Η Καρυστιανού αναδιατάσσει τον πολιτικό χάρτη

Τα πολιτικά κόμματα προς το παρόν στέκονται αμήχανα απέναντί στην Μαρία Καρυστιανού. Οι επιθέσεις και οι αιτιάσεις τους πέφτουν στο κενό. Το λάθος που έκανε μέχρι στιγμής η ίδια ήταν ότι μπήκε σε αντιπαράθεση με τους άλλους γονείς των Τεμπών. Από την στιγμή που ανακοίνωσε ότι θα κάνει κόμμα έπρεπε να είχε παραιτηθεί και να μην περιμένει να της το ζητήσουν, με αιχμές μάλιστα για την οικονομική της διαχείριση και την εκπροσώπηση του Συλλόγου. Προφανώς προσδοκούσε ότι η πλειονότητα θα συστρατευθεί. 

Η πιο κραυγαλέα ανακολουθία είναι του Μεγάρου Μαξίμου. Από την μία, εμφανίζει μία fake εικόνα αυτοπεποίθησης, προβάλλοντας ότι “το κόμμα Καρυστριανού δεν αφαιρεί από τη ΝΔ, αλλά κυρίως από τα κόμματα της αντιπολίτευσης”. Από την άλλη, διαρρέει το σενάριο ότι στις δεύτερες εκλογές, εφόσον η επιλογή θα είναι μεταξύ κυβερνώσας ΝΔ και κόμματος Καρυστιανού, ένα κρίσιμο ποσοστό θα συσπειρωθεί με το επιχείρημα της κυβερνητικής σταθερότητας.

Παράλληλα, το Μαξίμου και οι παράγοντες της ΝΔ και κυρίως ο μιντιακός του μηχανισμός, εξαπολύουν τις πιο σκληρές επιθέσεις κατά της Καρυστιανού. Η πραγματικότητα είναι ελαφρώς διαφορετική. Το κόμμα Καρυστιανού αφαιρεί και από τη ΝΔ, υπολογίζεται σε τρεις με τέσσερεις μονάδες από την ήδη χαμηλή της καταγραφή. Επιπλέον, βάζει στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης τα θέματα της διαφθοράς και την ανάγκη απαλλαγής από την πλέον διεφθαρμένη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης. 

ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας

Η παρουσία της Καρυστιανού επηρεάζει γενικότερα την πολιτική αντιπαράθεση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέβασε τους τόνους σε σχέση με την διαφθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προβάλλοντας την ανάγκη πολιτικής αλλαγής και της νίκης για την κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική αξιοπρέπεια. Παράλληλα, βάλλει τόσο κατά της Καρυστιανού όσο και κατά του Αλέξη Τσίπρα. Κάλεσε όλες τις προοδευτικές, δημοκρατικές δυνάμεις «να έρθουν κοντά μας και να δώσουμε μαζί τον αγώνα της πολιτικής αλλαγής».

Ωστόσο εξαίρεσε τους δύο: «Η άλλη πολιτική δεν μπορεί να ασκηθεί ούτε από Μεσσίες, ούτε από πρόσωπα που κρίθηκαν και καταδικάστηκαν οι πολιτικές τους επιλογές. Πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει με αυτούς που σας μιλούσαν για σεισάχθεια στα κόκκινα δάνεια και τα πούλησαν μπιρ παρά στα μεγάλα funds που εκβιάζουν σήμερα χιλιάδες Έλληνες πολίτες».

Διεκδικεί δε για το ΠΑΣΟΚ την Δημοκρατική Παράταξη, την επανίδρυση της οποία εξαγγέλλει και ο Τσίπρας, ενώ και ο Σωκράτης Φάμελλος προβάλλει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο πόλος για την ανασύνθεση και την ανασυγκρότηση. Ο Ανδρουλάκης δείχνει με καθυστέρηση και δειλά να απευθύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και τις προσωπικότητες του χώρου. Εις μάτην. Η συγκυρία χάθηκε… Τώρα ο βασικός πόλος έλξης είναι ο Τσίπρας. Το ΠΑΣΟΚ χάνει και προς τα δύο υπό ίδρυση κόμματα. 

Ο Τσίπρας από την Θεσσαλονίκη έβαλε και εκείνος στο επίκεντρο της ρητορικής του τη μάχη κατά της διαφθοράς του συστήματος Μητσοτάκη και το συνδύασε με την συνολική μεταρρύθμιση του κράτους. Είπε ακόμη: «Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη και όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης».

Αυτή την φορά ήταν προσεκτικός σε σχέση με τους πρώην συντρόφους του, δεν τους απαξίωσε, ούτε τους απέκλεισε από το υπό ίδρυση κόμμα του: «Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης, λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει, όμως, με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα», ανέφερε. Για να καταλήξει «Και το ταξίδι ξανάρχισε!».

Νέα δεδομένα στην πολιτική αντιπαράθεση

Αν αυτά προς το παρόν αφορούν τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Κραδασμοί υπάρχουν και στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος. Το κόμμα Καρυστιανού αφαιρεί και από τα τρία δεξιά κόμματα, πέραν της ΝΔ: Ελληνική Λύση, ΝΙΚΗ και Φωνή Λογικής. Παρότι η προσοχή είναι στραμμένη προς την Κεντροαριστερά, οι πολιτικές εξελίξεις πιθανότατα θα καθοριστούν στον δεξιό χώρο. Η υποχώρηση της ΝΔ αφήνει ένα ποσοστό περίπου 20% αδιάθετης ψήφου.

Είναι η δεξαμενή στην οποία μπορεί να απευθυνθεί ένα κόμμα Σαμαρά με την υποστήριξη του Κώστα Καραμανλή. Ο πρώην πρωθυπουργός τηρεί στάση αναμονής μετά την ανακοίνωση της Καρυστιανού και μεταθέτει σε δεύτερο χρόνο τις δικές του ανακοινώσεις, όταν θα έχει κατακάτσει ο κουρνιαχτός.

Προς το παρόν οργάνωσε την κάθοδο στην Καλαμάτα στις 2 Φεβρουαρίου του Κώστα Καραμανλή (με ξεχωριστή πρόταση από τον Μητροπολίτη για τον εορτασμό της Υπαπαντής και τον δήμαρχο που θα τον ανακηρύξει επίτιμο δημότη) για να υπογραμμίσει ότι οι δύο στο τέλος θα συγκλίνουν στο εγχείρημα για την επανατοποθέτηση της Δεξιάς παράταξης και της χώρας. Το timing όμως είναι δύσκολη υπόθεση. Χθες μπορεί να ήταν νωρίς και αύριο να είναι αργά…

“Φταίμε όλοι, φταίω κι εγώ”

Προς το παρόν πάντως τις εντυπώσεις εξακολουθεί να κερδίζει η Καρυστιανού. Το υπό ίδρυση κόμμα της φέρεται από τις δημοσκοπήσεις μεταξύ πρώτης και δεύτερης θέσης και η ίδια, παρότι δεν διαθέτει πολιτική εμπειρία, φέρεται ότι εκτιμάται ως καταλληλότερη για την πρωθυπουργία. Είναι σαφές ότι, εφόσον αντέξει, θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης.

Το “δεν συνεργάζομαι με κανέναν” είναι μέχρι τις εκλογές. Το τι θα πράξει και με ποιον θα συνεργαστεί για να οδηγήσει σε λογοδοσία τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα το καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Εξακολουθεί πάντως να εναλλάσσει αριστοτεχνικά τις ιδιότητες της χαροκαμένης μητέρας και της νεόκοπης πολιτικού. Στην τελευταία της συνέντευξη (στο Down Town Κύπρου) ανέφερε: «Από τη θέση της ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι, ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του».

Με αυτό τον τρόπο διαχωρίζει την θέση της από όλους, μιλώντας την γλώσσα του μέσου απογοητευμένου πολίτη: «Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα “Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…”. Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της  ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε».

Δεν είναι μόνο διαδικτυακή κοινοτοπία, το “φταίμε όλοι που τα επιτρέπουμε”, είναι η φράση που ακούγεται όλο και περισσότερο στις κοινωνικές συναναστροφές…