“Ένα Πράγμα με Φτερά”: Μία ταινία με άπειρους συμβολισμούς
12/01/2026
Ο δημιουργικός άνθρωπος καθημερινά κονταροχτυπιέται με τους δαίμονές τους και βρίσκει καταφύγιο στην πίστη, στην όποια πίστη του σε κάτι Αόρατο, μη Επιστητό, μη εκλογικεύσιμο ίσως. Χωρίς αυτή την παραμυθία, η ψυχή μας ασφυκτιά μέχρι πεισιθάνατης απελπισίας. Και τους απελπισμένους κυνηγάνε οι όποιοι δαίμονες, τα βαμπίρ, οι περιπλανώμενες «μαύρες τρύπες», οι χειριστικοί εκμεταλλευτές, οι διαφημιστές, οι επιβουλευόμενοι το έχειν των αδυνάμων…
Δημιουργία δεν είναι μόνον η Τέχνη, η Λογοτεχνία… Δημιουργία είναι και να μεγαλώσεις καλά ένα παιδί. Δημιουργία είναι να φυτέψεις και να ποτίσεις ένα δέντρο, ένα λουλούδι. Δημιουργία είναι να αναθρέψεις ένα ζώο… να υποστηρίξεις τη ζωή εν γένει… Τώρα πώς γίνεται μέσα από την Τέχνη να αυτοσχεδιάσεις μεγαλώνοντας μόνος δύο μικρά ανήσυχα παιδιά…μας το δείχνει με παραστατικότατο τρόπο αυτή η ταινία, όπου ο εγκλωβισμένος στον αυτοπαθή οίκτο και στην υπερβολική θλίψη ήρωας καταφέρνει να βγει χάρη στην ενασχόλησή του με τα κόμικς, χάρις επίσης στην αυτοσχεδιαστική αλλά ηθελημένη συμπαράσταση των ίδιων των παιδιών του.
Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε νόμος που απαγόρευε τον υπερβολικό θρήνο των τεθλιμμένων συγγενών. Εξ ου και η ανάγκη ύπαρξης (και πληρωμής) επαγγελματιών τού μοιρολογιού. Οι Μανιάτισσες μοιρολογίστρες αυτό το κοινωνικό λειτούργημα επιτελούν επιβιώνοντας σε μια κοινωνία σκληροτράχηλων αδάκρυτων αντρών, όπου η κάθε αδυναμία πρέπει να μένει καλά κρυμμένη πίσω από αυστηρά άκαμπτα πρόσωπα…
Εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: ο μικρομεσαίος αστός οφείλει να επιδείξει υπερβολική ενσυναίσθηση στο πλαίσιο μιας ολοένα εξακοντιζόμενης προς το ζενίθ επιβεβλημένης-προβεβλημένης-καθεστηκυίας-κατεστημένης πολιτικής ορθότητας. Χάνεται μέσα στον θρήνο του κι από χήρος γίνεται αξιολύπητος. Κινδυνεύει να χαθεί για πάντα στα θολά νερά της παράνοιας. Δεν κοιμάται καλά, δεν τρέφεται καλά… έχει φρικτές, ανείπωτες, φρικαλέες (αν και σχηματικές – μη πειστικές, αναληθοφανείς) παραισθήσεις. Όμως δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ αλλά για ταινία μυθοπλασίας.
Μπορεί να κουράζεται ο μέσος ρασιοναλιστής θεατής προς τη μέση τής ταινίας, όμως ο μυημένος, ο ανήσυχος, ο συνδημιουργικός αναγνώστης ανακαλύπτει πολλά μοτίβα που τον / την αφορούν: το Καλό και το Κακό μέσα μας κρύβονται αμφότερα – από εμάς εξαρτάται ποιο από τα δύο θα ταΐσουμε, θα περιποιηθούμε εν γένει.
Σε θεούς και δαίμονες (μήτε καν σε πνεύματα) δεν πιστεύει η νέα γενιά των καλοσπουδαγμένων παιδιών. Αυτό – από μία άποψη – είναι μια λύτρωση, μια προσγείωση, ευνοεί τη στοχοπροσήλωση. Από την άλλη, φτωχαίνει το νοητικό μας πεδίο, που χάρη σε ταινίες σαν κι αυτήν διευρύνεται, έστω και συμβολικά, νοητικά, φιλοσοφικά εν τέλει…
Δείτε την με περισυλλογή και περίσκεψη. Και προσοχή: Δεν απευθύνεται στο θυμικό σας.
Ένα Πράγμα με Φτερά
The Thing With Feathers
2025
Έγχρ.
Διάρκεια: 98′
Κ-15
2,5
Δραματική
Aγγλική
Μετά το θάνατο της γυναίκας του, ένας θλιμμένος πατέρας προσπαθεί να μεγαλώσει τους δυο μικρούς γιους του, ενώ παράλληλα δέχεται έναν απρόσκλητο επισκέπτη.
Σκηνοθεσία:
Ντίλαν Σάουθερν
Με τους:
Μπένεντικτ Κάμπερμπατς
Χένρι Μπόξαλ
Ρίτσαρντ Μπόξαλ
