Έφυγε ένας ευπατρίδης της ελληνικής βιομηχανίας
19/01/2026
Σε ηλικία 94 ετών, απεβίωσε ο Νίκος Στασινόπουλος, ο “Ναπολέων της Ελληνικής βιομηχανίας”, όπως τον χαρακτήρισε κάποτε ένας άλλος “στρατηγός” της μεταποίησης στη χώρα μας, κι όπου η βαρειά σβύνει σιγά-σιγά λόγω των απαγορευτικών τιμών ηλεκτρικής ενεργείας, που επιβάλλει η πρωθυπουργική δημοκρατία μας.
Τον θανόντα, Νίκο Στασινόπουλο, γνώρισα προσωπικά, το 1999, όταν μου ζήτησε να επιμεληθώ των ετησίων εκθέσεων στο Χρηματιστήριο των 4 μητρικών εταιριών, που διηύθυνε και στις οποίες ενέτασσε άλλες 80!… Μία φορά μόνο τον συνάντησα και μου εμπιστεύθηκε την εχεμύθεια των λογιστικών στοιχείων χρήσεως του προηγηθέντος έτους, που θα μάθαινα νωρίτερα από την δημοσίευση και για την επεξεργασία τους. Μάλιστα, με δοκίμασε μέσω ενός φίλου του, που μου ζήτησε “χρηματιστηριακή συμβουλή”. Του είπα ότι δεν ήξερα, αλλά κι αν τύχαινε να γνωρίζω, δεσμευόμουν να μη την κοινοποιήσω.
Επί σειράν ετών και με την βοήθεια του Κωνσταντίνου Κεφάλα, διεκπεραίωνα εγκαίρως τα πληροφοριακά στοιχεία στους μετόχους, έως ότου ο Νίκος Στασινόπουλος με αντικατέστησε με ένα τηλεφώνημα συνεργάτη του, λόγω… “εποχής”. Εκεί, στο Μαρούσι, έμαθα το μυστικό της επιτυχίας του Στασινόπουλου ως επιχειρηματία, που δεν ήταν άλλο από την διοίκηση διά του αποτελέσματος. Εάν οι διευθυντές των επιχειρήσεων εφάρμοζαν πιστά τις εντολές του και δεν είχαν ζημίες, διατηρούνταν στις θέσεις τους, αν όχι απολύονταν παραχρήμα.
Ενθυμούμαι την ανασφάλεια που επικρατούσε στις εταιρικές διοικήσεις του ομίλου ΒΙΟΧΑΛΚΟ (Ο.Β), εάν οι προθεσμιακές προμήθειες και πωλήσεις δεν επαληθεύονταν εγκαίρως. Η καθαίρεση και η ανανέωση της διοικήσεως στην εκάστοτε βιομηχανική μονάδα ήταν ο κανόνας. Ο όμιλος της Βιοχάλκο ήταν εκ γενετής εξωστρεφής. Εκτός των εξαγωγών, που έφθασαν στο 3% του Ελληνικού ΑΕΠ (2002) και το υψηλό αντίστοιχο των εξαγωγών, με προστιθεμένη αξία άνω του 40% (οι πρώτες ύλες εισάγονται), οι επεκτάσεις του Ομίλου Β. στο εξωτερικό ήταν συνεχείς και εύστοχες: Από τα Βαλκάνια έως την Αγγλία. Μόνον μία Ελληνική εταιρία τσιμέντων ήταν πιο τολμηρή με τις επενδύσεις στο εξωτερικό.
Ο αποδημείσας, Νίκος Στασινόπουλος, δεν περιοριζόταν μόνο στις χρηματικές επιδόσεις, αλλά ενδιαφερόταν επίσης για τον πολιτισμό – μακράν της πολιτικής. Είναι γνωστό το Ίδρυμα Μ.Ν. ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ, που επιστατούσε για τα έργα στην Τεγέα και την Αρκαδία εν γένει, από όπου η οικογένεια του έλκει την καταγωγή και παράδοση, που συνεχίζουν οι δύο γιοί του.





