Η ψευδής προσδοκία ότι ο Έρχιουρμαν θα λύσει το Κυπριακό!

Επί του πεδίου της πράξης: Εάν, δηλαδή, ο Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Τουφάν Έρχιουρμαν συμφωνήσουν σε όλα και η Τουρκία διαφωνήσει τι θα γίνει; Θα προχωρήσουν οι δυο, να λύσουν το πρόβλημα, κι… ας λέει ό,τι θέλει η Άγκυρα; Αυτό μόνο ιστορία για αφελείς είναι. Και για όσους θέλουν να καταπίνουν αμάσητα τα αφηγήματα των διαφόρων «καλοθελητών».

Η Τουρκία είναι που δημιούργησε το πρόβλημα από το 1974 και εντεύθεν και το οποίο συντηρεί διά της παρουσίας της. Για όσους θεωρούν ότι η λύση περνά μέσα από την ανατροπή των κατοχικών δεδομένων, την απελευθέρωση, το ζητούμενο δεν είναι κατά πόσο θέλουν «οι δυο ηγέτες», αλλά η κατοχική Τουρκία. Κι αυτό επειδή, για να αποχωρήσει, για παράδειγμα, ο κατοχικός στρατός, να αντιμετωπισθούν όλοι οι παράμετροι, που είναι αποτέλεσμα της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, είναι η Τουρκία που θα αποφασίσει κι όχι ο εκάστοτε

Όπως αναμενόταν, ούτε η κ. Ολγκίν απέφυγε την πεπατημένη. Για την κ. Ολγκίν το θέμα των οδοφραγμάτων είναι πεδίο όπου «δοκιμάζεται πιο άμεσα και καθαρά η πολιτική βούληση». Οι ηγέτες, όπως είπε, πρέπει να δείξουν στις κοινωνίες και των δύο πλευρών ότι υπάρχει μια πραγματική και αισθητή μετάβαση από τη σύγκρουση στη συνεργασία.

Η Τουρκία κρατά το βέτο

Κι εάν δεν επιτευχθεί τούτο τι θα γίνει; Τι θα γίνει, για παράδειγμα, εάν η Τουρκία θεωρεί «ύψιστης στρατιωτικής σημασίας» τα Κόκκινα, κι ως εκ τούτου δεν συναινέσει στο άνοιγμα οδοφράγματος; Δεν θα πραγματοποιηθεί άλλο βήμα; Αυτό είναι που θέλει και η Τουρκία. Εάν δεν ξεκινήσουν συζητήσεις επί της ουσίας, που αφορούν την ουσία του ζητήματος, όπως τα στρατεύματα και η ασφάλεια, το Κυπριακό θα καταστεί θέμα ατέρμονων συζητήσεων για τα οδοφράγματα, τις διευκολύνσεις των διακινήσεων ένθεν κακείθεν της κατοχικής γραμμής.

Στο Κυπριακό τα δεδομένα είναι πολύ δύσκολα. Θα πρέπει προφανώς να αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες και να γίνονται έστω και μικρά βήματα. Αλλά δεν μπορεί να παραμένουν οι προσπάθειες σε αυτά μικρά βήματα, στα ΜΟΕ, την μέτρηση του αέρα, τα φωτοβολταϊκά… Γιατί αυτά από μόνα τους οδηγούν σε μια ανορθόδοξη κανονικότητα.

Υ.Γ. Ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Yusuf Kanli, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Τουρκία, έγραψε ένα μακροσκελές άρθρο για να σχολιάσει το κυριακάτικο ρεπορτάζ μου (φρόντισε να το στείλει και στον εκδότη του “Φ”). Όλη η προσπάθεια που κατέβαλε ήταν να υποστηρίξει πως η κάθοδος Τούρκου πρέσβη στα κατεχόμενα, παραμονές της συνάντησης Χριστοδουλίδη- Έρχιουρμαν, ήταν απλά αποχαιρετιστήριο ταξίδι επειδή μετατίθεται στη Δανία. Επιχείρησε να υποστηρίξει πως οι διαβουλεύσεις δεν σημαίνει και έλεγχος (της Άγκυρας στο κατοχικό καθεστώς).

Έφερε δε ως παράδειγμα τις συζητήσεις, που έχει ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης με Αθήνα, Παρίσι και Βρυξέλλες! Ο κ. Kanli προφανώς και μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά, ακόμη κι όταν δεν αποδέχεται το προφανές. Τη συνεχιζόμενη κατοχή, την πλήρη εξάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία. Όσον αφορά τον απεσταλμένο της Άγκυρας, ήταν πάντα των ειδικών αποστολών. Τα Ηνωμένα Έθνη, όταν στα κατεχόμενα δήλωναν πως «αυτό το αποφασίζει η Άγκυρα», σε αυτόν απευθύνονταν.