθέμενος. Γιατί; Γιατί οι δυτικοί ηγέτες χρειάζονταν έναν λόγο για να τον κατηγορήσουν για την κρίση…
Ακολουθεί το δεύτερο μέρος
Σε μετάφραση του Βασίλη Στοϊλόπουλου
Το βιογραφικό του συγγραφέα του άρθρου εδώ
Πηγή: NachDenkSeiten